აფხაზეთის ომი

donald1981
მერე რა იქნებოდა დაპირისპირება. ხან ისენი დაარბევდნენ ხან ჩვენ, მთავარია იქნიქნრბოდნენ.
იქაური დაპირისპირება ომში არ გააიზრდებოდა, აქედან ჩვენები თუ ტანკით არ შევიდოდნენ. იქნებოდა მარტო დაჭრები და დარბევები
წამოვეგეთ , ხო ხვდები.

ეგეთი რაღაცეები რომ მომხდარიყო დღეში რამოდენიმე მერე რა .

fel

შენ ამ თემას არ კითხულობ, თუ რამე თხატყანია საიტი ნახე და იქ დადებული ზღაპრები გინდა მოგვიყვე? ტანკები არა ###, 5 ტანკი შევიდა სულ 14 აგვისტოს, როცა 250 ტანკი ეყენა ახალციხის ბაზაზე. მანამდე, მარტში, ყარყარაშვილი რომ შევიდა ტანკებით და ფსოუმდე ჩავიდა არ იყო ომის გამოცხადება? რაღა მაინდამანც აგვისტოს შესულ 5 ტანკზე მოიტყნეს პატრონი? ეხლა არ მითხრა მაშინ შევიდა და გამოვიდაო. ქართველების გამოყრა კი გუდაუთიდან ომამდე დაიწყეს. მაშინდელი ხელისუფლების შესვლა იყო მიზეზი და მეტი არაფერი, არ შევიდოდნენ მაშინ, შემდეგ უფრო მეტს დააჯვავდნენ თავზე, მაგასაც გაატარებდნენ მერე გატაცებას და მოტყვნას დაუწყებდნენ, მაგასაც გაატარებდნენ? ცოლშვილს რომ მუოტყნავდნენ მერე რა უნდა ეთქვათ, ეგ არაფერია კაცო, მთავარია მშვიდობა იყოს ვინ არ #####ნიათო? გამოაცხადებდბენ დამოუკიდებლობას (რაც მოხდა ნაწილობრივ მაგ ომამდე 3 კვირით ადრე), რეგისტრაციას არ მიცემდნენ და ა.შ. ათასი მეთოდია თავზე დაეჯვათ და დაპირისპირება შეიარაღებულ კონფლიქტამდე მისულიყო. ეთნიკური კონფლიქტი მანდ იყო დაგეგმილი, სხვათაშორის არძინბას დიდი მონდომებით, რომელსაც მხარს უჭერდა რუსეთის უშიშროების საბჭო, კერძოდ მისი ხელმძღვანელი სკოკოვი და მაშინდელი მაღალჩინოსანი რუსული სამხედრო ელიტა, ლებედიდან დაწყებული ამ მესაწყობე ცალკალოშიანი შოიგუთი დამთავრებული. ტანკით შეხვიდოდი თუ რენო მოსკვიჩით არ ჰქონდა მნიშნელობა. კი, თვითონ მაშინდელ აფხაზურ სეპარსტისტულ ლიდრშიპში, იყო აზრთა სხვადასხვაობა, ომთან დაკავშირებით, მაგრამ არა იმიტომ რომ ქართველებთან ომი არ უნდოდათ, არამედ 17% იყვნენ აფხაზეთის შიგნით, ხოლო მთელ საქართველოში 2%, შესაბამისად ჩაჯმული იყვენენ, რომ მართლა მთებს იქით არ გადავრეკავდით. ეგ ზღაპრები, რომ სხვა სამშობლო არ აქვთ და არსად წავიდოდნენ გამოჩნდა აგვისტოში რაც იყო. აქედან, მათი გამარჯვება თითქმის წარმოუდგენელი იყო, მაგრამ რუსული
სამხედრო მანქანის და არძინბას პირადი აქტივობით, მოახერხეს კონფლიქტის დაძვრა. ვერანაირად ვერ აიცილებდი მაგ ქონფლიქტს 90-იანებში, მაგის შანსი არ არსებობდა, გარდა იმისა, რომ დროულად შესულიყო ცენტრალური ხელისუფლება და ადგილზე დაეპატიმრებინა ეგ მოღალატე ელემენტები, მაგრამ მაშინ ხელისუფლება თავად სირებს და კრიმინალებს გადააბარეს, ამიტომაც მაგის ალბათობა საერთოდ მინიმუმამდე დავიდა. არ შეიძლება სერატისტს მოელაპარაკო, შეიძლება მოიელაპარკო მას ვინც მომხრეა ავტონომიის და თვითმართველობის, რომელიც თავის თავს ამ ორგანიზმის ნაწილად აღიქვავს ან აქვს იმის სურვილი რომ მისი ნაწილი გახდეს, მაგრამ სეპარატისტთან ეგ შეუძლებელია. მანდ არის 2 ვარიანტი ან ციხე ან 19 მილიმეტრიანი.

