მარაო ხელში არ მჭერია ცხოვრებაში საყვარელო
და მიშას დაძახებულზე კი არ დავდიოდი, ჩემი ქვეყნის პრეზიდენტის მოწვევით ვიყავი ორჯერ პრეზიდენტის რეზიდენციაში ერთხელ საჯარო ლექციაზე საგარეო თემებზე-და მინდა გითხრა რომ ძალიან საინტერესო იყო..
და მეორედ არასამთავრობოებთან შეხვედრაზე.
ასევე პირადად ვესაუბრე არაერთხელ და შეკითხვები დავუსვი: გიგა ბოკერიას, ვანო მერაბიშვილს და გრიგოლ ვაშაძეს და ა.შ,
საერთოდ მირჩევნია პირადი შთაბეჭდილებებით გავაკეთო დასკვნები და არა ფორუმელი მარიტების და ასავალ დასავალის ფანტაზიებით,
ბიძინასთანაც მინდოდა შეხვედრა-მაგრამ არ მოხერხდა.
იმედი მაქვს. სამოქალაქო სექტორში რომ გამოჩნდება, მომეცემა შესაძლებლობა შეკითხვები დავუსვა მასაც.
ამ ფრაზის ფსიქოანალიზი საინტერესოა
მაგრამ ვეჭვობ მოგეწონოს..
აღუა ხარ ჯერ
ცოტა ხანი დაიცადე და მერე მეხმალავე პოსტებით
ნე დოროსლა
პ.ს. დაადგინე ჩემი"სახელმწიფო სამსახური"?
ისე ეს კიდევ გადავიკითხე
თანაგიგრძნობ კიდევ ერთხელ..
როგორი განცდებია... თან იასნია პრეზიდენტი არ გაგდებდა ამ დღეში,, მით უფრო დამაცირებელია..
This post has been edited by rusa1960 on 7 Dec 2013, 16:16 მახსოვს ყოველ საღამოს ვინმეს ფანჯრიდან გიტარა, პიანინო და ჩქარი ტაში ისმოდა....
არ გაძინებდნენ ხოლმე, მარა ხალხი მართლა უფრო ბედნიერი იყო.....
ნუ ბრეჟნევის დროს ვგულისხმობ რა თქმა უნდა და არას სტალინისას.....kvarkvare
მიშა იუშჩენკოს აგარაკზეა, კიევში 
