აფხაზეთის ომი

Vaspula

ჩემი აზრით ომი დაიწყო რუსთაველზე და აფხაზეთის , სამაჩაბლოს კონფლიქტი იმ დაწყებული ომის გაგრძელება იყო .
ეს ზავარუშკა მიზნად ისახავდა საქართვწლოს რუსეთის გავლენის სფეროში შეთრევას ანუ დსთ -ეში გაწევრიანებას .
ამიტომ ყველა ომში ქართველი უნდა წაგებულიყოს რათა იძულებული გახდეს რუსის ქუდი დაიხუროს .

ამ დიდი ომის მთავარი ბრძოლა რუსთაველზე იყო , რომელიც ქართული საზოგადოების დიდმა ნაწილმა ან დაიკიდა ან დადგა ქვეყნის მოღალატეების მხარეზე ანუ რუსეთის გვერდით და ამით შეასრულა საკუთარი ხელებით რუსეთის გეგმები .
ხოდა ამ ბრძოლაში წააგო საქართველომ , ქართველმა ერმა .

Vaspula

ღალატიც იყო თუმცა ძირითადი მიზეზის ომის წაგებისა ის იყო, რომ მეორე მხარეს იყო რუსეთი, რომელიც ჩვენ წინააღმდეგ დადგა, რუსეთი ამავე დროს იყო ერთადერთი იარაღის მომწოდებელი ქართული მხარისთვის, პირველ ეტაპზე სამხედრო მრჩეველიც რუსეთი იყო. როგორ შეიძლება რუსეთს მოუგო ომი როცა თვითონ გაძლევს იარაღს ?!!!
აქ ბევრმა იცის მაგრამ მაინც დავწერ:
1. რუსეთმა გადმოგვცა ახალციხის სამხედრო ბაზის სრული არსენალი. ხელშეკრულებაში ჩაგვიწერა რომ არ უნდა გამოგვეყენებინა ნაციებს შორის კონფლიქტში, მაგრამ იქვე გვითხრა რომ ეს უკვე თქვენი გადასაწყვეტი იქნება გამოიყენებთ თუ არაო და თუ გამოიყენებთ სანქცია არ არსებობს მაგისთვისო.
2. 1992 წლის 14 აგვისტოს აფხაზეთში შესვლის სამხედრო ოპერაციის გეგმა შეიმუშავეს რუსებმა და გადმოსცეს კიტოვანს!
3. აფხაზეთის ომის დასაწყებად სამხედრო ტექნიკას ჭირდებოდა დიდი ოდენობით საწვავი, რომელიც არ გვქონდა და მოგვცეს მეტობით.
4. 1992 წლის 15 აგვისტოს (ომის დაწყებიდან მეორე დღეს) გამოგვიყო სადესანტო კატარღები, რომ მძიმე ტექნიკა გაგრისკენ გადაგვესროლა.
5. სოხუმში, გაგრაში და ოჩამჩირეში მოავლინეს სამხედრო ინსტრუქტორები, რომლებსაც არაფერს არ უსმენდნენ ჩვენები, მაგრამ ისინი კონკრეტულ რჩევებს 1992 წლის ბოლომდე აძლევდნენ.
6. 1992 წლის 17 დეკემბერს გვაცნობეს, რომ ტყვარჩელიდან გუდაუთაში აპირებდა ვერტმფრენით გადაფრენას სეპარატისტი და მანიაკი ზანთარია-ანცუპოვის ჯგუფი. ვერტმფრენი დიდი ალბათობით ჩვენ ჩამოვაგდეთ უამრავი ქალი და ბავშვი გარდაიცვალა ზანთარია-ანცუპოვთან ერთად. (ყველა ნორმალურმა აფხაზმა შეგვიძულა)
7. 1993 წლის მარტის დასაწყისში გადმოგვცეს ე.წ. სოხუმის აფხაზური (რეალურად რუსულ-აფხაზური) შტურმის გეგმა. 15-16 მარტს გავწყვიტეთ ათასამდე აფხაზი და თითქმის ოჯახი არ დარჩა აფხზურ მხარეს რომ ახლობელი არ მოუკვდა მანდ.
8. 1993 წლის სექტემბერში 'იეფად' გაიყვანეს (თავისივე მოცემული) ჩვენი ჯავშან ტექნიკა სოხუმიდან,

