რატო იყო აკრძალული როკი საბჭოთა კავშირში?

დიდი არაფერი წნეხი არ იყო. თუ ვინმე მოსაშორებელი ყავდათ თანამდებობიდან ნებისმიერი საბაბით გაბაწრავდნენ.

სსრკ ფიქრობდა, რომ თუ არ ნახავდა ხალხი, რა ხდებოდა კარგი საზღვარგარეთ, ეს იქნებოდა კარგი სსრკ-სთვის
ამიტომ ბლოკავდნენ ინფორმაციას
ინფორმაცია დასავლურ მუსიკაზე იყო მარტო ისეთ ხალხზე, ვისზეც გაგეცინებოდა
ვინც მაგარი იყო, ის არასდროს უჩვენებიათ
სამაგიეროდ კაიფში მყოფი ოზი ოსბორნი რომ მიიწვიეს ტელევიზიაში, ეგ სიუჟეტი დაუსრულებლად გადაიცემოდა
აჩვენებდნენ ნარკომან პანკებს და აწერდნენ მაგათ განარკომანებას მუსიკის სტილს
დასავლური მუსიკის მაგალითად ატრიალებდნენ სანრემოს და ევროვიზიას
რითაც რა თქმა უნდა ვერ მოიხიბლებოდი და ვერ იფიქრებდი, რომ ორერა და რა ქვია იმას, გმირად რომ ჰყავთ გამოცხადებული ბლატნოი სიმღერების შემსრულებელი რუსი, იმათზე ნაკლებები იყვნენ რამით

ახალგაზრდობა ე.წ. კაპიტალისტური იდეოლოგიისაგიის მარწუხებში, რომ არ მოქცეულიყო და მცდარ გზაზე არ დამდგარიყო.
ყველაფერი ასე იწყება: მუსიკა, ჟურნალი, ჯინსი, გრძელი თმა, საღეჭი რეზინი ...

ფილმი ''ლაქა'' (1985) - პროპაგანდის მთავარი აქცენტი გადატანილი იყო ახალგაზრდაზე (ქიშვარდი), რომელიც
მოქცეული იყო ამ მარწუხებში და რამაც საბოლოოდ სავალალო შედეგამდე მიიყვანა (თუმცა ამ ფილმა სულ სხვა რამ დაგვანახა)

მახსოვს მაგ დროს, (82-84) ანდროპოვმა მოინდომა წესრიგის აღდგენა.
დილის საათებში სკოლის ფორმით ქუჩაში ვერ გამოჩნდებოდი, რადგან წითელ ''პავიასკიანების'' ჯოგები დაეხეტებოდნენ.
წიგნების მაგივრად ჩანთაში ტანსაცმელს ვდებდი, რომ გამომეცვალა და კონოთეატრში ისე შევსულიყავი ფილმის სანახავად
(ცენზურ გამოვლილი, შერჩეული ფილმებიც კი ერთადერთი ფანჯარა იყო)
ერთხელ მაინც დამიჭირეს და ''საბავშვო ოთახიდან'' სკოლის პიონერულ კრებაზე განსახილველად დაწერილ ოქმში,
სკოლის გაცდენასთან ერთად მითითებული იყო, რომ ჯინსებით დავდიოდი და თან მქონდა ''მუნჯებთან'' ნაყიდი არალეგალური ფოტო მასალა
(მხოლოდ მუნჯებთან შეიძენდი როკ-ჯგუფების შავ თეთრ სურათებს)
სინამდვილეში ყველამ იცოდა რა აფსურდიც იყო ჯინსებსა და სურათებზე შემოდავება, თუმცა ღიად ამას ვერავინ იტყოდა, ზურგსუკან ვიცინოდით მასწავლებლებთან ერთად

_I_B_E_R_I_E_L_I_

იყო პრობლემა, ყველას არ უშვებდნენ!
მე მაგალითად არ მიშვებდნენ, იმიტომ რომ მუშათა კლასის წარმომადგენელი არ ვიყავი და არც პარტიის წევრი.
მუშებს უშვებდნენ კანტიკუნტად, 3-4 კაცი წელიწადში.(ერთი საწარმოდან)
ამ დროს პოლიტბიურო ნადირობდა აფრიკის საფარიში, ხოლო პარტიული ელიტა დადიოდა ყველგან.
* * *
დიახ, როკის მოსმენაც იკრძალებოდა.
თავის დროზე როგორც მახსოვს ბაჩი ქიტიაშვილსაც პრობლემებს უქმნიდნენ, ხელს უშლიდნენ.

