ეხლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, სადღაც ვიღაც ბოზი კვდება, დნება.
მას კი მგელი, მგლურ გაგებით, ხომ დედის ტყვნით ემუქრება.
სისიხლით დასვრილ ბოზ-ჩათლახე ვერ იცილებს ბოზურ დამღას,
მგელი ურტყავს, კიდევ ურტყავს მათ გულებში შავ ბაბაჩკას.
ბოზი შავი , მგლური დანით, ისე არის დასერილი,
და სავსეა ის გასხმებით, ვით რითმებით ეს წერილი.
მგლური შავი შუქით არე, ისე არის შემუსრული,
ვითარც მგლების დარტყმულ დანით, მუდამ ბოზთა ბოზი გული.
ყველა მგელთა საიდუმლოს , ჩვენ ღრმად გულში დავატარებთ,
არ ვუმჟღავნებთ ქვეყნად არვის, ბოზნი არ ვართ, გაგვატარეთ.
ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი,
საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ნაშის ხვევნა და ალერსი;
ვერც დილის ჯამს cool მინეტი , და ვერც თასი ღვინით სავსე,
ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე.
მხოლოდ მგლებმა, ყოველ ღამით, მაღალ მთაზე მოყმუილემ,
იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის ჩვენმა მგლებეეემ.
იცის მუდამ რომ ვართ ერთად, და როგორ ვტყნავთ ბოზთა დედებს,
და მოგკითხავთ ბიჯო ყველას, ჩვენ ვართ მგლებე, ჩვენ ვართ მგლებეეე
ესეც მაპატიე გალაკტიონ
· 
"მგლებე"-ს თემა