სია ძალიან ვრცელია .....
* * *

1992 წელს ერთ-ერთი ყველაზე სისხლიანი შეტაკება იყო 3 ნოემბრის ბრძოლა, რომელიც ს.შრომის მიდამოებში გაიმართა. ორივე მხარეს დიდი დანაკარგები ჰქონდა (რამდენიმე ათეული დაღუპული და დაჭრილი, განადგურებული ტექნიკა). ბრძოლა ჩვენების გამარჯვებით დასრულდა, სავარაუდოდ დახოცილების რაოდენობა სეპარატისტების მხარეს მეტი უნდა ყოფილიყო.

აქ 2 ფაქტორია გასათვალისწინებელი:
1 თვით ადრე გაგრა აიღეს, თანაც იმაზე მარტივად ვიდრე ელოდნენ, ჩვენების მოუმზადებლობის გამო. შეგულიანებულები 3 ნოემბერსაც დაახლოებით იგივე განწყობით წამოვიდნენ, მაგრამ საწყისი არეულობის მიუხედავად ორგანიზებულ თავდაცვას წააწყდნენ და საგრძნობი დანაკარგებით უკან დაიხიეს.

ამ ბრძოლის შემდეგ როგორც ჩანს დარწმუნდნენ, რომ სოხუმის ჩრდილოეთით პოზიციები კარგად ჰქონდათ ჩვენებს გამაგრებული, ამიტომ 1993-ის იანვარში და მარტში პირდაპირი შტურმი მიიტანეს ქალაქზე დასავლეთიდან. მხოლოდ ამ ორი შეტევის ჩავარდნის შემდეგ მიუბრუნდნენ ხელახლა სოხუმის ჩრდილოეთიდან შემოვლის, სტრატ.სიმაღლეების აღებისა და ქალაქზე ზემოდან „დაკიდების“ გეგმას. 1993-ის ივლისში შეასრულეს კიდეც ეს ამოცანა. მაშინ საკმაოდ კომპლექსური ოპერაცია ჩაატარეს - დესანტი ტამიშში+გააქტიურება გუმისთაზე+დარტყმა ახალშენი-შრომა-კამანზე.
--------------------------

რომ შევაჯამოთ 3 ნოემბერს ეგენი გაგრის წარმატებით გათამამებულები წამოვიდნენ, იგივე ელოდნენ შრომაშიც. მეორე მხრივ ჩვენებს უკვე გამოტანილი ჰქონდათ გარკვეული დასკვნები გაგრის მოვლენებიდან. მეტ-ნაკლებად გაიაზრეს, რომ ეს ფართომასშტაბიანი ომი იყო და ბევრად უფრო მომზადებული დაუხვდნენ სეპარატისტებს შრომაში (თავდაპირველი არეულობის მიუხედავად).
* * *

აქ ბევრი რამ არასწორად წერია, ბევრი კი კონტექსტიდან ამოგლეჯილად.

გადმოგვცა ის, რაც გვეკუთვნოდა. სსრკ-ის დაშლის შემდეგ რესპუბლიკებს შორის გარკვეული პროპორციით ნაწილდებოდა იარაღი. რუსეთმა რაც დაგვიტოვა იმაზე ნაკლები იყო ვიდრე უნდა მიგვეღო. იმავე ფლოტს თუ ავიღებთ, ფოთიდან ყველაფერი რაც მეტ-ნაკლებად სერიოზული იყო უცებ გაიყვანეს (არადა გვეკუთვნოდა).

განა რა ისეთი ოპერაცია ჩატარდა, რომ სხვისი შემუშავება დაჭირვებოდა? საავტომობილო ტრასას გაყვნენ, სულ ეგ იყო.