აი ძალიან გაგეცინებათ, მაგრამ ერთი ამბავი გამახსენდა

მეოთხე კლასში მოკლე თმა სავარცხელით (გრებეშოკი ერქვა) მქონდა დამაგრებული, სასწავლო ნაწილის გამგე შემოვიდა გაკვეთილის მსვლელობის დროს, დემონსტრაციულად მომხსნა ჩემი გრებეშოკი და წაიღო. დღემდე ვერ დავიბრუნე
საბჭოთა მოსწავლისთვის აკრძალული იყო გრებეშოკით თმის დამაგრება, ვოტ ტაკ.

ჩემს ავატარზე რომ ბიჭი დაფრინავს, ეგ არ გეგონოთ, ეგ ჩემი შვილია.

This post has been edited by TT-KK on 4 Mar 2021, 16:57

რა როკი, რის როკი!
ხმაურიანი და აგრესიული გიტარების ჟღარუნი და ბრახუნი

ბავშვობიდანვე სოულს, არ ნ ბი-ს და jazz-funk-ს ვუსმენდი, ტო...
თემფთეიშენს,
ქულ ენდ ზე გენგს,
ერს, უინდ & ფაიას,
ჯეიმს ბრაუნს,
ჰერბი ჰენკოკს...

პაპა ვოზ ე როლინგ სტოუნ-ზე ვაფრენდი, სიმონ!
და კიდე ბიტლზი! აუცილებლად!

ეჰ, რა დრო იყო!

This post has been edited by ინტელიგენტი on 4 Mar 2021, 21:28

მაწო

მარტო მუსიკალური თავისუფლება ვერაფერს გვიშველის,სამართლიანი არჩევნების გარეშე.

ნებისმიერ სისტემას გავარტყი სადაც თავისუფლება არ არის ლოზუნგი და დავამატებდი მეტი პოზიტივი

ეგ "მუნჯები" მახსოვს, პორნო ფოტოსურათებს ყიდდნენ კიდევ და სტალინისას

თან, ერთ ჩანთაში ედოთ

კრისდებურგზე კინაღამ გასროკეს მიშა,

ამიტომ ვეღარ იტანს სავეტსკი საიუზს.

ამას უსმენდა საწყალი



This post has been edited by Chezaro on 4 Mar 2021, 21:03

ერთი შემთხვევა ვიცი მარტო, ვიღაცა ნიჭიერი ახალგაზრდა დაიჭირეს ოთხმოციანი წლების ბოლოს კრის დე ბურგის მოსმენისთვის. სხვა შემთხვევა არ გამიგია ვინმესთვის მუსიკის მოსმენა აეკრძალათ.

სოფელი სარფი

ტურისტი დამსვენებელი პლიაჟზე ისვენებს ზღვაში ბანაობს ეს დღეს ხდება დამოუკიდებელ საქართველოში

სადაც დამსვენებელი წევს მაქედან სადღაც 100 მეტრში უკვე თურქეთია

40 წლის წინ საბჭოთა კავშირის დროს დამსვენებლებისთვის სარფში შესვლა აკრძალული იყო

საქართველოში ხალხი ისე წავიდა ამ ქვეყნად სარფი არ უნახიათ

ზღვაში ბანაობა ეკრძალებოდათ ადგილობივებსაც საღამოს კომენდატის საათი იწყებოდა და გასვლა აკრძალული იყო

ადგილობრივებრივები დასასვენებლად მიდიოდნენ ქობულეთში ან აფხაზეთში არადა 200 მეტრში ზღვა ჰქონდათ.

სოფელში კაციშვილი არ ჩადიოდა ნებართვა უნდა აგეღო თბილისში ან ბათუმში ჭოროხთან იყო სამხედრო ტეკი და მხოლოს საშვიანებს უშვებდნენ ისიც მხოლოდ სამუშაოდ ვთქვათ გაზეთის რეპორტიორი ან ნათესავის ქორწილში და დაკრძალვა მაგრამ დასასვენებლად გამორიცხული იყო.

საბჭოთა დროს სარფი იყო მკვდარი სოფელი მხოლოდ ადგილობრივები და საბჭოთა სასაზვრო ჯარები მოძრაობდნენ სოფელში

ეხლა სადაც საბაჟოა მან იყო სასაზვრო კოშკი მის წინ ასე 10 მეტრში მავთულხლართი რომელიც ასრულებდა სასაზვრო ხაზის ფუნქციას.

