სერიალში ამდენი ტკივილი და ემოცია იგრძნობოდეს, მე არ მახსოვს.. მუსიკალური გაფორმება კი ასმაგად ამძაფრებს..
სულ ერთი თემის და ერთი პრობლემის გარშემო ტრიალებენ, რაც საშინლად მომაბეზრებელი უნდა იყოს, მაგრამ მაინც მოაქვს დიდი დოზით ემოცია..
პირველმა სერიამ დამაინტერესა, მეორე არ მომეწონა და აი მესამე ერთი პერსონაჟის გარშემო გადაღებულმა მიმახვედრა, რომ ძალიან კარგი შეიძლება ყოფილიყო..
კევინი, რა კარგ მსახიობია, პირველად ვნახე..
ბოლო ეპიზოდში, ნორა დილით იღვიძებს და ოჯახი მაგიდის გარშემო, მანდ მისმა რეაქციამ ჩამიხია გული, თან მომენტალურად გახსენდება მისი წინა ეპიზოდები და იცი ტკივილის დასაძლევად რას აღარ აკეთებდა, თუნდაც ნიგერ მესიასთან შეხვედრის მომენტი, თითქოს სევდა, ტკივილი, მწუხარება გაქრა, არა შემსუბუქდა, ცხოვრება კალაპოტში ჩადგა და უცებ ისევ აწვება ეს გრძნობა დაგროვილი, დამძიმებული დიდი დოზით... ძალიან ემოციური მომენტი იყო..
თეთრების კულტს, რაც შეეხება, ჩაქოლვის სცენაზე, სიამოვნებას ვიღებდი, ხოლო როცა ტკივილისგან ხმა ამოიდგა, საკუთარი პრინციპი, მსოფლმხედველლობა ფეხით გასრისა და შებრალებას ითხოვდა, სრულ ნეტარებაში ვიყავი..
სიგარეტს თეთრები თუ გადამაჩვევენ ისე საზიზღრად ეწევიან..
დასასრულს, ეს გერმანელი კომპოზიტური საოცრებებს ქმნის..
პს. გერმანელთან არაფერ შუაშია, მაგრამ დააჯდა მომენტს მაგრად..