ეს არ ყოფილა ასე. ეგ ვერტმფრენი რუსეთის იყო, რუსი სამხედრო პილოტები მართავდნენ და ისინიც დაიხოცნენ. პირიქით, შეთანხმებული იყო, რომ ტყვარჩელში ან ტყვარჩელიდან „ჰუმანიტარული მიზნით“ მიმავალი/მომავალი ვერტმფრენები ჯერ ოჩამჩირეში უნდა დაესვათ, სადაც ჩვენები შეამოწმებდნენ ხომ არ იყვნენ იქ ბანდები და შეიარაღება. რუსები მუდმივად არღვევდნენ ამ პირობას. სანამ ეგ ამბავი მოხდებოდა 2 კვირით ადრე კოჩარა აიღეს სეპარებმა და ჩრდილოკავკასიურმა ბანდებმა, სოფელში უსასტიკესი ეთნიკური წმენდა მოაწყვეს. ეს სოფელი ყველაზე დიდი ქართული დასახლება იყო ოჩამჩირეში + აფხაზურ არეალში იჭრებოდა. სავარაუდოდ, როდესაც კოდორის ხეობას გადაუფრინა მაგ ვერტმფრენმა დაინახეს ადგილობრივებმა სროლა დაუწყეს და ჩამოაგდეს, არამგონია რაიმე წინასწარი განზრახვა არსებულიყო.

არც ეს არ დასტურდება. ეგ ინფო ჩვენმა დაზვერვამ მოიპოვა. არ იფიქრო რომ იქით მხარეს რამე გამორჩეული პროფები მუშაობდნენ + ფულის სანაცვლოდ ინფო იყიდებოდა. სინამდვილეში პირიქით იყო, მარტის შეტევის ეგ გეგმა რუსების შემუშავებული იყო, ბევრი ეთნიკურად რუსიც მონაწილეობდა და დაიღუპა კიდეც მანდ. მას შემდეგ, რაც სასტიკად დამარცხდნენ რუსეთის უმაღლესმა საბჭომ (მაშინდელი დუმა) რეზოლუცია მიიღო, სადაც ქართველების აგრესიას გმობდა - მედიაც ანტიქართულს აწვებოდა. ისე კი 1992 წლის აგვისტოს ბოლოდან სეპარებს რუსეთი იცავდა, ეშერიდან გუდაუთისკენ გარღვევა მაგიტომ არ მოხერხდა და ათასობით ბანდიტიც იმათი ორგანიზებით ჩამოყარეს აფხაზეთში.

