თემას ალაგ-ალაგ გადავავლე თვალი,
და ერთი "უტრაკო თაობის" წარმომადგენელს. "სოფლელ" ზვიად რატიანს აქვს სიმპტომატური ლექსი - "ნეგატივი, 20 წლის შემდეგ"
ტკვილიც ბევრია იქ, თვითკრიტიკაც და "უტრაკობაცა" და სიბნელის ანატომიაც.
ტკივილი იმიტომ, რომ ამ ყველაფერმა - პირველ რიგში მათვე (ჩვენვე) მოგვიდღნა დედა;
თვითკრიტიკა იმიტომ, რომ ###ები ვიყავით და სათქმელია ესეც.
###ები ჩვენ ვაჟკაცობაში თუ ვითომ ვაჟკაცობაში.
უტრაკობა და სიბნელის ანატომია იმიტომ, რომ აფრიკის "ქვეყნების" გარდა - არ არსებობს 20 საუკუნის ბოლოს ისეთი ქვეყანა, სადაც ასეთი რაღაცეები ეტრიალებინოთ ავაზაკთა ერთ მუჭა ხროვას და დანარჩენ ერს მოწონებით და/ან ჩმოშნიკის შეშინებული თვალებით შეეხედოს ამ ყველაფრისთვის.
სათქმელია ეს ყველაფერია, იმ გმირობის თუ ტრაგედიის ეტიუდებთან ერთად, რომელიც უდავოდ გასდევდა ამ ეპოქას, ამ ეპოპეას - იმპერიის ნანგრევებში მოყოლილების.
"ეჰ შავლეგ შენი,
სულ შენი, შენი..."
This post has been edited by Tyler Bernstein on 19 Feb 2012, 21:50 Я депутат советской улици...
ჩვენი მამიკოების უტრაკო თაობა., მურზაყანი გადაარჩენს დედაქალაქს. 