death85
ასე იყო.

საქართველოს ჰქონდა 2 ნამდვილი და 1 ჰიპოთეტიური შანსი მაგ კონფლიქტის მოგების:

პირველი და ყველაზე ნამდვილი, ეს იყო 1992 წლის 14-15 აგვისტოს. ქართული ნაწილები შევიდა აფხაზეთში, მივიდა სოხუმამდე და გაჩერდა, არადა პირიქით უნდა ექნათ. სასწრაფოდ უნდა შესულიყვნენ სოხუმში და იქიდან გაუჩერებლად გზა გუდაუთისკენ განეგრძოთ, ეს ქალაქი უნდა დაეკავებინათ + დესანტი გაგრაში. მოკლედ ფაქტის წინაშე უნდა დაეყენებინათ სეპარატისტები და რუსეთი. აფხაზების ძირითადი მასით დასახლებული გუდაუთის რაიონი კი კონტროლქვეშ უნდა ყოფილიყო, რომ ვერაფერი გაებედათ და ათასჯერ დაფიქრებულიყვნენ შედეგზე. იმ ორ დღეში ეს ყველაფერი მცირე დანაკარგით გაკეთდებოდა. ესენი კი 18-მდე სოხუმში არ შევიდნენ, შემდეგ კიდევ 10 დღე ქალაქში გაჩერდნენ და მხოლოდ 28-ში, როდესაც მიხვდნენ, რომ ეს გასეირნება არ იყო დიძრნენ გუმისთის მარჯვენა ნაპირისკენ, მაგრამ უკვე გვიანი იყო - რუსები, ჩრდ.კავკასიელები, რუსების მიერ მეტ-ნაკლებად შეიარაღებული აფხაზები უკვე მეტ-ნაკლებად მზად იყვნენ.

მეორე შანსი 1993 წლის 16 მარტის შეტევის შემდეგ იყო. ამას დიდი მსხვერპლი მოჰყვებოდა, მაგრამ მაინც უნდა წასულიყვნენ ჩვენები კონტრაზე დაუყოვნებლივ ყველა მიმართულებით, რუსების მუქარის და თუნდაც ჩარევის მიუხედავად. ესეც არ ქნა პოლიტ.ხელმძღვანელობამ.

ბოლო, ჰიპოთეტიური შანსი მოგვეცა 1995-1998 წლებში. ჩვენ რომ 1993-ის დამარცხების და სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ 2-4 წელი არმიისთვის ყურადღება დაგვეთმო, პოლიტ.ელიტას მარცხის მიზეზები გაეანალიზებინა და ისე გადაედგა ნაბიჯები, ჩეჩნეთში რუსეთის ჩაფლობის, მძიმე მარცხისა და ელცინის გალოთების ფონზე შეიძლებოდა აფხაზეთის დაბრუნება. რუსეთი მაინც მიეხმარებოდა სეპარებს, მაგრამ ბევრად შეზღუდულად, ღია ჩარევა გამორიცხული იქნებოდა ჩეჩნეთში მარცხის ფონზე + იჩქერიის აღიარებით და მისთვის საზღვრის გახსნით დამუქრებაც შეგვეძლო. ჩრდ.კავკასიიდან მხოლოდ ჩერქეზული მოდგმის ტომები ჩამოვიდოდნენ საომრად და აფხაზებიც მეორე ჯერზე ამხელა ადამიანური მსხვერპლისთვის მზად ვერ იქნებოდნენ, კიდევ 2,000 გვამს ვერ აიტანდნენ. თუმცა ეს შანსიც გავუშვით ხელიდან.