კი, ეგ მომენტია, მაგრამ ზოგადად ბევრმა პრობლემამ მოიყარა თავი, რუსეთი აქტიურად იყო ამ პროცესებში ჩაბმული, თავის აგენტურით, რომელიც სახელმწიფოს ყველა სტრუქტურაში ყავდა. საბჭოეთის ბოლო წლებში აქტიურად მიმართავდა პროვოკაციებს, მაგალითად თუნდაც ისეთი დაბალი დონისას, როგორიცაა რომელიმე ეთნიკურ სოფელში პროვოკატორების შეგზავნა და დაძახება ქართველები მოდიან რომ დაგარბიონ, ასევე იგივეს თქმა მეზობელ ქართულ სოფელში და ა.შ. და ამით ადგილობრივი მოსახლეობის დარაზმვა, არაფერს ვამბობ ისეთ მომენტებში აქტიური როლის შესრულებაზე როგორიცაა მაგალითად 22 დეკემბერს პირველი გასროლა, რაც გადაიზარდა კიდეც ომში, მართალია მაგას არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან მანდ უკვე სიტუაცია მაქამდე იყო მიყვანილი, მაგრამ პროცესების დაჩქარებაში და მისი ცივილურად გადაწყვეტის ხელის შეშლის კუთხით მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა, რაც თავისი წილი პასუხისმგებლობაა, რომლის გარეშეც ისტორია მაინც სხვა მხრივ განვითარდებოდა, თუმცა აქ ამაზე საუბარი ისევ და ისევ სპეკულაცია გამოვა, ამიტომ უაზრობად მიმაჩნია. აღარაფერს ვამბობ აფხაზეთის და ცხინვალის კონფლიქტზე, ცხინვალზე განსაკუთრებით, სადაც მისი როლი გაცილებით უფრო ღრმა და მნიშვნელოვანი იყო ვიდრე აფხაზეთში. მოკლედ არანაირად არ ვცდილობდი და ვცდილობ რუსული ფაქტორის გამორიცხავს, ან მისი როლის დაკნინებას. ასევე მაგაზე არანაკლებ მნიშვნელოვანია, მაშინდელი ხელისუფლების რიტორიკა და პათოლოგიური ზიზღი კომუნისტი ჩინოვნიკების მიმართ, რეალურად პარტიული, თორე ეგენი ისეთი იდეური კომუნისტები იყვნენ, როგორც მე ვარ სამურაი, რამაც ქართული მენტალიტეტიდან გამომდინარე პროცესს უფრო მეტი ესკალაცია შესძინა ასევე ფინანსური ფაქტორი რომელიც სადღაც ივნისიდან გააქტიურდა, თუნდაც ეთნიკური უმცირესობების მიმართ არსებული დამოკიდებულება, მათ მიმართაც კეთდებოდა უაზრო განცხადებები, როგორიცაა, ნუ აღარ ჩამოვთვლი, თუმცა აქ ერთი მნიშვნელოვანი მომენტია, რასაც არავინ აქცევს რატომღაც ყურადღებას, იგივე მაგ მიტინგებზე უფრო მეტი ჩვენი ერების საუკუნო ძმობაზე და ურთიერთთანაცხოვრებაზე და მის აუცილებლობაზე აკეთებდა აქცენტს და მოწოდებებიც მშვიდობიანი იყო, ხოლო ის რადიკალური ნაციონალისტური ნეგატივი საკმაოდ მცირე იყო, თუმცა ეს ყველაფერი წარმოჩენილი იყო, როგორც უალტერნატივო რეალობა, რომელიც თითქოსდა ასახავდა ქართველის ე.წ. შოვინისტურ ბუნებას, რაც რეალობასთან არ იყო ახლოს. ასევე ეროვნული ხელისუფლების გამარჯვების შემდეგ, ეს პროცესი რადიკალურად შეიცვალა, თუ მანამდე ქუჩაში ლოზუნგები მკვეთრად ნაციონალისტური იყო, კაბინეტში ის უკვე მოზომილი გახდა, თუმცა ოსური სეპარატიზმის პირობებში უშუალოდ ქართულ-ოსურ ურთიერთობას ეს ცუდად დაეტყო, მოკლედ ბევრი დეტალია, ბევრ შეცდომაც იყო, რისი ნახევარიც არ დამიწერია, ასევე აღარ დავწერ იმაზე რაც ხდებოდა მეორე მხარეს ანტიქართული კამპანიის სახით.