1984 წლის საახალწლო ტელეგადაცემაში შესრულდა ძალიან დებილური და უაზრო სიმღერა "დედამიწა ილუმინატორში" (ზემლია ვ ილუმინატორე) და მომენტალურად იქცა ხიტად მხოლოდ იმის გამო, რომ მეორე კუპლეტისა და მისამღერის მერე იმპროვიზაცია (ძალზედ პრიმიტიული და ბანძი) შესრულებული იყო "ოვერდრაივის" (პერეგრუზის) ეფექტით!

"როგორ დაუშვეს დრაივიანი ხმა? ე.ი. ფირმა დონეა!" - აღეგზნო საბჭოთა ბიდლომსმენელი და მერე უკვე წლების განმავლობაში ღიღინებდა "ზელიონია, ზელიონაია ტრავას"...

80-იანების დასაწყისში ბითვლზის "თეთრი ალბომი" შავ ბაზარზე ღირდა 150 - 200 რუბლი, "ლედ ზეპელინის" II ალბომი - 80+ რუბლი, და აშუშუ... ამ დროს ეს ალბომები უკვე აღარ იყო გაყიდვადი და დასავლეთში ჩამოფასებულში ეყარა...

ალბომები კონტრაბანდულად შემოდიოდა ბათუმიდან, მურმანსკიდან და ვლადივასტოკიდან, ისიც თუ გამოეპარებოდა საბაჟოს, ან თუ მოისყიდავდი. თუ ვერ მოისყიდავდი - სროკი იყო!

ჩამოქონდათ ერთეულ სპორტსმენებსა და ხელოვანებსაც, თუმცა უმეტესობა შმოტკებს ეზიდებოდა - მაგ. სუხიშვილები და დინამო...

ალბომი ჯანდაბას, მაგრამ კასეტას ან ბაბინას ჩაგიწერდნენ სპეციალურ ბუტკებში 13,50 რუბლად, ხოლო კასეტა სადღაც 9-10 რუბლი ღირდა.(ტედეკა, სონი, ან აგფა) მთლიანობაში, ორი ალბომის ერთ კასეტაზე ჩაწერას ერთი თვის სტიპენდია ყოფნიდა და ცოტაც დაგრჩებოდა... მადლობა დეგას!

მუსიკაზე ნადირობა ყველაზე გავრცელებული სპორტი იყო და კეთდებოდა კასეტის კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის
კოპიის კოპია!

ასე გავეცანი ისეთ მუსიკას, რომელიც ბუტკებში ჯერ არ იყო: სლეიერი, მეტალიკა, ქორონერი, ანტრაქსი, ისა, ესა...

ალბომის დაზიანების გამო სისხლი იღვრებოდა!
კასეტის გამოც!

ალბომს თუ ვინმე გათხოვებდა, ჩათვალე, რომ ცოლი ჩაგიწვინა...

პირველი კურსის სტუდენტებში ჩასასტავებები ხდებოდა მუსიკალური ჟანრების მიხედვით - ეს პრაგმატულიც იყო.

დასავლურ მუსიკაზე წვდომა მხოლოდ ფილარმონიების ვიებს ჰქონდათ, რათა დროულად მოეპარათ უცხოური მუსიკა და ბიდლოსთვის საკუთარ საბჭოურ შემოქმედებათ შეეტენათ. (იხ. ივერია, "75", ორერასნაირები, და აშუშუ)

კვარტალში ერთხელ ტევეში გადიოდა "კონტრაპუნ1ტრაპუნქტრუმ" თუ რაღაც ოხრობა ერქვა და მერე "ეს ესტრადაა", სადაც რამოდენიმე უცხოურ პაპსასთან ერთად შემოაპარებდნენ ხოლმე რომელიმე გრანდის ყველაზე ლაით ჯუზონს, და აბა არიქა! - თუ მოახერხებდი და შავ-თეთრი ლამპური ტელევიზორიდან საბჭოთა მონომაგნიტაფონ ელექტრონიკა 302-ზე გადმოიწერდი ერთი-ორ ვეშს, მეორე დღეს სასწავლებლის ამაგდარი მოწაფე იყავი! (ნუ, გოგოები არ მოგცემდნენ, მაგრამ ფაიზაღი მოგეხუტებოდნენ...)

რაიმე ღონისძიებაზე როკის ჩართვა = მთლად დახვრეტას არა, მაგრამ მშობლების დაბარება-დატუქსვა-ჩამოლაბორანტება - კი!

