ამაყობ რომ ქართველი ხარ?

რა თქმა უნდა
-----------------

kalekalebind

არავის არავინ არ გაუპატიურებია, ყველაფერი ხუთმხრივი თანხმოდით მოხდა.
დასტურად აი ჩემი პოსტები და ნუ ამახინჯებ ფაქტებს
რუსეთ-უკრაინის ომი , XLI ნაწილი (post #59212334)
რუსეთ-უკრაინის ომი , XLI ნაწილი (post #59212391)

This post has been edited by zarzeimi on 1 Jun 2022, 22:22

zarzeimi
ანუ მის ქორწილში პატარძალი ოთხმა კაცმა გააუპატიურა მისივე ნებართვითა და მასთან შეთანხმების საფუძველზე??

kalekalebind

ხედავთ, როცა მოინდომებთ, შეგძლებიათ ნაწერიდან აზრის გამოტანა.
ტუმცა ის ვერ გავიგე, დღნაურს გაუპატიურებას, რატომ ეძახით?

This post has been edited by zarzeimi on 1 Jun 2022, 22:26

zarzeimi
შენობითი იყოს, სავსებით დამაკმაყოფილებელია, ჯერ მთლად მაგხელაც არ ვარ. სულ რაღაც 37 წლის.

ალბათ სულელი და ჩლუნგი რომ ვარ, მაგიტომ. ზუსტად ვერ გეტყვი.

This post has been edited by kalekalebind on 1 Jun 2022, 22:30

ყველა დაგვებანტოს ერთ ადგილას...

ვისაც ქართველობა უტყდება, მოუდღან მაზერი და დოუჯვი კლავიატურაზე :bis:

სკოტებსაც ქონიათ ეს ჰეით ლავ დამოკიდებულება :D ხშირად წერენ რომ ჯოჯოხეთია იქ ცხოვრება, უტყდებათ საკუთარი აქცენტი, იმავდროულად ძაან შოვინისტი პატრიოტებიც არიან :D

ადრე ნაკლებად, ახლა რაც მეტი უცხოელი მეგობარი მყავს, უფრო მეტად მიჩნდება სიამაყის გრძნობა ქართველობის გამო. თუმცა ბევრი რამის მრცხვენია, როგორც ხალხის ისე ქვეყნის გამო. საერთაშორისო წრემ ერთი მხრივ საერთაშორისო ადამიანად მაქცია და მეორე მხრივ ეროვნული იდენტობაც გამიძლიერდა. ასე უნდა მთელ ქვეყანასაც. მეტი გახსნა და მეტი ინტეგრაცია არათუ არ საფრთხის ქვეშ არ აყენებს, არამედ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია როგორც ეროვნული ასევე გლობალური იდენტობისთვის.

თუ ჩვენს ნაჭუჭში ჩავიკეტებით, საზოგადოების თვალსაწიერი შევიწროვება. ჩაკეტილი საზოგადოება ყოველთვის ტოქსიკური და მავნებელია, ამიტომ ეს იმით დამთავრება, რომ ერთმანეთს შევიძულებთ, ერთმანეთს დავჭამთ და არც ქართველობა არ გვსიამოვნებს და არც განვითარებულ მსოფლიოში იქნება ჩვენი ადგილი.

თუკი მეტი ინტეგრაცია მოვახდინეთ ცივილიზებულ სამყაროსთან (ვგულისხმობ პირდაპირ უშუალო სახალხო ურთიერთობებს და არა ელჩების შამპანურებს და ბიჭუნა-გოგოჩკების ეიფელის ფონზე სელფებს), მსოფლიოსაც გავიცნობთ და სხვადასხვა კულტურების ფონზე ჩვენსას უკეთესად შევაფასებთ.

ამიტომ ჩემი აზრით ქართველებს ჭირდება ძალიან მჭიდრო მეგობრული ურთიერთობა როგორც ერთმანეთთან ასევე სხვადასხვა ეროვნების ადამიანებთან. თბილისი ამის საშუალებას იძლევა და ნუ გაუშვებთვხელიდან. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია ქვეყნისთვის, ეს განავითარებს შეგნებას და კომუნიკაციის კულტურას, რაც ქვეყნის წინსვლისთვის ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე რომელიმე პოლიტიკური პარტია

იყო დრო ვამაყობდი, დრომ ყველაფერი თავის ადგილზე დააყენა. არც ვამაყობ, არც მრცხვენია. ვიცი რომ ღმერთები არ ვართ ჯერჯერობით, ჰომო საპიენსების ლოკალური პოპულაცია ვართ.

მართალი ხარ. მერე ჩვენი საერთაშორისო ზრდა რამდენს ესობა გულზე ჩვენს ქართულ გარემოცვაში ესეც აღნიშნე? ტიპები ხესავით ერთ ადგილზე დგანან და წინ არ მიდიან. ჩვენი ქართული წრე არის დაწყევლილი წრე. უბრალოდ ნახეთ დასავლეთში ხალხი რა მაღლა დაფრინავს.

ვამაყობ, რომ ქართველი ვარ, მიუხედავად იმისა, რომ ებრაელი ვარ - რატომ არაა პასუხებში?

nigo

გეთანხმები. მეც დავიღალე.

კი ნამდვილად ვამაყობ რომ ქართველი ვარ,მაგრამ ამ ქვეყანაში ცხოვრება აღარ მინდა ნაცებისა და ქოცების გამო!

კი განსაკუთრებულად ამით ვამაყობ რომ ჩემი თანამემამულეები ამათ ირჩევენ და თაყვანს სცემენ
ხო ნუ არ ვიცი მეტი რა უნდა დაგემართოთ რომ რამეს მიხვდეთ მაგრამ... აჰა...

ALLIGATOR1

მესმის რასაც ამბობთ, მაგრამ რაც მართალია მართალია. თბილისი, მიუხედავად უამრავი ეკონომიკური თუ პოლიტიკური სიდუხჭირისა, ყოველთვის მულტიკულტურული, მრავალეროვანი და კოსმოპოლიტი ქალაქი იყო და ამას ვერავინ ვერ დაგვიკარგავს. აქ არის მთელი ევროპა, აქ არის მთელი ამერიკა (მათ შორის ლათინო) აქ არის მთელი აზია, აქ არის მთლი კავკასია. ეს არის ძალიან კარგი შანსი ქართული საზოგადოებისთვის სახლიდან გაუსვლელად მთელ მსოფლიოზე გაიფართოვოს თვალსაწიერი, იგრძნოს თავი მსოფლიოს მოქალაქედ და ამავდროულად ეროვნული შეგნებაც გაუძლიერდეს. და ეს პროცესიც მიდის, იმიტომ რომ მიუხედავად გარკვეული დეგრადაციისა და მიზანმიმართული გამოთაყვანებისა, საზოგადოების საკმაოდ დიდი ნაწილი მაინც არ არის ჩაკეტილი და პროვინციული აზროვნების. ქართველი მიუხედავად უამრავი ნაკლისა, მაინც ევროპელია, ვინც რა არ უნდა თქვას. გარკვეულწილად დგას ინტეგრაციის პრობლემები როგორც ეთნიკურ უმცირესობათან ასევე დასავლელ ექსპატებთან (ბევრად ნაკლებად ვიდრე სხვა ქვეყნებში), მაგრამ ეს ბარიერი დიდი არ არის და აღმოფხვრადია.