მაგრამ, მიუხედავად ამ ყველაფრისა, აქ არის ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი, რაც ვთქვი წინა პოსტში, და იმ ფაქტს ვერსად გავექცევით, რომ 21 დეკემბერს რუსეთი ფაქტიურად უკან პირველ რიგში შემოატრიალა მაშინდელმა ოპოზიციამ თავისი მოქმედებებით რომელიც აგვისტოს ბოლოდან დაიწყო აქტიურად და განსაკუთრებული სახე მიიღო ოქტომბრიდან, მიუხედავად იმისა რომ გაეაზრებინა არსებული საფრთხე და პირადი უთანხმოების გამო, რუსეთი უკან არ შემოეტრიალებინა და ქვეყანის სუვერენიტეტი არ დაეყენებინა საფრთხის ქვეშ. ასევე ის რომ 89 წლის სექტემბრიდან ოსურმა სეპარატიზმმა, უკვე ოფიციალურად ნაცვლად საქართველოსთან ინტეგრაციისა მასთან კონფრონტაციის და მისგან მოწყვეტის გზა აირჩია, მიუხედავად ყველაფრისა ვალდებული იყო, თავისი კულტურული თუ ეთნიკური პრობლემები და გამოწვევები ქართველებთან თანაურთუერთობით მოეგვარებინა და რ აერჩიო კრემლი თავის ფარად და ამით უფრო მეტ კონფრონტაციაში არ შესულიყო, რადგან რეალურად როგრც დავწერე არანაირი საფრთხე ოსურ იდენტობას, თან მაშინ არ ემუქრებოდა და ჰორიზონტზე რეალურად მსგავსი გამოწვევა არც ეჭყანებოდა დამოუკიდებელი საქართველოს პირობებში, ხოლო აფხაზურმა სეპარატიზმმა უკვე ჯერ კიდევ 87-88 წლებიდან საქართველოში დაწყებული "გლასნოსტის" და "პერესტროიკის" შედეგად მიღებული თავისუფალი სივრცის გაჩენის შედეგად, რომელიც რეალურად კავკასიაში 2-3 წლის დაგვიანებით დაიწყო, მკვეთრად ანტიქართული და სეპარატისტული გზა აირჩია, რომლის აუცილებლობა ასევე არ არსებობდადა იმ პერიოდში ფიზიკურად არც შეიძლება რომ არსებულიყო.მოკლედ ფაქტი რჩება უცვლელი, გზა რომელიც მათ აირჩიეს
იყო გამყიდველი სულის და პროჭიბის გამოხატულება, რადგან კიდევ ვიმეორებ, მაშინ არანაირი ეგზისტენციალური საფრთხე ან რაიმე სახის ნაციონალური სეგრეგაციის რეალური ნიშნები გამოკვეთილი არ იყო, ხოლო რაღაც ქუჩაში გამოსროლილ ფრაზებზე და რომელიღაც მეორედ ჟურნალში დაბეჭდილ ბოდვებზე გამოკიდება, რომელიც ორივე მხრიდან აქტიურად ხორციელდებოდა არაფრის მომცემი არგუმენტია, თან მაშინ როდესაც ეს პროცესი შედარებით შემდეგი პერიოდის გამოვლინებაა, ამიტომ რაც არ უნდა ტრაკზე კოცნოს ზოგიერთმა ქართველმა, ან აქამდე არსებულმა და ეხლანდელმა ხელისუფლებამ ეს გამყიდველი სეპარატისტული ელემენტები, ამით რეალობას ვერ შეცვლიან. კი, გასაგებია უნდათ შერიგება, და კაი, ჰა, ვაცადოთ, მაგრამ სანამდე, თავისი დრო აქ ყველაფერს. მე მსგავსი მიამიტური მიდგომის წინააღმდეგი ვარ, რადგან არაფერი პოზიტიურიის მომატანი ეგ თავზე ქვიშის წაყრა არ იქნება, არამედ პირიქით, ხალხში დამნაშავის კომპლექსს გააჩენს წაგებული ომის ფონზე, ხოლო მათ უფრო თავისი ბოდვების პოპულარიზაციის უფრო მეტი საშუალება მიეცემათ

ingfari

ვერ დაგეთანხმებით პატივცემულო, ეხლა ვერ ვახერხებ არგუმენტირებული პასუხების მოწერას, თუმცა პოლემიკას უახლოვეს დღეებში გპირდებით!

ვინც კარგად ერკვევით გამაგებინეთ, რატო არის ასე გაფეტიშებული დუდაევი საქართველოში? მაგის მეგობრობა და დახმარება რაში გამოიხატებოდა. მაგის კაცი არ იყო ის ბასაევი აფხაზეთში რომ გვებრძოდა?

