15 საუკუნოვანი ისტორიის მანძილზე რამდენჯერ, დაცემულა თბილისი ?

სუ დაცემული არააა? ჩვენდა სამწუხაროდ :|

Georgian_90

მიუხედავად იმისა, რომ წარმოშობით და გენეტიკურად (მემკვიდრეობით) მონღოლი იყო, იგი პოლიტიკურად არ განეკუთვნებოდა მონღოლურ იმპერიას და წარმოადგენდა შუაზიურ სახელმწიფოს.
შუა აზიიდან, დღევანდელი უზბეკეთიდან იყო. იქ ეროვნული გმირის სტატუსი აქვს და მავზოლეუმში ასვენია მისი ნეშტი.


ხოლო მონღოლები ბრძოლის ველზე მართლაც დაუნდობელნი და სასტიკნი იყვნენ, თუმცა არასაომარ სიტუაციაში, მშვიდობიანი მოსახლეობის (და განსაკუთრებით სასულიერო პირების მიმართ) რაიმე გამსაკუთრებული სისასტიკით არ გამოირჩეოდნენ.


ასე, რომ თემურლენგი საქართველოსთვის ერთ-ერთ ყველაზე საშინელ ამაოხრებლადაა მიჩნეული.
ხოლო თბილისის ისტორიაში (დავეთანხმები მეგობრებს) და ჯალალედინია ერთ-ერთი უსასტიკესი დამპყრობი.

მეც ამ აზრზე ვარ:

+1

ჯალალედინმა გაანდგურა საქართველოს იმპერია! ნუ შეიძლება ხმამაღალი ნათქვამია მაგრამ ფაქტი იყო რო კავკასია და წინა აზიის ბევრი ქვეყანა ან დაპყრობილი გვყავდა ან დახარკული და ვასლური სახელმწიფოებად გვაყვდა.

ჯალალედინმა დაამთავრა საქართველოს ოქროს ხანა! ხოლო ლანგ თემურის აოხრებების შემდეგ ფაქტიურად სულ მალე დაიშალა საქართველო მარტივ მამრავლებად და ფაქტიურად სახელწმიფროებრიობას მოუღო ბოლოო.

2012-ში

ვიცოდი რომ ასეთი რრამე დაიწერებოდა

ცოტა დაგატრენინგოთ ხაბაზმა თზონა თორემ ძალიან მარტივი გამოსაცნობები ხართ

This post has been edited by სიცოცხლის_ხე on 11 Sep 2014, 15:13

მთავარია დედა#####ული კრემლიოვსკი გრუზინჩიკების გამო არ დაეცა 2008ში.

Marco Materazzi

1000 წელი ხომ არ ყოფილა,ზოგი სხვა დედაქალაქისგან განსხვავებით?

ოფიციალურად თბილისის დაარსების თარიღად მიჩნეულია 479 წელი

ანუ თბილისი 2014-479= 1535 წლისაა.

აქედან (რაც თემაში დაიწერა) 386 წელი არაბები ხოლო 187 წელი რუსები ბატონომდნენ

ჯამში 386+187 = 573 წელი

ახლა გამოვთვალოთ დარჩენილ - 1535-573 = 962 წლის მანძილზე ვინები ბატონომდნენ თბილისზე

პ.ს. ისე არ გამოვიდეს თბილისი ჩვენი მტრების ხელში უფრო დიდხანს ყოფილიყოს ვიდრე ჩვენს ხელში

This post has been edited by Georgian_90 on 11 Sep 2014, 15:32

Georgian_90

ჯერ წინაა მაგ მოვლენები ...

500 წლის თუა 1000 წელი რაფრა იყო სხვის ხელში

აი ეგაა. თავის თავს თვითონ უპირისპირდებიან

ზოგს ისეთი ბოღმა აქ სომხების აქ, ვერ ვხვდები რა ბავშვობა ქონდათ ასეთი.