საბოლოო ჯამში რუსეთი+სეპარები+ჩვენი პოლიტ.ელიტის სრული უმწიფრობის შედეგად მივიღეთ ეს კატასტროფა.

+1

death85
და მერე სოხუმის იქითა კორპუსიდან რომ მოიტაცებდნენ ჩვენიანს , ჩვენ სოხუმის აქეთ კორპუსიდან მოვიტაცებდით. ნახევარი საბჭოს წევრები ეგენი იყვნენ ნახევარი ჩვენ.

ისინი გააგდებდნენ ქართველს და ჩვენც გავაგდებდით სახლიდან.
ისინი გესროდნენ იარაღს ჩვენ თბილისიდან შევაწვდიდით და ვესროდით.

ხოდა მასიური გამოყრა მაინც ვერ მოხდებოდა.

მერე ჩვენებიც შეავიწროვებდნენ. და იქნებოდა ყოველდღე დაპირიაპირება. მაგრამ ომში არ გადაიზრდებოდა ჩვენები აქედან ოფიციალურად თუ არ შევიდოდნენ ტანკებით.

This post has been edited by fel on 23 Jul 2022, 15:09

fel


მოტაცება ძაან პრიმიტიული დონეა, იყვნენ სოხუმს იქით და ომიც დამთავრებული იყო, მაგრამ 93-ის სექტემბერში განაახლეს, 14 აგვისტოს მცირე კონტიგენტის შესვლით თუ შემდგომ პოლიტიკური დაპირისპირების შედეგად გაიყოფოდი არაფერი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, დამოუკიდებლობას გამოაცხადებდნენ, რაც პრინციპში უკვე ჰქონდათ, და ამ დაპირისპირების პერიოდში წამოვიდოდნენ სოხუმზე. რეალურად მაგათ მართლა ჰქონდათ შანსი, რომ ეგ დაპირისპირება რაიმე პოზიტიური კუთხით გამიეყენებინათ, აქედან კომპრომისი მიეღოთ და აფხაზეთის სამთავროს ისტორიულ საზღვრებში შეექმნათ სახელმწიფო, მაგრამ არათუ სოხუმი ოჩამჩირე და გულრიფშიც მოინდომეს, ამიტომ ეგ ყველაფერი ზღაპრებია, მარტივი ლოგიკაა საჭირო იმის მისახვედრად, რომ მათი მიზანი ქართველების გამოყრა და ეთნიკურად უპირატესი აფსუური სახელმწიფოს შექმნა იყო, რაც 17 პროცენტიანი კონტიგენტუთ ფიზიკურად ვერ მოხდებოდა, ხოლო სოხუმს და ოჩამჩირეს ისინი თავისი ისტორიული ტერიტორიის ნაწილად ხედავდნენ, სოხუმის დათმობა საერთოდ ფანტასტიკაა მათი მხრიდან, ეგ იგივეა თბილის რომ დავთმოთ. ეგ ჩვენში არსებულ მეზღაპრეს ეგონა და ჰგონია, ამ ქართული ისტორიული სახელმწიფოს მიწების ნაწილს თუ გადაუფორმებდნენ ან ეხლა გადაუფორმებენ, ისინი ჯილდოს სახით გუმისთას აღმოსავლეთს დათმობენ

This post has been edited by death85 on 23 Jul 2022, 23:19

death85
და აი მაგალითად თავიდან რომ გვეთქვა რომ იცხოვროს აქ რაც ცხოვრობდა ქართველები და თქვენ და ნახევარი ბიზნესი ჩვენი იყოს ნახევარი თქვენი, მეტი ქართვრლი აღარ ჩასახლდებოდა თბილისიდან, მიწების ყიდვაც შეზღუდული იქნებოდა რაღაც დონეზე. ესეთი დამოკიდებულება რომ გვქონოდა და რომ არ გვეთქვა გადაგრეკავდით თუ ჭკვიანად არ იქნებითო მაშინ დათანხმდეოდნენ?