artavazi

დუდაევმა ზვიად გამსახურდიას დახმარების კონტექსტში მართლა ღირსეულად იმოქმედა, განსაცდელში მყოფი მეზობელი ქვეყნის პრეზიდენტი შეიფარა და არამარტო შეიფარა გამოიხსნა! სომხეთში გაუგზავნა თვითმფრინავი და სომხეთის მაშინდელი პრეზიდენტი გააფრთხილა/დაემუქრა, რომ თუ ზვიადს რამე მოუვიდოდა შურს იძიებდა პირადად.
რაც შეეხება აფხაზეთის კონტექსტს, მანდ გამსახურდიას და დუდაევის როლი ან ცუდია ან ნეიტრალური! პირველ ეტაპზე გამსახურდიამ გამოაცხადა რომ აფხაზეთში ომი შევარდნაძის ავანტიურა იყო და აფხაზების დაცვისკენ მოუწოდა მსოფლიოს (კრიმინალი და კრემლის მონა არძინბას დაცვისკენ იყო მოწოდება), ბასაევი კი იყო დუდაევთან არც თუ კარგ ურთიერთობაში მყოფი, მაგრამ როცა ბასაევმა რაზმის შეკრება დაიწყო, შეეძლო დუდაევს უკფრო ეფექტურად ემოქმედა და აეკრძალა ჩეჩნებისთვის საქართველოში საომრად წამოსვლა და როგორც მინიმუმ ბასაევის რაზმი გაენახევრებინა, რაც არ გააკეთა, თუმცა სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს რომ თავისი დაქვემდებარებული ხალხი არ გამოუშვა. გამსახურდიას დაქვემდებარებული მებრძოლები ხან ომობდნენ ხან არა, განსაკუთრებით დასანანია რომ 1993 წლის სექტემბერში სოხუმის ალყის გარღვევა შეეძლოთ მაგათ, გაარღვევდნენ კიდევაც მაგრამ ზვიადის პოზიცია იყო გაურკვეველი, ამიტიტომ ვერ შეძლეს სერიოზული ოპერაციის განხორციელება! სოხუმის ალყა გასარღვევი იყო მდინარე კოდორთან (სოხუმსა და ოჩამჩირეს შორის) რომელსაც იცავდა არაუმეტეს 300 აფხაზი და რუსი, რომლებსაც ქონდათ უმაღლეს დონეზე შემუშავებული რუსული გეგმა, მდებარეობა ქონდათ იდეალურად შერჩეული, გამაგრებული და შეიარაღების დიდი და საუკეთესო კომპლექტაცია ქონდათ, რომელიც კონკრეტულად იმ ამოცანისთვის ჭირდებოდათ. გამსახურდიას ყავდა მაგ დროს 1000-ზე ცოტა მეტი მებრძოლი, ხელმძღვანელი ყავდათ პროფესიონალი სამხედრო გურამ ლაკია, შეიაღაღებაც საკმარისი ქონდათ 300 კაციანი პიკეტის გასანადგურებლად. აბრალებენ დღემდე ერთმანეთს ყარყარაშვილს რო ესე ექნა, ლაკიას რომ ისე ექნა?!!!! ერთმანეთისკენ თითის შვერა ერთია, მაგრამ ფაქტი მეორე, გამსახურდიას დაქვემდებარებულ ეროვნული გვარდიის ძალებს შეეძლოთ გაეხსნათ სოხუმის ალყა სრულიად დამოუკიდებლად ყოველგვარი ჯაბას ბიჭების და ყარყარაშვილის ბიჭების გარეშე, მაგრამ ეს არ მოხდა! ამ "არ მოხდას" უკან უამრავი ქალის, ბავშვის, მოხუცის და ჯარისკაცის სიცოხლე გაიწირა.

