ბრწყინვალე პოსტია. როგორც გჩვევიათ, პრინციპში.
ქართული იდეის გააზრება ძალიან შორს წაგვიყვანს და 'ენაც დაშვრების, მსმენლისა ყურნიცა დავალდებიან'.
ერთს შევნიშნავ მხოლოდ:
პირიმთვარისას სიკვდილის (სუიციდის) ეპიზოდი, თავისი მეთოდით, პირდაპირი და ირიბი მოტივებით, ყველაზე პარადიგმულია მათ შორის, რაც ოდესმე ამ თემაზე წამიკითხავს.
კვდებოდა და ამით სიკვდილს კლავდა თავის თავშიც და ზოგადადაც.
სიკვდილის (მტრის) კუბოს კი აუცილებლად ჩამოატარებდნენ ხოლმე მის ქუჩაზე ახალი მტრები (მოყვრის იღბალი ვინ მოგვცა) და ასე დაუსრულებლად.
მოკლედ ეს იყო