1640-იან წლებიდან მოყოლებული 1801 წლამდე თბილისის მერის თანამდებობა ეკავათ განუწყვეტლივ სომეხ ბეიბუდიანებს:

მელიქ ბეიბუდიანი - XVII საუკუნე
მელიქ ასლამაზ ბეიბუდიანცი - XVIII საუკუნის პირველი ნახევარი
მელიქ გეორგ ბეიბუდიანცი - 1712 წლამდე
მელიქ ზურაბ ბეიბუდიანცი - 1712-1734 წწ
მელიქ აშხარბეკ ბეიბუდიანცი - 1734-1736 წწ
მელიქ აღა ბეიბუდიანცი - 1736-1746 წწ
მელიქ ანტონ ბეიბუდიანცი - 1746-1751 წწ
მელიქ სააკ ბეიბუდიანცი - 1751-1760 წწ
მელიქ ავეტიკ ბეიბუდიანცი - 1768-1795 წწ
მელიქ დარჩი ბეიბუდიანცი - 1795-1801 წწ


რუსეთთან შეერთების შემდეგ თავადმა ბეიბუდიანცებმა დაკარგეს თბილისის მერობა.


ოვანეს იზმირიანცი - 1840-1843 წწ
სტეფან ხატისიანცი - 1844-1845 წწ
მოვსეს ტერ-გრიგორიანცი - 1845-1846 წწ
ოვანეს შადინიანცი - 1847-1848 წწ
ტოვმა ფრიდონიანცი - 1848-1849 წწ
ზაქარია ამირაგიანცი - 1850-1851 წწ
ოვსეფ მირიმანიანცი - 1851-1852 წწ
ავეტიკ ასტვაცატრიანი - 1853-1856 წწ
სოგომონ სარაჯევი - 1856-1857 წწ
ანდრეი მანანოვი - 1857-1858 წწ
ვარდან არშაკუნი - 1857 – 1860 წწ
სოგომონ აქისოგომიანცი - 1860-1861 წწ
სოგომონ მირიმანიანცი - 1861-1862 წწ
გევორქ ფრიდონიანცი - 1862-1864 წწ
გალუსტ-შერმაზან ვარდანიანცი - 1864-1865 წწ
ერემია არწრუნი - 1866-1868 წწ
ნიკოგაიოს ალადატიანცი - 1868-1869 წწ
დიმიტრი თუმანიანცი - 1869-1870 წწ
იაზონ თუმანიანცი - 1870-1874 წწ
დიმიტრი ყიფიანი - 1875-1879 წწ
ალექსანდრ მატინიანცი - 1879-1891 წწ
ნიკოგაიოს არგუტინსკი-დოლგორუკი - 1891-1893 წწ
პოღოს იზმაილიანცი - 1893-1895 წწ
ნიკოგაიოს არგუტინსკი-დოლგორუკი - 1895-1896 წწ
გევორქ ევანგულიანცი - 1897-1901 წწ
ალექსანდრ არგუტინსკი-დოლგორუკი - 1902-1903 წწ
ნიკოგაიოს არგუტინსკი-დოლგორუკი - 1903-1904 წწ
ქრისტოფერ ვერმიშიანცი - 1904-1905 წწ
ვასილი ჩერქეზიშვილი - 1907-1909 წწ
ალექსანდრ ხატისიანცი - 1910-1917 წწ

წყარო/Source: http://saqinform.ge/index.php?option=com_c...6#ixzz3D0RwNgPA

ანუ რა გამოდის მაგ წლებში თბილისი ჩვენი არ იყო ?

ჯალალედინის მიერ თბილისის აღება იყო ყველაზე ტრაგიკული თარიღი ჩვენი ისტორიის. 100 ათასი ადამიანი იქნა თავმიკვეთილი იმის გამო რომ ღვთისმშობლის ხატს არ გადაუარა. ეხლა წარმოუდგენელია მაგრამ ფაქტია

ასე ჯობია:

თემურა -> მონღოლები -> შაჰ აბასი -> მეგრელები (უგულევა, ნარმანია)

