საყვარელი ადამიანების სიკვდილს

წინ მიწევს...
ხვალ უნდა მივაბარო მიწას..

ახლა, მამაო შემოვიდა წესის ასაგებად და მაგისი პუტუნის თავი ნაღდად არა მაქვს და გამოვედი...

UMTS
ცუდად რომ იყო?

თანაგიგრძნობ.


***
ძალიან არაუსათაუროული თემა გამოვიდა

ხურვალეთის პანიკამ შეგაშინა?
2008-ში მამაჩემი, ბიძაჩემი, ბიძაშვილი წაიყვანეს ომში, მარტო ქალები იყვნენ სახლში და მე, სახლთან კიდევ მთელი ღამე მძიმე ტექნიკა და მანქანები მიდიოდა. მაშინ შემეშინდა ყველაზე მეტად, მივხვდი რომ მე უნდა დამეცვა მე კიდევ არაფერი შემეძლო, ბაბუაჩემის ნაქონი დიდი დანა მქონდა სახლში მარტო წასულებზე მეტად დარჩენილებზე მეშინოდა.

საშინელი გრძნობა იყო, სულ მაგის მეშინია ჩემ თავს არ ვდარდობ, მაგრამ ვინმემ რომ მათ ხელი დააკაროს როგორ შეიძლება ვიცხოვრო აღარ ვიცი.

LenaFlower

დაუფიქრებლად ცოტა ეგოისტობით მოგდის.
დააკვირდი, შენ იმას კი არ დარდობ, რომ ვინმე აღარ იქნება,
არამედ იმას, რომ შენ ვეღარ ნახავ და რა ცოდო ხარ. ისე შეიძლება მართალიც ხარ. ალბათ ცოცხლები უფრო ცოდონი არიან ახლობლის დაკარგვის მერე, ვიდრე წასულები

HCl
არა, ინსპირაცია ეგ არ ყოფილა.
დედაჩემი არაა მგონი კარგად და ასე მგონია მიმალავს რაღაცას.

მასე ვარ მეც. ჩემს თავზე არ მეფიქრება, რომ რამე დამემართება.

სტაფორდტერიერი
კი, ვიცი.
უბრალოდ, რეალურად მგონი ეგ არის უფრო მნიშვნელოვანი.
ვინც მიდის მისთვის აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა და...

მართლა რა თემებს ხსნით რა არის..
ამას ისევ ტრუხა "ნუდები" ჯობს..

LenaFlower

არ იყო ცუდად, გულით დაიღუპა უცბად

მადლობ

narmonana
შენი ლამაზი თვალების ჭირიმე, დახურე მოდი
ზედმეტად სევდიანი თემაა

This post has been edited by LenaFlower on 15 Mar 2019, 22:07

არ ვიცი, რა გამოვიდა, მაგრამ ასე მინდა დავემშვიდობო ჩემ ძმას და მინდა ეს სადმე დარჩეს, თუნდაც უსათაუროში...

ჩემ ძმას

იქნება გული გტკიოდა
ვერ გაგიჩინეთ საშველი
იქნება მარტო იყავი
არ გამოგიჩნდა მაშველი

გული მომიკალ, წახვედი
დამტოვე მარტოდ, ეული
ნეტავ რად გადაგვეკიდა
მიქელა სულით წყეული.

რა დავუშავეთ, რას გვერჩის
რით ვეღარ გაძღა ბოღმითა
თუ კიდე ბევრს გააჩმახებს,
ჩვენც დავუხვდებით ომითა.

რაც უნდა გვჟლიტოს, ვერ გაგვტეხს,
მიქელა მაგრად გვკიდია,
კაი ბიჭობის სახელი
სინდის-ნამუსზედ ჰკიდია.

ხვალ გაგაცილებ იმქვეყნად
გული სავსეა დარდითო,
შენი საფლავი მუდამჟამს
თავს მოიწონებს ვარდითო.

იცხოვრე როგორც გინდოდა
ქედს არ უხრიდი არავის.
შენი სახელი თაობებს
გადაეცემა მარადის.

მე მაპატიე თუ შესძლებ,
არ ვიყავ ახლოს კიარა
იქნება როგორ გტკიოდა,
ვერ შეგიხვიე იარა.

შენ ჩემო დიდო ტკივილო
აუწონელო ლარითა,
ძალიან მკაცრად ნუ განმსჯი,
გასკდა ეს გული დარდითა.