აქ დეპრესიაზე და სტრესზეა საუბარი და მაინტერესებს რას ფიქრობთ....
ნორმალურია, როცა ადამიანს სტრესებზე არაადეკვატური რეაქცია აქვს. ანუ დიდი რაოდენობით სტრესული სიტუაციები მასში აღარ იწვევს ნერვიულობას და დეპრესიისკენ მიდრეკილებას?
ანუ მაქვს საკმაოდ სტრესული სამსახური, პირადი ცხოვრება შეიძლება ითქვას, რომ საერთოდ არ მაქვს ამ სამსახურის გადამკიდე, ყოველდღე ვუყურებ უამრავი ადამიანის არაპროფესიონალიზმს, უმეცრებას, უპასუხისმგებლობას, უნამუსობას და ა. შ.
მიუხედავად ამისა, მე მაინც ბედნიერად ვგრძნობ თავს. ყველაზე კრიტიკული სიტუაციების დროსაც კი 20–25 წუთზე მეტი დროით ნერვები არ მეშლება. მერე უცებ მოვდივარ ხასიათზე და სულ ღიმილითა და კარგი განწყობით ვუხდი სამაგიეროს, ვალაგებ სიტუაციას და წოგორც წესი, გამარჯვებული გამოვდივარ.
სიხარულისა და ბედნიერების შეგრძნებას მაძლევს ყველაზე უწყინარი რაღაცეებიც კი:
დილით სამსახურში წასვლისას, მანქანის ფანჯრებს რომ ჩავუწევ და ნიავს დილის თბილისის სურნელი რომ მოაქვს;
ქუჩაში თუნდაც უცხო ადამიანი რომ გამიღიმებს;
დილით ადგომა რომ მეზარება და ახლადმოდუღებული ყავის სუნი მახსენდება, ბედნიერი ვდგები, ყავა მიყვარს....

და ა. შ.
ერთი სიტყვით, შალვა ნეთელაშვილმა რომ თქვა ჩვენს ხელისუფლებაზე, ესენი სულ ზეიმის ხასიათზე არიან, "ტარჟესტვენნიი ფსიქოზი" ჭირთო, დაახლოებით მეც ასე ვარ...
არადა წლების წინ ჩვეულებრივი ქალი ვიყავი, თავისი დეპრესიებით, ნევროზებითა და ცრემლებით.
როგორ ფიქრობთ, ეს ნორმალურია? ხომ არ ვგიჟდები?
ისე მაინტერესებს, თორემ ასეც რომ იყოს, მკურნალობას მაინც არ ვაპირებ.

და საერთოდ, ქუჩაში რომ ვინმე არანორმალური დადის და თავი ქვეყნის მბრძანებელი გონია და ბედნიერია, ამ დროს ფსიქიატრიულში დააწვენ და უმკურნალებ, იმისთვის რომ გააცნობიეროს როგორი მათხოვრული და უპერსპექტივო ცხოვრება აქვს სინამდვილეში, ცოტა არ იყოს, არაჰუმანურია!......

ვინმემ რამე ჭკვიანური მომწერეთ, რა......