ქართულ ცეკვებს რომ ვუყურებ (ოღონდ სუხიშვილების შარვლიან და ფეხების აქეთ-იქით მქნეველ გოგოებს არა

) , გული მიჩუყდება თუ რავიცი, ცრემლები მომადგება ხოლმე, თან სიამაყის გრძნობა მიჩნდება. რომ ქართველი ვარ და მეც, ასე თუ ისე, ვეკუთვნოდი ამ სფეროს და კიდევ ძააააალიან დიდი პატივისცემის გრძნობა მიჩნდება მოცეკვავეების მიმართ, განსაკუთრებით ბიჭების

მგონია. რომ ისინი ყველასგან განსხვავებულები არიან ქცევებით, ზრდილობით, ვაჟკაცობით (ჩემი მასწავლებლისგან გამომდინარე ვფიქრობ ალბათ ასე, მარტო ცეკვას არ ასწავლიდა ბავშვებს და იმიტომ).... ნუ, მოკლედ, მიყვარს ეს ყველაფერი, მომენატრა და "დავიგრუზე" უცბად