დუდაევმა ზვიად გამსახურდიას დახმარების კონტექსტში მართლა ღირსეულად იმოქმედა, განსაცდელში მყოფი მეზობელი ქვეყნის პრეზიდენტი შეიფარა და არამარტო შეიფარა გამოიხსნა! სომხეთში გაუგზავნა თვითმფრინავი და სომხეთის მაშინდელი პრეზიდენტი გააფრთხილა/დაემუქრა, რომ თუ ზვიადს რამე მოუვიდოდა შურს იძიებდა პირადად.
რაც შეეხება აფხაზეთის კონტექსტს, მანდ გამსახურდიას და დუდაევის როლი ან ცუდია ან ნეიტრალური! პირველ ეტაპზე გამსახურდიამ გამოაცხადა რომ აფხაზეთში ომი შევარდნაძის ავანტიურა იყო და აფხაზების დაცვისკენ მოუწოდა მსოფლიოს (კრიმინალი და კრემლის მონა არძინბას დაცვისკენ იყო მოწოდება), ბასაევი კი იყო დუდაევთან არც თუ კარგ ურთიერთობაში მყოფი, მაგრამ როცა ბასაევმა რაზმის შეკრება დაიწყო, შეეძლო დუდაევს უკფრო ეფექტურად ემოქმედა და აეკრძალა ჩეჩნებისთვის საქართველოში საომრად წამოსვლა და როგორც მინიმუმ ბასაევის რაზმი გაენახევრებინა, რაც არ გააკეთა, თუმცა სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს რომ თავისი დაქვემდებარებული ხალხი არ გამოუშვა. გამსახურდიას დაქვემდებარებული მებრძოლები ხან ომობდნენ ხან არა, განსაკუთრებით დასანანია რომ 1993 წლის სექტემბერში სოხუმის ალყის გარღვევა შეეძლოთ მაგათ, გაარღვევდნენ კიდევაც მაგრამ ზვიადის პოზიცია იყო გაურკვეველი, ამიტიტომ ვერ შეძლეს სერიოზული ოპერაციის განხორციელება! სოხუმის ალყა გასარღვევი იყო მდინარე კოდორთან (სოხუმსა და ოჩამჩირეს შორის) რომელსაც იცავდა არაუმეტეს 300 აფხაზი და რუსი, რომლებსაც ქონდათ უმაღლეს დონეზე შემუშავებული რუსული გეგმა, მდებარეობა ქონდათ იდეალურად შერჩეული, გამაგრებული და შეიარაღების დიდი და საუკეთესო კომპლექტაცია ქონდათ, რომელიც კონკრეტულად იმ ამოცანისთვის ჭირდებოდათ. გამსახურდიას ყავდა მაგ დროს 1000-ზე ცოტა მეტი მებრძოლი, ხელმძღვანელი ყავდათ პროფესიონალი სამხედრო გურამ ლაკია, შეიაღაღებაც საკმარისი ქონდათ 300 კაციანი პიკეტის გასანადგურებლად. აბრალებენ დღემდე ერთმანეთს ყარყარაშვილს რო ესე ექნა, ლაკიას რომ ისე ექნა?!!!! ერთმანეთისკენ თითის შვერა ერთია, მაგრამ ფაქტი მეორე, გამსახურდიას დაქვემდებარებულ ეროვნული გვარდიის ძალებს შეეძლოთ გაეხსნათ სოხუმის ალყა სრულიად დამოუკიდებლად ყოველგვარი ჯაბას ბიჭების და ყარყარაშვილის ბიჭების გარეშე, მაგრამ ეს არ მოხდა! ამ "არ მოხდას" უკან უამრავი ქალის, ბავშვის, მოხუცის და ჯარისკაცის სიცოხლე გაიწირა.

ასე გამოდის გამსახურდიამაც დიდი როლი შეასრულა სოხუმის დაკარგვაში

artavazi

არა! სოხუმის დაკარგვის მთავარი დამნაშავე შევარდნაძეა, უნდა განესაზღვრა წანასწარ სად აყოფინებდა ქვეყანას თავს, აყვა აგენტ კიტოვანს!. ზვიადის ნეგატიური ფაქტორი თუ შეიძლება ამაზე ვისაუბროთ, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით მეათეხარისხოვანი ფაქტორია. ამავე დროს სოხუმის დაცემის შემდეგ ზვიადს შეხვდნენ აფხაზები და უთხრეს, რომ მოეწერა აფხაზეთის დამოუკიდებლობის დოკუმენტებზე ხელი და სანაცვლოდ შეიარაღებულ დახმარებას გაუწევდნენ აფხაზები თბილისში პრეზიდენტის პოსტზე დასაბრუნებლად, რაზედაც გამსახურდიამ უარი უთხრა და დაადგა სიკვდილის გზას !!!