დაბ-დღეზე, ან რაიმე კერძო შარაფზე როკის ჩართვა დასჯადი არ იყო, მაგრამ ნასედკა მეზობლები მაინც რეკავდნენ სადაც ჯერ არს!

ეს მუსიკის მოხმარებას რაც შეეხებოდა. ახლა გადავდივართ თვითშემოქმედებაზე:


უსმენ ზეპელინს, იმას, ამას და ჯერ ხომ აზრზე არა ხარ რაზე მღერიან, და მერე კიდევ თუ კოპირება გინდა, ვერანაირ ნოტებს ვერ იშოვი - მხოლოდ სმენით უნდა აგეწყო, ან ვინმესგან უნდა გესწავლა უკვე აწყობილი.

ინსტრუმენტი, როგორც ასეთი, არ არსებობდა, თვინიერ საბჭოთა ნაგავისა, რომელსაც არც მასალა უვარგოდა, არც კონსტრუქცია, არც ხმა და საერთოდ არ ეწყობოდა, ანუ ზუსტ ნოტებს არ იძლეოდა. ანუ, გეჭირა ხელში რაღაც საშინელება და საკუთარ წარმოსახვაში ის უნდა გექცია გიბსონის ლეს პოლად... ეს ელექტროსაშინელებები ღირდა 240-320 რუბლი, როლო ტრანზისტორული გამაძლიერებელი - 600 რუბლიდან ზემოთ, და ასევე ნაგავი...

ცოტა დაიკვრებოდა გედეერის იოლანა/დიამანდსა და მუზიმა ლიდ სთარზე, და მათი ფასი მარაზიაში იყო 360 და 470 რუბლი, მაგრამ არ იყიდებოდა! მხოლოდ ორგანიზაციას შეეძლო გამოეწერა თვითშემოქმედებისათვის და მერე ჩამოეწერა საწამოს ხელმძღვანელის შვილისთვის... ხელზე ყივდა შეიძლებოდა 900-1200 რუბლად.

დაკვრადი იყო ჩეხური ეტერნა დე ლუქსიც, მაგრამ შემოქმედებით ორგანიზაციებში ნაწილდებოდა და ნაკლებად იყიდებოდა.

გამაძლიერებლებში ოცნებად ითვლებოდა აღმოსავლურევროპული "ვერმონა", რომელსაც ლამპური დრაივის მაგივრად ჰქონდა ბუსტერის ღილაკი, ი ვსიო...

იყვნენ ტელევიზორის ხელოსნები, რომლებიც ძველი ტელევიზორებიდან იღებდნენ დაშლად ტრანსფორმატორებს, გადაახვევდნენ, ერთი-ორ ლამპას მიუყენებდნენ, ყუთზე დააწერდნენ მარშალს და როკ-მენებს მამასისხლად მიჰყიდიდნენ ხოლმე (იხ, დეგა ჯეელობაში)

ჰოდა, თუ გქონდა გედეერის გიტარა და ე.წ. მარშალის კომბი, უკვე თმის მოზრდაზეც უნდა გეფიქრა - აბა, კინტოსავით აკრეჭილი რაის როკმენია? და აქ იწყებოდა, რაც იწყებოდა - მაკრატელმომარჯვებული და მილიციით მხარგამაგრებული კომსომოლების რეიდები და საჯარო დამამცირებელ-შეურაცხმყოფელი აკრეჭები, შემდგომი კომსომოლური კაჩავით ადგილობრივ უჯრედებში. ქუჩაში ყოველი გასვლა ტოლფასი იყო დივერსიული საქმიანობისა - არ უნდა ჩავარდნილიყავი, თორემ კილდირ!

დროთა განმავლობაში მოიძიებდი შენსავით თავზეხელაღებულ 3 ტიპს და იასნია, ეგრევე ძმად გაეფიცებოდი, რადგანაც წინ გელოდა შეუპოვარი ბრძოლა ბიდლოსტანის წინააღმდეგ.

მოკლედ, უკვე ოთხი ასოციალური ტიპი შეიკრიბეთ და საჭიროა რეპეტიციები. თუ გქონდა კერძო სარდაფი, იქ არახუნებდიმ მაგრამ ნასედკა მეზობლები მუდმივად გიჩიოდნენ და იყო ერთი უტატატატა...