აფხაზების რიტორიკა ქართველების მიმართ ყოველთვის უფრო აგრესიული იყო ვიდრე ქართველების აფხაზებისადმი. შესაბამისად, აქედან რას იტყოდნენ მნიშვნელობა დიდად არ ჰქონდა, იდგა უმარტივესი საკითხი - აფხაზებს კატეგორიულად არ სურდათ ვინმესთან გაეყოთ ამ რეგიონის მართვა, მხოლოდ მათ საკუთრებად მიაჩნდათ. ამ მიზნის შესრულების გზაზე კი უმთავრეს დაბრკოლებას ქართული მოსახლეობა წარმოადგენდა, რომელიც 1992 წლისთვის უკვე არანაკლებ 50% იყო. ისტორიაზე აპელირება, იმან ეს თქვა და ამან ალმაცერად შემომხედა იყო მხოლოდ საბაბი.

ქართველები აფხაზეთის 6-დან 6-ივე რაიონში კომპაქტურად ცხოვრობდნენ, აფხაზები მხოლოდ 2-ში + სოხუმი და 1 სოფელი სოხუმის რაიონში. 6-დან 5 რაიონში ქართველები რაოდენობრივად ჭარბოდნენ აფხაზებს, მათგან 4-ში დიდი სხვაობით. 6-დან 1 რაიონი მონოეთნიკურად ქართული იყო - გალი. კიდევ 1-ში (გულრიფში) ქართული უმრავლესობა იყო და თუ ის ტრენდი გაგრძელდებოდა, რაც იყო, მალე იქაც მოსახლეობის 4/5 ქართველი იქნებოდა, ისე როგორც სოხუმის რაიონში. ასევე ქართული მოსახლეობა რამდენიმე წლის შემდეგ გარდაუვლად მიაღწევდა უმრავლესობას გაგრის რაიონშიც. ეს ყველაფერი გამოწვეული იყო იმით, რომ ბერძნული, ებრაული, ესტონური, რუსული, უკრაინული მოსახლეობა ისედაც ტოვებდა მხარეს და საბოლოოდ რჩებოდა 3 ერი - ქართველები, აფხაზები და სომხები (ესენიც მიდიოდნენ, შედარებით ნაკლებად, მაგრამ მაინც). თუნდაც 0 ადამიანი რომ ჩასახლებულიყო აფხაზეთში დანარჩენი საქართველოდან, ადგილზე მყოფი ქართველობის რაოდენობა იმხელა იყო, რომ ამას მაინც ეყოფოდა.

250,000 ქართველი აი, რას ვერ იტანდნენ აფხაზები, სხვა ყველაფერი ტყუილია.

This post has been edited by ingfari on 24 Jul 2022, 14:12

ingfari
ხო არ მოსწონდათ ქართველები მანდ იმიტომ რომ თავს ხაზაინად ვერ გრძნობდნენ.

შამბამ ხო თქვა გვირჩევნია ზღვაში დავიხრჩოთ ვიდრე ტბაშიო . ანუ თუ აქ ნახევარი მილიონი ქართველი იქნება ჯობია კრასნოდარად გადაიქცესო.

ამაშიც ლოგიკაა ჯობია მდიდარ ქვეყანაში დავიხრჩო ვიდრე პატარაშიო.

ქართველებს არ გვაქვს დემოგრაფიული რესურსი 95,000 აფხაზს ასიმილაცია გავუკეთოთ, რუსები კი დიდი სისწრაფით ავსებენ კრასნოდარის მხარეს და თუ აფხაზეთიც მათი გახდა იურიდიულად, იქაც რამდენიმე წელში 3/4 გახდებიან. გარდა ამისა, ქართულ ენას და კულტურას აფხაზებს შორის არანაერი პოზიციები არ ეკავა. ამავდროულად, რუსული მათმა უმეტესობამ აფხაზურზე უკეთ იცის, 145,000,000-იანი რუსეთი არათუ აფხაზებს, არამედ 10-ჯერ მრავალრიცხოვან ჩეჩნებს არ დაერიდა. ამათაც ისე ჩაუტყაპუნებს თავში როდესაც დაჭირდება, რომ აზრსაც არ ჰკითხავს.

