ბავშვობაში, როცა ქართული პოეზიისა და ლიტერატურის შედევრებს ვსწავლობდი, ისინი ჩემთვის ემოციურად ცარიელი იყო – ვერ ვგრძნობდი მათ სიღრმესა და მნიშვნელობას. დღეს კი, როცა ხელახლა ვკითხულობ, თითქოს სულ სხვა თვალით ვუყურებ: ამ ნაწარმოებებს თანდათან ვხვდები და ვაცნობიერებ მათ გენიალურობას. მეხუთე კლასის ბავშვი როგორ უნდა ჩაწვდეს „ვეფხისტყაონის“ სიბრძნეს ან მე-7 კლასის მოსწავლე „დიდოსტატის მარჯვენას“? ამ ასაკში მათგან ვერ მოითხოვ ცოდნის იმ დონეზე აღქმას, რაც სიმწიფესა და ცხოვრებაში დაგროვილ გამოცდილებას სჭირდება.
ეს პრობლემა არ შემოიფარგლება მხოლოდ ლიტერატურით – იგივე ეხება სხვა საგნებსაც, იქნება ეს ფიზიკა, ქიმია თუ ბიოლოგია. ხშირად, საგნებზე ცოდნის მიღება უფრო ფორმალობაა, ვიდრე ნამდვილი დაინტერესება. ბავშვები ბევრ რამეს სწავლობენ, მაგრამ ეს უფრო "მოვალეობის მოხდას" ჰგავს. მათ აკლიათ მოტივაცია, კავშირი და ინტერესი იმასთან, რასაც რეალურად სწავლობენ. ხშირად ეს დამოკიდებულია მასწავლებელზეც – თუ ის არ მოახერხებს ბავშვების ინტერესის გაღვიძებას, სწავლა მხოლოდ ზედაპირული რჩება.
სასწავლო სისტემა შეიძლება უფრო მეტად იყოს მორგებული მოსწავლეთა ასაკობრივ საჭიროებებსა და ემოციურ სიღრმეს. სჯობს, ბავშვებს ვასწავლოთ არა მხოლოდ ფაქტები და ფორმულები, არამედ ისიც, თუ როგორ შეიყვარონ ცოდნა და მისი პრაქტიკული, ცხოვრებისეული მნიშვნელობა დაინახონ.
» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «
ეს ჩატჯიპიტის შესწორებული ტექსტია, ჩემი დაწერილი იხილეთ ქვევით
» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «
» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «
ბავშვობაში რომ ვსწავლობდი ქართული პოეზიის და ლიტერატურის შედევრებს 0 ემოცია მქონდა , არანაირი გრძნობები და ახლა როცა წავიკითხავ სულ სხვა ემოცია მეუფლება რადგან ვწვდები მის აზრს და გენიალურობას, და მეხუთე კლასის ბავშვი როგორ უნდა ჩაწვდეს ვეფხისტყაოანს და მე7 კლასის დიდოსტატის მარჯვენას? ზუსტად იგივე ეხება სხვა საგნებსაც ფიზიკა იქნება, ქიმია თუ ბიოლოგია,
გამონაკლისების გარდა ყველა , თუნდაც ათოსანი მოსწავლე მოვალეობის მოხდის მიზნით სწავლობს უმეტეს საგნებს და მისი რეალუეი ინტერესი ძალიან დაბალია...
ფილოსოფიური დასკვნა
