ნოდარ დუმბაძე, და არა მხოლოდ

ყველა იხდიდა ხარკს კომუნისტებისთვის, ნოდარ დუმბაძე საერთოდ რეპრესირებულების შვილი იყო, ასეთებს განსაკუთრებულად არ სწყალობდნენ ბოლშევიკ -კომუნისტები, კონსტანტინე გამსახურდიასაც მოუწია კომუნისტებთან თანმშრომლობა

mexico

ნაწარმოების მიხედვით მაგ ექიმს აქვს ბევრი ოქრო, რომელიც იმ დროს და იმდროინდელი გაგებით, წესიერ ექიმს არ უნდა ქონოდა. მაშინ ყველამ იცოდა რომ კბილის ექიმები ოქროთი უკანონოდ ვაჭრობდნენ.
მაგიტომ მიდის მასთან ლიმონა, (იარაღი რა თქმა უნდა ზედმეტია), მაგრამ შენ ამ სცენას მარტივად უყურებ და ასევე მარტივად გესმის.
მსოფლიოში პოპულარული პრინციპია - მდიდარს ართმევს, ღარიბს აძლევს.
რობინ ჰუდიც ეგრე იქცეოდა, არსენა ყაჩაღიც და თვით ჰოლივუდშიც პოპულარულია ფილმები ბანკების ძარცვებზე, სადაც მძარცველები კეთილ და დადებით როლში არიან ბოროტი ბანკირებისგან განსხვავებით.
არადა იმ ბანკირებმა მაგ კბილის ექიმზე გაცილებით ბევრი ისწავლეს, იშრომეს და იწვალეს.

Miss_Marple

ვის არ მოუწია რო?
ისეთი ტენდენციაა წამოსული, რომ ვინც არ დახვრიტეს, ყველა მზეა
არადა არაა ასე.
მეფეების მაგალითიც ხომ მომყავს ხოლმე ან რა საჭიროა ისედაც უნდა ხვდებოდე, უამრავი მეფე თანამშრომლობდა და დასმული მეფეები გვყავდა, მაგრამ კეთდებოდა ქართული საქმეებიც, ხშირად რისკის ფასად
მაგალითად ვახტანგ ეექვსე დღეს ცოცხალი რომ იყოს, დაასხავენ - იიი შაჰის დანიშნული, იი რელიგია შეიცვალა
არადა არსებობს მოცემულობა, როცა სხვა გზა არაა, ცხელი თავის ნაცვლად შეგიძლია ტვინი გამოიყენო და ისე გააკეთო ქვეყნის საქმე.
აგერ ილია ჭავჭავაძემ იცოდა, რომ რუსებს ვერ მოუგებდა იარაღით და სახელმწიფოში ცალკე სახელმწიფო შექმნა ცნობიერების ასამაღლებლად, მაგრამ სამწუხაროდ ისევ ქართველის ხელით მოკლეს.