გამოსავალი იყო ნაცნობობით რომელიმე საწარმოს, ან სახელმწიფო დაწესებულების კლუბში შეძრომა, მაგრამ ხარკი უნდა გაგეღო - ან ლევად უნდა გეძლია გვარიანი ქირა, ან რეპერტუარში აუცილებლად უნდა გქონოდა აკუსტიკაზე დაწერილი 10-12 პაპსა ვეში, რომ წელიწადში ერთხელ მაინც რაიმე საბჭოურ დღესასწაულზე ადგილობრივი პარტიული ივენთი გაგეხმოვანებინა და უფლება გქონოდა სოფლის კლუბებში გამოსულიყავი, თუმცა იქაც ქრთამი უნდა გეძლია, რომ საკუთარი როკი შეგესრულებინა.

ოფიციალური ტური, ფილარმონია ან ხმის ჩამწერი სტუდია "მელოდია" არ იყო როკმენებისთვის.

სულ რომ ჯიმი ჰენდრიქსი და რობერტ პლანტი ყოფილიყავი, არანაირი შანსი წარმატებისა არ იყო!

უკრავდი (იტანჯებოდი) და უკრავდი (კიდევ უფრო იტანჯებოდი), და ბოლოს არაფერი... რჩებოდა მხოლოდ ლეგენდა, რომელიც არავის სჭირდებოდა...


და აქ კიდევ ვიღაცეები ღადაობენ - განა ეს ყველაფერი დახვრეტაზე უარესი არ იყო?

მე "რიტმი-რიტმი-რიტმი" მახსოვს ბუნდოვნად. ოღონ იქ მგონი ტოტო კუტუნიო და ეგეთი ###ობები გადიოდა.

რა ### დრო და ### ქვეყანა იყო მაგის დამაარსებლის შთამომავლობას შესცა გეი ეშმაკმა.

რომ იძახით საბჭოთა დროს წასვლა თუ გინდოდა საზღვარგარეთ უპრობლემოდ წახვიდოდიო

ასე ლაპარაკი ადვილია

კაი გადავახვიოთ 40 წლის უკან ვარ 20 წლის ახალგაზრდა არ ვარ მოცეკვავე სპორტცმენი მსახიობი ვარ რიგითი საბჭოთა 20 წლის მოქალაქე დედა ფაბრიკაში მუშაობს მამა სამშენებლო ტრესტში
მინდა წასვლა ლონდონში როგორ წავიდოდი ? ასე პასპორტს ავიღებდი და მივადგებოდი საბაჟოს ? იყო მაშინ საბაჟოები სსრკ საზღვართან ?

ვთქვათ ფრენის მეშინია არ მინდა თვითფრინავში ჩაჯდომნა ხმელეთით გადავკვეთავდი სსრკ თურქეთის საზღვარს ან სსრკ ირანის საზვარს ან სსრკ ნორვეგიის საზღვარს ? ან სსრ რუმინეთის საზღვარს ?

დედაჩემი იყო 19 წლის 1983 წელია თუ 84 წელი უნივერსიტეტში აუდიტორიაში მეგობარს ხუმრობით უთხრა რო აუუ ლონდონში მინდაო წასვლაო ეს გაიგო ალბათ ლექტორმა და ჩაუშვა დედაჩემი

მეორე დღეს არ დარჩენილა არც ერთი განყოფილება რომ არ აწრიალდა დაიბარეს დედაჩემი დეკანატში დეკანმა ხო გალანძღა დააყენეს თავჩაღუნული 19 წლის გოგო და ატირეს მერე კაგებეში დაიბარეს ცალკი იქ ემუქრებოდნენ ააა ლონდონში გინდა წასვლა და ციხეში არ გინდა ? რატომ გინდა ლონდონში ? მთელი დღე დედაჩემი უსმენდა ვიღაც კაგებეშნიკის იდიოტურ კითხვებს თან ემუქრებოდნენ გაქრობით თან ამოუჩხრიკეს რომ თვითმფრინავის გამტაცებლებიდან ერთერთან ჰქონდა ნაცნობობა სკოლიდან და უბნიდან და ეუბნებოდნენ თუ არ მოისვენებ შენც ამათ დღეში ჩაგაგდებთო მოკლედ დედაჩემი ისე იყო დაშინებული ერთი კვირა ქუჩაში არ გასულა ამ ერთი ფრაზის '' ააუ ლონდონში მინდა წასვლა '' გამო ისე დაფრთხა რეჟიმი რომ 19 წლის გოგო კაგებეში ატარეს და აბულინგეს.