This post has been edited by Informator on 11 Sep 2014, 15:50

ეგრი

რას ამბობ


იგივე ჯალალასთან ომის დროს, ჯალალამ დაამარცხა მონღოლთა რომელიღაცა დუმნი, რის შემდეგაც მონღოლთა იმჟამინდელმა მმართველმა (აღარ მახსოვს ჩინგიზა ცოცხალი იყო თუ არა მაგ დროს, ემმგონი კი) ამის შესახებ ინფორმაცია მიიღო უმოკლეს ვადაში (მონღოლი მეომრების დამსახურებაა) ყველა წესისა და საბრძოლო გამოცდილების მიხედვით მონღოლები უნდა მომზადებულიყვნენ, მოეპოვებინათ ინფორმაცია და შემდეგ ტაქტიკური სვლებით დაერტყათ ჯალალასთვის, ამის ნაცვლად მონღოლებმა ინფორმაციის მიღებისთანავე, გააკეთეს მყისიერი რეაქცია, ადამიანებისა და ცხენების შესაძლებლობების ზღვარზე ატარეს არმია და ჯალალას მოგებული ომის მესამე თუ მეოთხე დღეს დაეხვოსტენ (ბოდიში ტერმინებიზა ) ბრძოლა მონღოლების ტაქტიკური უპირატესობით და შემდგომ გამარჯვებით დაგვირგვინდა, რის შემდეგაც შეიპყრეს ჯალალას ოჯახი და გაწყვიტეს დედა ბუდიანად, ჯალალას 7 წლის ბიჭმა გაქცევის და ტირილიც ნაცვლად ხმლით შეუტია დამატყვევებლებს, თუმცა ცოცხლად შეიპყრეს და ხელმძღვანელის ნიშანზე 7 წლის ბავშვს ცოცხლად ამოკვეთეს გული და ძაღლს შეაჭამეს! მონღოლთა მმართველმა -ასე უნდა მოექცე ისეთ მოწინააღმდეგეს რომლის მცირეწლოვანი შვილიც კი გებრძვის, რომ მერე შენს შვილებს აღარ მოუწიოთ მათთან ბრზოლამო. ჯალალამ როგორღაც გაარღვია ალყა, წყალში გადახტა თუ რაღაცა რა და მოხია, მარა არმია და ოჯახი გაუნადგურეს.

მონღოლების სისასტიკეზე მეტყველებს მათი სასტიკი საბრძოლო წესები - ღალატის შემთხვევაში კლავდნენ უშუალოდ მოღალატეს, მთელს მის ოჯახს და ყველა მოკეტეს (დემეტრე მეორე გავიხსენოთ) კიდეა რაღაცეები, მარა ეხლა არ მახსენდება. უბრალოდ მიდგომა პოლიტიკა დაპყრობილი ქვეყნების მიმართ ქონდათ ჭკვიანური -არ ეხებოდნენ რელიგიას და მმართველობას, ბეგრავდნენ მაქსიმალურად, ახდევინებდნენ გადასახადებს და აომებდნენ დაპყრობილ ქვეყნებს, რაც მაგათ ხელში ჩვენებს უომიათ - ეგვიპტე გინდა,ავღანეთი,სირია,ერაყი,ირანი და ა.შ იმდენი გახარება ჩვენ უბრალოდ მაქსიმალურად ცდილობდნენ დაპყრობილი ხალხის არ გაღიზიანებას დამათი შესაძლებლობების გამოყენებას (დააახლოებით ისე, ხარი რომ დაიჭორო, გახედნო და ამუშაო სიკვდილამდე, ნაცვლად იმისა რომ დაჭერისთანავე ეცადო მის მოკვლას და დიდი ძალა და ენერგია შეალიო ამას)

თემურა სხვა განზომილება იყო საერთოდ, მაგას საქართველოსთან ანგარიშწორება ექცა პირადი ღირსების საქმედ. ძალაც ჰქონდა და ენერგიაც და არცერთი დაუზოგავს და არც მეორე ჩვენს გადასაჯიშებლად, რასაც თითქმის მიაღწია. შახაბასიც არ იყო ხელწამოსაკრავი ბიჭი მარა თემურამდე ვერ მივიდა, თან მაგას არ მოუწია ჩვენთან დაპირისპირება ჩვენი ძლიერების ზენიტში, თორე ჩვენები რო ჯანზე იყვნენ ირანში აქეთ ვუკეთებდით რეიდებს

This post has been edited by datunia93 on 11 Sep 2014, 18:17

iverieli

datunia93
ბრძოლის დროს და მოღალატეებს როგორც ექცეოდნენ მაგაზე არ გამიმახვილებია ყურადღება.
განსაკუთრებულ სისასტიკედ მე ჩავთვალე მშვიდობიანი მოსახლეობის მასობრივად ამოწყვეტა მხოლოდ დაშინების-სისასტიკის და ყოველგვარი სხვა მიზეზის გარეშე.