This post has been edited by Asklipiodotaa on 18 Jul 2026, 22:11

ღამოს, როდესაც მზის ჩასვლას სამი თითის დადებაღა აკლდა, მზემ კვლავ მოხედა ნაპირს, მაგრამ უკვე იმდენად დაბლა იყო, რომ მისი ჩაბრძანების მომლოდინე ადამიანებში ქალსა და კაცს ვეღარ არჩევდა. ყველა ერთნაირად, ოქროცურვილ შანდალივით იწვოდა ნაპირზე და ზღვის ნისლში გახვეული ყველა ერთნაირად ბოლავდა. მაშინ მზემ ოქროს მკლავი გადმოზიდა დასავლეთიდან ვიდრე აღმოსავლეთამდე, ნაპირზე დაგდებულ შავ კუნძს შეახო და ზღვას ჰკითხა:
– ეს კუნძი ახლა გამორიყე, თუ მანდ იყო და მე არ შემიმჩნევია? ზღვა ისე შეჩვეული იყო ამ კუნძის ნაპირზე ყოფნას, რომ ეს უკანასკნელი ხუთი წელია, ყურადღებას აღარ აქცევდა. მზემ რომ გაახსენა, შეხედა და გაეცინა:
– ეს კუნძი არ არის, მზეო, ადამიანია.
– ჰკითხე რა უნდა, რას აკეთებს აქ?
– რა უნდა ვკითხო? – რამდენჯერაც ვკითხე, იმდენჯერ რაღაც მთხოვა. არ იქნა მაგის სურვილის საწყაულის ამოვსება. შენ თვითონ ჰკითხე. – თავი აარიდა ზღვამ.
– მაინც რას გთხოვს?
– ჯერ იყო და, ამინდს მთხოვდა, მერე – შეშას, მერე – თევზს, მერე – ქვიშას, ნიჟარას, მარილს, მიწას მთხოვდა. ეს უკანასკნელი 33 წელია, შვილს მთხოვს, მეტს არაფერს. დამიბრუნეო ჩემი შვილი. მე საიდან დავუბრუნო შვილი? – ამოიოხრა ზღვამ.
– თუ წაართვი, დაუბრუნე! – უთხრა მზემ.
– მე არ წამირთმევია, სხვამ წაართვა, მერე იმ სხვამ მე გადამაბრალა. – იმართლა თავი ზღვამ.
– უთხარი, მზეს უნდა შენთან ლაპარაკი-თქო. – დაავალა მზემ.
– ადამიანო, მზეს უნდა შენთან ლაპარაკი. – შეახო ზღვამ შიშველ ფეხზე სველი ხელი. ადამიანი არ განძრეულა.
– ადამიანო, შენ გესმის ჩემი თუ არა? მე მზე ვარ და შენთან ლაპარაკი მინდა.
– ბრძანე! – უპასუხა ადამიანმა და მზეს ირიბად ახედა.
– შენ იცი ჩემი ენა, რომ მელაპარაკო?
– ვიცი, შენიც და ზღვისაც.
– მაშ, რატომ არ სცემ ხმას? – ჰკითხა მზემ.
– მე რაც მქონდა სათქმელი ზღვისთვის, ახალგაზრდობაში ვუთხარი.
ახლა არაფერი საქმე არა მაქვს მასთან, შვილის გარდა.
– შეუძლებელს მთხოვ.
– ჩემსას ვთხოვ და არა მოწყალებას. უნდა დამიბრუნოს. – თქვა ჯიუტად ადამიანმა.
– ამაყი ხარ შენ, ადამიანო! – უთხრა მზემ.
– ვარ! – უპასუხა ადამიანმა. – ძლიერიც ვარ! – დაუმატა.
– მაინც რა შეგიძლია? – ჰკითხა მზემ.
– შენ რა შეგიძლია? – ჰკითხა ადამიანმა.
– მე ყველაფერი: ზღვის დაშრობა, ტრამალის გადაწვა, ტყის უდაბნოდ ქცევა, სიცოცხლის ჩაქრობა. – ჩამოთვალა მზემ.
– კიდევ? – ჰკითხა ადამიანმა ღიმილით.
– კიდევ აი, რა!.. – წამოიძახა მზემ და უცებ წითელ, გამომწვარ ქოთანს დაემსგავსა, მერე – დამხობილ ჭურს, სოკოს, ნემსის ყუნწს, მერე თავის თავში გაძვრა და კურდღლად იქცა, მერე – მგლად და ის კურდღელი გადასანსლა, მერე სპილოდ გადაიქცა, მერე – ლომად, მერე – ვეფხვად, მერე – კატად, მერე – თასად, მერე – ჩაიდნად, მერე – ფიალად, მერე – საყურედ, მერე – ყელსაბამად, მერე – სამეფო გვირგვინად და ბოლოს კვლავ მზედ იქცა. – ახლა მე მალე ჩავალ და ქვეყნად წყვდიადს დავტოვებ, ის წყვდიადიც მე ვარ, მე ვარ ყველაფერი!
– თქვა არაქათგამოცლილმა მზემ და ცის კიდურზე მიესვენა.
ადამიანს ისევ გაეცინა.