მაგრამ ეს ლოგიკური მჯელობები არაფერს ნიშნავს, რადგან აფხაზებს მტრებად მივაჩნივართ ჩვენ, ქართველები. ვინაიდან რეგიონში 250,000 ქართველი ცხოვრობდა და დღემდე მთელი მსოფლიო საქართველოდ მიიჩნევს აფხაზეთს. სხვა ყველაფერი კი ჰიპოთეტიური, არარელევანტური დაშვებებია. მათ უნდათ რომ არსებული რეალობა მივიღოთ, ჩვენ ამას არასოდეს გავაკეთებთ, ასე რომ მტრობა კიდევ დიდხანს გაგრძელდება.

This post has been edited by ingfari on 24 Jul 2022, 15:57

კი, ეგ ფაქტორი იყო, შიშის, რომ დამოუკიდებლობის შემდეგ ქართველების მიგრაცია დაიწყებოდა სხვა რეგიონებიდან, რადგან საბჭოეთის დროს აფხაზეთში ჩაწერა არ იყო ადვილი, რაც ქართული უნივერსიტეტის გახსნაც (გაყოფა) გარკვეული კუთხით ამ ფორმის საფრთხის დასაწყისად აღიქვეს, რაც რეალურად ხელზე დახვეული არგუმენტი იყო. მაგრამ მანდ პრობლემა უფრო ღრმა იყო, რადგან 45% პროცენტიან ქართული მოსახლეობას საფრთხედ ჯერ კიდევ ეროვნული მოძრაობის გააქტიურებამდე აღიქვამდნენ ანუ ეგ პრობლემა დამოუკიდებლობას არ მოუტანია. მეორე ფაქტორი აფხაზების, მცირე გამონაკლისის გარდა, გაუცხოვება იყო ქართული იდენტობისგან, ის რუსული სახელმწიფოებრიობის ნაწილი იყი ვიდრე ქართულის, შესაბამისად თავს ქართულ სახელმწიფოში ვერ ხედავდნენ. მესამე, ყოფით დონეზე ქართველი და აფხაზი არ იყო ინტეგრირებული, შესბამისად იყო დაპირისპირებულიც, რაც არ უნდა ზღაპრები მოვყვენ ეხლა ძმობაზე და ა.შ. რაც საბჭოთა - რუსული მმართველობის შედეგი იყო, თუმცა ეს დაპირისპირება არ იყო იმ ფორმის რომ ეთნიკური შევიწროვების მიზეზი გამხდარიყო. ეხლა ძაან არ ჩავუღრმავდები დეტალებს, მაგრამ ეს შექმნილი გარემოება უკვე იოლად იქცა კონფლიქტის წინაპირობად, იმ რეალობიდან გამომდინარე. შესაბამისად, ისინი კომპრომისზე წამოვიდოდნენ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სხვა გამოსავალი არ ექნებოდათ, რაც ხდებოდა კიდეც მანამდე, მაგრამ როგორც კი შანსი გაუჩნდათ ამ "პრობლემის" ძალისმიერი გადაწყვეტის, დაუფიქრებლად გამოიყენეს. მაგრამ ეს მოხდა არა იმის გამო, რომ აქედან არ იყო პოზიტიური სიგნალები, შეიძლება, იდეაში, დაუშვა ან ილაპარაკო რაიმე პოლიტიკურ შეცდომებზე, რაც გარკვეულ წილად იყო და ქმნიდა კონფრონტაციულ ფონს, მაგრამ ეს ამ კონფლიქტის წინაპირობა არ გამხდარა. მაგ პერიოდში რა დათმობაზეც არ უნდა წასულიყავი, ამ შანს ისინი ხელიდან არ გაუშვებდნენ. შეუძლებელია სეპარატისტი "დაიჭირო" კომპრომისით, რადგან მისი მიზანი გამოყოფაა, ეს საქართველოშიც ესეა და სხვაგანაც, ერთადერთი მეთოდი ამის დასაძლევად არის სამართლებრივი პასუხისგება (მმართველი ელიტის ამ აქტიური ვიწრო ნაწილის) ან ფიზიკური ლიკვიდაცია, თუმცა სამართლებრივი სახელწიფო ინსტიტუტების პირობებში და ზოგადადაც, მეორე, კონფრონტაციას უფრო აღრმავებს, ამიტომ პირველი გაცილებით უფრო პროდუქტიულია. ეხლა ვიღაც მესამე მხარე თუ იდეალისტურად მიუდგება ამ საკითხს და იტყვის, რომ ისინი, როგორც დღევანდელი აფხაზები, თავი რომ დავანებოთ ვინ როდის ჩამოვიდა, რადგან ისინი არსებობენ და მათი ეთნოსად ჩამოყალიბება მოხდა ამ ტერიტორიაზე, შეიძლება იმსახურებს განცალკევებას, იმის გამო რომ იდენტობის პრობლემაა, რაც თანაცხოვრებას შეუძლებელს ხდის, მეორეს მხრივ ვიღებთ სურათს, სადაც ქართული მოსახლეობა, რომელიც ასევე ძირძველი მოსახლეობაა ამ მხარის, მთელი ამ რეგიონის და არა ნაწილის, ასევე კულტურულად ეს მიწა ყოველთვის ქართული სახელმწიფოებრივი არეალის ნაწილი იყო, ხოლო გეოპოლიტიკურად აფხაზეთის ჩამოშორება ქართული სახელმწიფოსთვის გეოპოლიტიკური კატასტროფაა, ისევე როგორც ცხინვალის რეგიონის, რაც სახელმწიფო უსაფრთოხოების ფუნდამენტის შერყევაა, ფაქტობრივად გარიყული რჩება თავისი ბუნებრივი არეალიდან, თავი რომ დავანებოთ სამართლებრივ ქაოსს რასაც მსგავსი მიდგომა იწვევს. მოკლედ, რომ ვთქვა აფხაზეთი არაა ვინმეს საკუთრება, ისევე როგორც თბილისი, აჭარა ან კახეთი არაა, მარტო რომელიმე სუბეთნოსის ან სოციალური ჯგუფის განსახლების არეალი, არამედ ქართული სახელმწიფოს ნაწილი. არ შეიძლება მაგალითად მარტყოფელმა თქვას, რომ ეს მიწა ჩემია და ვსიო ხულოდან ვინმე თუ ჩამოვა იქნება მეორეხარისხოვანი სუბიექტი ამ ტერიტორიაზე ჩემს მერე. ესე მუშაობს პირველყოფილი თემი, მაგრამ სახელმწიფო არა, სწორედაც ეგაა მათი პრობლემა, რომ ისინი საქართველოს აღიქვავდნენ არა სახელმწიფოდ, სადაც მათ იდენტობას ექნებოდა ისეთივე უფლება, როგორც სხვას, რომელსაც ამ ფაქტორების გათვალისწინებით იგივე უფლება ჰქონდა ამ მიწაზე, რითაც განსხვავდება ამ მცხოვრები ქართველი და დღევანდელი აფხაზი, მაგალითად რუსისგან ან სომეხისგან, არამედ რაღაც სხვა სუბიეტს, ხოლო ამ სუბიექტის სხვა ასევე ძირძველ მოსახლეობას უცხო ელემენტად. ანუ ეს მიწა არის მხოლოდ მათი და მათ ექსკლუზიური უფლება აქვთ გადაწყვიტონ ვინ იცხოვრებს მანდ და ვინ არა, თან იმ არეალში, რომელიც კომუნისტებმა მოუხაზეს კონკრერული გარემოების მიხედვით. ამ შემთხვევაში გვერდზე მაქვს გადადებული საერთაშორისო სამართალი და ყველა ერის უპირობო სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის უფლების იდეის უტოპიურობა, ანუ ვსაუბრობ წმინდა მორალური კუთხით, შეუძლებელია ამ მიწაზე შექმნა რაღაც აფსუური ან თუნდაც აფხაზური დაარქვი თუ გინდა სახელმწიფო საქართველოს გარეშე. გამოსავალი? ერთი სამართლებრივი სივრცე ავტონომიის ფარგლებში, მაგრამ თუ რომელიმე განიზრახავს (ვსაუბრობ როგორც ობიექტური დამკვირვებელი) მეორის უფლების შეზღუდვას, ის ავტომატურად ხდება დამნაშავე ამ კონფლიქტში. რაც არ უნდა შეცდომებზე ვილაპრაკოთ ფაქტი ცალსახაა, არაფერი მნიშვნელოვანი ეთნიკური სეგრეგაციის ნიშნები აფხაზების ან თუნდაც ოსების მიმართ არ არსებულა კონფლიქტის გაჩაღებამდე, ეს მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი ამპარტავნობის გამოხატულება იყო მათი მხრიდან, დანარჩენი უკვე ტექნიკური დეტალებია, რომელზე კამათიც იქ იმან ეს ქნა, აქ ამან მიტინგი ჩაატარა და ა.შ. საკითხის არსს არ ცვლის.

