საქმე ისაა, რომ პირველი სუბიექტური პირის ნიშნად
ვ-ს აღადგენენ, რომელიც თანხმოვნების წინ
ბ-დ გადაიქცაო . ეს რამდენად სწორია, ამის აქ განხილვის ადგალი არა მგონია იყოს, მაგრამ ასეც რომ ყოფილიყო, ის
ვ, რომელიც თანამედროვე მეგრულშია პირის ნიშნის სახით, იმდროინდელი მემკვიდრეობა, ანუ არქაიზმი არ უნდა იყოს, არამედ მოგვიანებით ქართულის გავლენით შესული ჩანს, პირველ რიგში - ჭყონდიდურში.
ბ პირველი სუბიექტური პირის ნიშნად ახასიათებს ზუგდიდურ-სამურზაყანულს
ვ - სენაკურ-ჭყონდიდურს.
მაგალითად, მარტვილელი იტყვის
ვიძიცანქ, ხოლო ზუგდიდელი, უმრავლეს შემთხვევაში,
იბძიცანქ.
სხვადასხვა ბგერით გარემოცვაში ეს
ბ მეტყველებაში გადაიქცევა
ფ-დ და
პ-დ, ხოლო ჭყონდიდურში კვლავ
ვ-დ რჩება. მაგალითად, გე
ფხანგი (გავგიჟდი), ი
პიიქ ან ი
პუაფუქ (ვიქნები). ასეთ შეთხვევაში ჭყონდიდურში ითქმის გე
ვხანგი,
ვი(ჸ)იქ ან
ვი(ჸ)უაფუქ (ისე, ეს -
აფუ- კომპონენტი, ამ შეთხვევაში, სრულიად ზედმეტია)
თუმცა გეფხანგის ამოსავალია გე
ბხანგი, ხოლო იპიიქ-ის ამოსავალია
იბჸიჷქმე ყოველთვის
ბ-ს ვარჩევ, სადაც კი ამის შესაძლებობა არის და ძალიან უცხოდ არ მოხვდება მსმენელის ყურს. ისეთ შემთხვევებშიც კი
ბ-ს ვხმარბ, როცა ორი
ბ ერთად ხვდება ანუ სიტვის ძირი
ბ-ზე იწყება. მაგალითად, ვიბან: (ვიბონქ) იბბონქ; ვმღერი: (ვიბირქ) იბბირქ.
ისე კი, მემკვიდრეობითად,
ვ-ოვნად მეტყველი მეგრელი ვარ, ანუ ჭყონდიდელი

)
This post has been edited by Shurige on 28 Jul 2011, 16:24