– რა გაცინებს? – ჰკითხა მზემ.
– ყველაფერი ვარ მე, ადამიანი, – თქვა მან.
– მაჩვენე, რა შეგიძლია! – გამოიწვია მზემ.
– მე შემიძლია, სულ გაგაქრო შენ, რადგან შენ ხარ ჩემში. მე შემიძლია ისე გავაკეთო, რომ შენ აღარ იარსებო ჩემთვის. თან ისე უბრალოდ, რომ გაგეცინება. – უთხრა ადამიანმა და თვალზე ხელი აიფარა. – მორჩა, აღარა ხარ!
– თავხედი ყოფილხარ. – უთხრა განცვიფრებულმა მზემ.
– ვარ! – არ უარუყვია ადამიანს. – მე შემიძლია უარესი გიყო, დაგშალო, დაგაწიწილაქო, გაგაპატარაო. – უთხრა ადამიანმა და ქუთუთოები საფეთქლებისაკენ გაზიდა საჩვენებელი თითებით.
მზემ იგრძნო, როგორ დაიშალა იგი უცებ ადამიანის თვალის გუგებში, როგორ დაპატარავდა, გაათდა, გაასდა და დაწვრილმანდა. იგრძნო და სული შეეხუთა.
– ადამიანო, გამიშვი ხელი! – სთხოვა მან. ადამიანმა ხელი გაუშვა თვალთა ქუთუთოებს.
მზემ შვებით ამოისუნთქა.
– აკი გითხარი, ჩემში ხარ-მეთქი! მე ვარ სამყარო და შენ მე მემსახურები. აი, ახლაც იმიტომ ჩადიხარ, რომ ჩემს იმიერ ძმას ეახლო, ხვალ კი კვლავ მე მეახლები, რათა მთელი დღე მემსახურო.
– რომ არ გეახლო? – თქვა მზემ, მაგრამ ხმაზე ეტყობოდა, საკუთარი თავის აღარ სჯეროდა.
– დილის ექვს საათზე, ისე რომ წუთი არ დააკლდება, მეახლები და მემსახურები! – გაუმეორა ადამიანმა.
– გესმის? – ჰკითხა ზღვას შეურაცხყოფილმა მზემ.
– მესმის! – უპასუხა ზღვის მაგივრად ადამიანმა. ზღვა უკვე თვლემდა, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ყველაფერი ესმოდა, ოღონდ ლაპარაკი ეზარებოდა, ამიტომ დუმილი არჩია და თავი მოიმძინარა.
მზე გადაირია. იგი სიამოვნებით დაბრუნდებოდა უკან ადამიანის ჯიბრით, მაგრამ დრო, ყველაფრის უფალი დრო, თავისას აკეთებდა.
მზე უკვე ნახევრად ჩასულიყო ზღვაში.
– ადამიანო! ყველაფერს თავისი ადგილი აქვს სამყაროში. ძროხამ იცის, რომ დედამიწაზე უნდა იცხოვროს და იბალახოს, დელფინმა იცის, რომ ზღვაში უნდა იცხოვროს და თევზზე ინადიროს, ჩიტმა იცის, რომ ცაში უნდა იფრინოს და ხეზე იძინოს. ქვეწარმავალმა იცის, რომ მუცლით უნდა იხოხოს და მიწაში იცხოვროს… რა გახდა შენთვის, ამ ქვეყანაზე ადგილი რომ არ მოიძებნა! რატომ დაძრწი და არ იცი, სად იცხოვრო: ზღვაში, ხმელეთზე თუ ცაში. ან ცაში დაეტიე, ან ხმელეთზე, ან ზღვაში… ბოლოს და ბოლოს, ვინ ხარ, საიდან მოსულხარ და რა გინდა, ადამიანო? – აღმოხდა მზეს.
მისი ბოლო სიტყვები ადამიანს აღარ გაუგონია, რადგან მზე თითქმის ჩასული იყო და რაც თქვა, ჯერ კიდევ ძილ-ღვიძილში მყოფმა კაცობრიობის მხოლოდ მეორე ნახევარმა გაიგონა. ისიც ბუნდოვნად. მზემ უკანასკნელად გაიბრძოლა და თვალის კუნჭული შეავლო დაცარიელებულ ნაპირს. იმ ადამიანის გვერდით ახლა მეორე პატარა ადამიანი იდგა.
– ვის ელაპარაკები, ბაბუ? – ჰკითხა პატარა ადამიანმა დიდს.
– არავის, ჩემს თავს ველაპარაკები! – გაუღიმა დიდმა.
– შეხედე, მზის ადგილზე მწვანე შუქი აინთო, – გაახედა პატარამ.
– ვინც ჩამავალი მზის მწვანე ნათელს დაინახავს, ბედნიერი იქნებაო, ასე ამბობენ. – უთხრა დიდმა ადამიანმა პატარა ადამიანს და თავზე ხელი დაადო.
იმ დღეს, იმ ბავშვის გარდა, მზის მწვანე შუქი თითქმის არავის დაუნახავს.