ომი შეიცვლებოდა , აფსუების მოთხოვნები, ყველაფერი ეგენი ოჩამჩირეშირომ არ ყოფილიყვნენ, რუსეთი რომ მოვიდა და ეგენი გადაასახლა ოჩამჩირიდან უნდა გადაესახლებინათ , მთავარი ეგ იყო თუნდაც გუდაუთიდან ვაფშე არ გადაესახლებინა.

ომმაც გადამწყვეტი როლი შეასრულა რომ ოჩამჩირეშიც ფრონტი ჰქონდათ თორე ყელაფერი სხვანაირად იქნებოდა. წარმოიდგინეთ ოჩამჩირეც გალისნაირას რომ ყოფილიყო სულ მეგრელებინრომ ყოფილიყვნენ და როგორც გალში ეგ ერთი მუჭა აფხაზიც გამეგრელებული.

აი 20 ათასი აფხაზი რომ ცხოვრობდა ომამდე ოჩამჩირის რაინში ეგ იყო უბედურება .

fel

რეალურად ოჩამჩირის ფრონტმა ანუ როგორც აფხაზები ეძახიან აღმოსავლეთის ფრონტმა ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა ჩვენ მარცხზე, ალბათ რიგითობით რომ დავალაგოთ რუსული ფაქტორის შემდეგ, რომელიც უმთავრესი იყო, შემდეგი დეტალი იყო ტყვარჩელის ზონის არ გასუფთავება, ზურგში მუდმივად ხანჯალი გვქონდა ჩარტყმული. ტამიშის დესანტი იყო და ტყვარჩელის დაჯგუფებამ ჩაკეტა სოხუმი ოჩამჩირის გზა, სოხუმის შტურმი იყო და მდინარე კოდორზე ჩაკეტა ისევე ტყვარჩელის დაჯგუფებამ გზა. მთელი ომის განმავლობაში უამრავი ადამიანი მოკლეს და ფაქტიურად მთელი 13 თვე მუდმივად პრობლემა იყო მანდ გავლა, ხან იარაღებს ართმევდნენ ჩვენებს, ნუ პატარა ჯგუფი 2-3 მანქანა თუ იყო ჩვენი, ჩასაფრებას უწყობდნენ და ხოცავდნენ ბიჭებს და იარაღს ესე შოულობდნენ პირველ ეტაპზე, მერე ერთმორწმუნეებმა ჩაუტანე დიდი პარტიები და შვეულმფრენებით ამარაგებდნენ მთელი ომი.
მოკლედ ტყვარჩელის არ დაკავება იყო დიდი შეცდომა, უაზრო ჰუმანურ-მაზოხისტური გადაწყვეტილება, რამაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა.

აქ მპოსტავებს ერთი კიტხვა მინდა დაგისვათ, გეცოდინებათ ალბათ: აფსუებს მასობრივად ერეკებიან უკრაინაში თუ არც ისე?

zindiosama

რაც ცნობილია მხოლოდ ახრა ავიძბას ჯგუფია იქ.

სხვა შემთხვევაში როგორც ოსები ისე არ წაუყვანიათ