ნანობდა დუდაევი, რომ თავის დროზე წინააღმდეგობა არ გაუწია აფხაზეთში ჩეჩნების წასვლას და თავის ირიბ მხარდაჭერას, რაც აღნიშნული მასხადოვსაც და აუშევსაც, აფხაზეთში ვინც წავიდა ბასაევის გამოკლებით, ძირითადად რუსული აგენტურა იყო, ზოგადად ჩეჩნები არ უჭერდნენ მხარეს აფხაზებს, ასევე ინგუშები, დაღესტნელები და ბალყარები.

death85

ამ საკითზე რას იტყვი?

* * *
death85
ნანობდა არ ნანობდა?!!?!?! ნუ რა მნიშვნელობა აქვს? გაგრაში მთავარი დამრტყმელი რაზმი გამათი იყო! ტამიშის დესანტში....

donald1981

ათასი კაცი გადაჭარბებული მგონია, ეგრე რომც ყოფილიყო ბრძოლისუნარიანი მანდედან ბევრი არ იქნებოდა, მაგრამ ლაკია წავიდა, კოდორამდეც მივიდა აქედან ყურაშვილი წავიდა და მას ელოდებოდა, თუმცა ძალები არ ჰქონდა დიდი, როგორც ვიცი აბაშიძეც უნდა მოხმარებოდა და მაგას/მაგასაც(?) ელოდნენ, შემდგომ რისკის ფაქტორი გაჩნდა უკვე, როცა სოხუმის დაკარგვა გარდაუვალი გახდა, რადგან ზურგში ოჩამჩირეს აქეთ გამსახურდია აკონტროლებდა, რომელიც ჩამოვიდა ბოლოსკენ, რაც სრული სისულელე იყო, ზღაპრებით დააბოლეს და ჩამოიყვანეს, თუმცა ეგ შემდეგი მომენტი იყო, როცა სოხუმი უკვე თითქმის დაკარგულია იყო, ასე რომ მანდ გამსახურდიას როლი ვერანაირად ვერ იქნებოდა გადამწყვეტი. მისი მოტივიც გასაგებია, ის უკვე იმ მომენტში სოხუმს დაკარგულად ხედავდა, რაც სიმართლეა და აქტიურ კამპანიის დაწყებას აპირებდა შევარდნაძის მოსაშორებლად, თუმცა მანამდეც ქობალიას მოქმედებები არ იყო ადეკვატური. მოკლედ მაგაზე ზუსტი პასუხი თვითონ უნდა გასცენ, რა იყო რეალური მიზეზი. ზოგადად სოხუმის დაკარგვა რეალურად ივლისში დაიწყო, როცა შრომა-კამანი დაკარგეს, აი გალი-ოჩამჩირე პირდაპირ ლანგარზე მიართვეს, რისი მიზეზიც უკვე ეს შიდა დაპირისპირება აღმოჩნდა.

This post has been edited by death85 on 17 Feb 2022, 17:55

მე ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება რუსეთთან უნდათ ცხოვრება, აბა მაგათი ელიტა დებილეი არ არიან და ოროცდაათი კაცს ქვეყანას გაუკეთებს ვინმე? საქართველოს რომც აჯობონ , რუსები მანდ ქვეყანას გააკეთებენ, ქვეყანას კი არა მილიონი მარტო რუსი იქნება მაგ ტერიტორიაზე ჩვეულებრივი სოჩი იქნება .

რუსეთთან უნდათ შეერთება. აბა მართლა დებილები ხო არ გგობიათ.



This post has been edited by fel on 17 Feb 2022, 18:06

ძალიან საინტერესოა, გირჩევთ ყურებას.

თვითონ მოწონთ არაღიარებული ქვეყანა რო არიან? ხო იციან რო მანდ რუსეთის გარდა არავინ არ ჩადებს მანდ ფულს და სულ რუსეთზე იქნებიან დამოკიდებულები და მაგათ შვილებსაც მანდ მომავალი არ ექნებათ, იცხოვრებენ ჭაობში და ნანგრევებში.დავიჯერო ვერ ხვდებიან მაგდენს?

This post has been edited by birman on 17 Feb 2022, 20:32