* *
მეორე დღეს მზე დაბარებულივით გამოცხადდა ექვს საათზე და ოქროს ჯიღასავით დაადგა ერცახუს მთას.
ნოდარ დუმბაძე



ეს კაცი იყო გენიოსი, მან იცოდა და ის გრძნობდა იმას, რასაც ჩვენ ვერასდროს ჩავწვდებითეს კაცი იყო გენიოსი, მან იცოდა და ის გრძნობდა იმას, რასაც ჩვენ ვერასდროს ჩავწვდებით

This post has been edited by tengo9786 on 18 Jul 2026, 22:15

ქურდული სამყაროს ხრუშჩოვის დროს ასუჩივანიეს მერე..
ანუ ქურუდული სამყაროს საბჭოთა სისტემში ორგანულად ჩაწერის შემდეგ..
და ქურდების კერძო მეეწარმმებზე ცეხავიკებზე მიქსევის ფონზე..

"თეთრი ბარიაღები" სრულიად შეკვეთილი ნაწარმოები გახლავთ..
რომელმსაც აქტიური ახალგაზრდობა სისტემასთან დაპირისპირების უკვე კონტროლირებად ქურდებში უნდა გაეგზავნა დისიდენტობის მაგივრად....

ისე "კუკარაჩა" ამ შეკვეთის გასანეიტრალბლად დაწერა დუმბაძემ...


ასე რომ მიუხედავად იმისა რომ წითელი ღლავის შვილი იყო,, და სისტემაში საკმაოდ ჩაწერილი, მაინც ცდილობდა სისტემის გაკეთილშობილებას და ძალიან კარგი მწერალი და ადამიანი გახლდათ... ნოდარ დუმბაძე...

თვითმფრინავის ბიჭების გადარჩენის მცდელობას გადაყვა, როდესაც შევარდნაძემ გამოისტუმრა უარით და მაინც დაახვრეტინა ის ბიჭები... ნოდარს ამისგან გული გაუსკა, მიხვდა რა რამდენად საშინელ სისტემასთან თანამშრომლობდა.

როგორც ბევრი ასეთი კარგი ადამიანი შთამომავლობამ უკვე მკვდარი ისევ სისტემასვე მიაყიდა....

This post has been edited by sulo on 18 Jul 2026, 22:19

Asklipiodotaa

ძალიან სასტიკი დრო იყო, ახლა ადვილია ვინმეს განსჯა, მითუმეტეს მწერლის
ახლა რა უნდათ ნოდარ დუმბაძისგან , რას ერჩიან ?

ვფიქრობ ამ ბოლო დროს დუმბაძეს კი არ ერჩიან არამედ მის გამყიდველ ოჯახობას....

sulo
თურმე დუმბაძესაც გაუკეთებია რაღაცა
და თვითონ შევარდნაძე და დუმბაძე არ წავიდნენ საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ, როცა დედა ენას გვიუქმებდნენ?

შევარდნაძეს ვინ ეკითხებიდა თვითმფრინავის ბიჭების ამბავზე
აი მაგ ზღაპრის და პროოაგანდის რატომ გჯერა
ეგ პირდაპირ ეხებოდა საბჭოთა კავშირის არსებობის საკითხს და ხო, შწვარდნაძემ გადაწყვიტა ეგ

რა შუაშია ჰოლივუდი?

