ის მაგალითი ფორუმიდან ავიღე სიტყვა– სიტყვით ნათია.
ახლა კი ორიოდ სიტყვა გაჩუმებაზე და ვარდისფერ სათვალეებზე.
არ დაინტერესებულხარ რატო გაჩუმდაა?!
რა უდევს ამ გაჩუმებას საფუძვლად? მეტყვი შიშიო და მარტალიც იქნები.
შიში აკონტროლებს ყველაფერს , პირადი უსაფრთხოების შიში, რომლის ბუნება და ფესვები მარტო გარემოში არ დევს.
მასწავლებელი რო უსამარტლოდ დაწერდა ნიშანს, გავრცელებული შიში იყო, არ უნდა შეპასუხებოდი, ტორე ჯიბრში ჩაგიდგებოდა.
ჯიბრში ჩამდგარი მასწავლებელი კი აუცილებლად გამოგიჭერდა ოდესმე გაკვეტილი რო მოუმზადებელი არ გქონდა.
აი იმათ, ვისაც ვერასდროს გამოიჭერდნენ გაკვეტილის უცოდინარობაში ან პირიქით, იქეტ შეეძლო მასწავლებელტან ჯიბრში ჩადგომა და მისი შეშინება, ხმის ამოღების არ ეშინოდათ.
ერთხელ მართალი იყო მძღოლი, მაგრამ არ დაუწყო ალიაქოტი პატრულს, ნომერი არ დაიმახსოვრონო, იმ შემთხვევისატვის ალბათ, როცა დაარღვევდა. უწესიერესი მძღოლიც კი არღვევს ხანდახან და მით უმეტეს, ჩვენტან, წესებს.
რაც შეეხება თვალების გახელას, ეგეტი მომარტვა პიროვნულად არ მწყინს მართლა, მარა მაინც გავაპროტესტებ უფრო აზრის წონიანობის მისანიჭებლად, ვიდრე პიროვნული პატივმოყვარეობის გამო.
ოდესღაც იმ ინსტიტუტში ვაბარებდი გამოცდებს, სადაც ამბობდნენ, რო ასტრონომიული ციფრი– 80 000– 100 000 მანეტი ღირდა ჩაწყობა.
უმრავლესობა გაჰკიოდა როგორ დააკლეს ნიშანი და ეგ ყველამ იცის, რომ ასე იყო.
სწორედ იმ დროს საკუთარ თავს წერის გამოცდაზე დავუწერე ორიანი.
ნიშნის გამოსაცხადებლად დედაჩემმა ძალად წამაჩაქჩაქა და როდესაც ოთხიანი გამომიცხადეს, ( ტაბიძე აწერდა ხელს, როგორც შემდეგ ვნახე
))ერთ–ერტი მშობელი მოვიდა და მითხრა – კიდევ კარგი კომისიაში არ ზიხარტ , ტორემ სამიანზე მაღალ ნიშანს არ დაწერდითო. და მართალიც იქნებოდა, სუულ სხვა მოლოდინი მქონდა და სხვა დამხვდა, თორე იმ ინტელექტუალურ ფონზე ოთხიანი ნაღდად უნდა დაეწერათ.
ასე რომ მე კრიტიკულობა-თვითკრიტიკულობაში ბრალს ვერავინ დამდებს, (ეს უკანასკნელია მიზეზი მეტწილად ჩემი დღევანდელი უსტატუსობისა),
სხვა საქმე მოლოდინები.
ჩვენ ადამიანები მოლოდინებით განვსხვავდებით ერტმანეტისგან.
მეორე მაგალითსაც მოვიყვან; ზეპირ გამოცდაზე საერთოდაც საკიტხი მიკარნახეს გამომცდელებმა და ძალად დამაწერინეს– მე მაშინ წერა მეზარებოდა (ეხ, რა დრო იყოო
) და არც მაღალი ქულა მჭირდებოდა, ზრუნვის მიზეზად ის მოიყვანეს, რომ ერთადერთი ვყოფილვარ, ვინც ის კონკრეტული ამოცანა ამოხსნა. ეს მეორე მაგალითი იმის დასტურად მოვიყვანე, რომ მაშინაც, როცა ადგილები გაყიდული იყო მაღალ ფასებში, მაშინაც კი არავინ იჩაგრებოდა. იჩაგრებოდა მხოლოდ ის ხალხი, ვისტვისაც შარის მიზეზი მოიძებნებოდა.
ანუ თუ სუფთა ხარ და უშიშარი, ბეწვს ვერავინ შეგირხევს ან გადაყვება იმ ბეწვის შერხევას.
თუ სადმე რამე ალოგიკური დავწერე, დამანახეთ
)
ის, რომ უსამართლობაა, რას ვეძახი უსამართლობას და რომ არსებობს კიდეც, ეგ სხვა თემაა და ამაზე სხვა დროს
საბჭოთა სავოკის უკანასკნელ ნაგლეჯს ჩააზილა წიხლი 1 ოქტომბერს ქართულმა საზოგადოებამ (с)ჩოხა
გული მერევა, სოციალური სიტუაცია საქართველოში