მარიო პიუზო ტრუმენს ან დუაიეტ ეიზენჰაუერს არასოდეს დაუჯილდოვებიათ
პრემიებიები აქვს მხოლოდ ჰოლივუდის სცენარებში აღებული

და ჰოლივუდში ყველაფერს იღებენ განგსეტერებზც და ვამპირებზეც და პედოფილებზეც
მაგრამ ამაში ამერიკის სახელმწიფო ჯილდოებს არ იღებენ

ნოდარ დუმბაძეს კი აქვს შოთა რუსთაველის სახელმწიფო პრემია, ლენინური პრემია, კიდევ რაღაც სახელმწიფო პრემია

ლენინური პრემია ზუსტად მარადისობის კანონში მისცეს.

აი ნათლიის გამო რომ მარიო პიუზოსთვის ამერიკაში მაღალი სახელმწიფო ჯილდო გადაეცათ

რაც არ მომხდარა იმიტომ რომ ის ამერიკაა და ეს ეს ესსსს ეეეეეს საქართველოა



This post has been edited by mexico on 18 Jul 2026, 22:26

„თვითმფრინავის ბიჭების საქმე“ ან „თვითმფრინავის ბიჭები“ — 1983 წლის 18-19 ნოემბერს მომხდარი სამგზავრო თვითმფრინავის გატაცების მცდელობა. საბჭოთა კავშირიდან თავის დაღწევის მიზნით 7 ქართველის მონაწილეობით გატაცებული იქნა თვითმფრინავი ტუ-134A.[1] თვითმფრინავის გატაცებაში სულ 7 ახალგაზრდა ქართველი მონაწილეობდა, რომელთა შორის იყო 6 მამაკაცი და 1 ქალი: გეგა კობახიძე, დავით მიქაბერიძე, სოსო წერეთელი, კახა ივერიელი, პაატა ივერიელი, გია ტაბიძე და თინა ფეტვიაშვილი.[2]
სასამართლო პროცესი 1984 წლის 23 აგვისტოს დასრულდა. ტელევიზიით მიდიოდა განაჩენის გამოტანის ეპიზოდის პირდაპირი ტრანსლაცია.


ნოდარ დუმბაძე (დ. 14 ივლისი, 1928, თბილისი — გ. 14 სექტემბერი, 1984, თბილისი) — ქართველი მწერალი და სცენარისტი, სსრკ-ის მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრი, შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი




აქ ყველაზე საინტერესო თარიღებია....

არანაირი ლიტერატურული პრემია მარიუ პიუზოს არ აქვს!!!

mexico
მე მაგ კონკრეტულ სცენაზე გიპასუხე.
ქურდი მივიდა წესიერ, პატიოსან ექიმთანო რომ დაწერე.
ლიმონა მივიდა ექიმთან, რომელსაც ქონდა ოქრო.
და ის ოქრო ლიმონასნაერი ქურდებისგან და ყაჩაღებისგან ქონდა შეძენილი, და მერე ყიდდა თავის კლიენტებზე.
აბა მეტალურგიული ქარხნის მუშასთან კი არ მივიდოდა ქურდი.
ასე რომ მაგ სცენაში არაფერი გასაკვირი არ არის, ის იარაღიც საჭიროა ფსიგოლოგიური ეფექტისათვის, რომ მალე გამოაჩინოს შეშინებულმა ექიმმა თავისი სამალავი.

This post has been edited by KINA_LOKO on 18 Jul 2026, 22:29

mexico

ოსკარი ხომ მიიღო, თან მგონი ორი
სახელმწიფო ჯილდო რაში უნდა მიეცათ, სადაც აჩვენებს მაფია მართავს თანამდებობის პირებსაც, მაგაში?
ეგ ხომ აშშ -ს წინააღდეგ იყო სინამდვილეში
რომის პაპი და გარემოცვაც გამოააშკარავა

ესეც ბოლშევიკური მიდგომაა
თუ მისი ოჯახობა თქვენთვის პოლიტიკურად მისაღები იქნებოდა, ნოდარ დუმბაძესთანაც პრობლემები არ იქნებოდა?

Asklipiodotaa

კარგად დაუფიქრდი, ვიცი რომ ძნელია მაგრამ შენ შეგიძლია.

კარგად დარჩით.