4-10 მაისი, 2007 წელი
1992 წლის პუტჩი, ავანტიურა აფხაზეთში, გაუმჭვირვალი მილიონები შეგახსენებთ: ქართული არმია სამსახურია და არა მომსახურება!
�ერაყული დემოკრატიიდან� პაკისტანურ დიქტატურამდე, ანუ ამერიკის პარტნიორ-მარიონეტები: მილიტარისტული ბიუჯეტით, �დიდ მეზობელთან� ბრძოლის ჟინითა და �ნულოვანი ტოლერანტობით�
1991 წლის 30 აპრილს ზვიად გამსახურდიას ძალისხმევით ჩამოყალიბებული ქართული ჯარი 16 წლისა გახდა. თუ 16 წლის წინ ქართველი გვარდიელი საზოგადოების სისხლხორცეული ნაწილი იყო და ერთადერთი მიზნისთვის - საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის - იღვწოდა, დღეს ქართული არმია ხალხისგან განცალკევებით არსებობს; ხალხის მთავარი მიზანია, როგორმე გადაურჩეს შიმშილითა და სიცივით სიკვდილს, არმიისა კი - ხელი შეუწყოს �ახალგაზრდა ერაყულ დემოკრატიას�!.. ჩვენს ჯარს ხომ ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენაც კი აკრძალული აქვს!
�პირველი სისხლი�
დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი საქართველო დღემდე განსაკუთრებული სიამაყით იხსენებს 1991 წლის 26 მაისს ჩატარებულ ქართული გვარდიის პირველ აღლუმს. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო საბჭოთა კავშირის დე-ფაქტო ნაწილი იყო და თბილისსა და მის შემოგარენში საბჭოთა არმიის ქვედანაყოფები იდგნენ, ქართველ საზოგადოებას ეჭვი არ ეპარებოდა - გულანთებული გვარდიელები დაიცავდნენ ქართულ სახელმწიფოებრიობას და �რუსული ჩექმისგან� გაათავისუფლებდნენ სამშობლოს.
მაგრამ სულ ორიოდე თვეში ვითარება კარდინალურად შეიცვალა. 1991 წლის 18-21 აგვისტოს მოსკოვის პუტჩმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ქართული გვარდია ორად გაიხლიჩა. თანამდებობიდან გათავისუფლებული გვარდიის პირველი სარდალი, თენგიზ კიტოვანი, �ოპოზიციაში ჩაუდგა� საქართველოს პირველ პრეზიდენტს. შემდეგ იყო 2 სექტემბრის პროვოკაცია კინოს სახლთან, კიტოვანის გვარდიელების ვოიაჟები ტელევიზიის შენობიდან თბილისის ზღვისკენ... ყველაფერი კი რუსთაველზე სისხლისღვრითა და სამხედრო გადატრიალებით დასრულდა.
1991-1992 წლების სამხედრო პუტჩი უმძიმესი მორალური ტვირთია, რომელსაც დღემდე ატარებს ქართული ჯარი. მნიშვნელობა არ აქვს, �გამარჯვებულია� თუ �დამარცხებული�, ქართველ სამხედროს არასოდეს დაავიწყდება, რომ არმიამ ძმათამკვლელ დაპირისპირებაში მიიღო მონაწილეობა.
1991-1992 წლების მოვლენები სამაგალითო უნდა იყოს ყველასთვის, ვისაც პოლიტიკური ამბიციების დასაკმაყოფილებლად თუ უცხოეთიდან მიღებული დავალებების შესასრულებლად იარაღისკენ გაექცევა ხელი!
აფხაზეთის ავანტიურა
ზვიად გამსახურდიას კანონიერი ხელისუფლების დამხობის შემდეგ ქართული ჯარი, როგორც ასეთი, არ არსებობდა. თენგიზ კიტოვანს კი ერქვა თავდაცვის მინისტრი, მაგრამ მაშინ ყველაზე ხშირად ის და მისი თანამებრძოლები თენგიზ სიგუას, ჯაბა იოსელიანისა და ედუარდ შევარდნაძის რეჟიმს იცავდნენ ხალხისგან.
თანამემამულეების უმოწყალო რბევა-ხვრეტა კიდევ ერთი სირცხვილი და დამღაა, რომელიც დღემდე ავი გაფრთხილებასავით კიდია ქართული ჯარის თავზე.
ასეთი მრბეველი და თანამემამულეების სისხლში ამოსვრილი �ჯარი� შეიყვანა შევარდნაძემ აფხაზეთში.
ამ თემაზე ბევრი დაწერილა და თქმულა, მაგრამ აუცილებლად, კიდევ ერთხელ, ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს:
შევარდნაძემ ძალიან კარგად იცოდა, რომ წინასწარ მარცხისთვის განწირულ ომში აბამდა საქართველოს; რომ აფხაზეთში მისი მოწინააღმდეგე აფხაზი სეპარატისტები და მათი ჩრდილოკავკასიელი მოკავშირეები კი არა, რუსული არმია იქნებოდა!
მიუხედავად პოლიტიკური თუ სამხედრო ხელმძღვანელობის დანაშაულებრივი უპასუხისმგებლობისა, მიუხედავად აშკარა და შეუნიღბავი ღალატისა, აფხაზეთის ომი არაერთი ქართველი მეომრის სამაგალითო, პიროვნული გმირობით აღიბეჭდა.
სოხუმის პირველი შტურმის მოგერიებისას (1993 წლის მარტი) თუ ტამიშის დესანტის განადგურებისას (1993 წლის ივლისი) ქართველმა მეომრებმა სამხედრო დიდებისა და თავგანწირვის შარავანდედი დაიდგეს თავზე.
მთელი მსოფლიო გაოცებული უყურებდა, როგორ იცავდნენ სოხუმს მთავარსარდლისგან განიარაღებული ქართველი მეომრები, რომელთა საუკეთესო ნაწილი სოხუმთან ერთად დაეცა და ზურგი არ უჩვენა მტერს...
აფხაზეთში განცდილი მარცხი ქართული ჯარის კიდევ ერთი მოუშუშებელი იარაა. ქართული არმია მანამდე ვერ გასწორდება წელში, ვიდრე დამარცხებულის სინდრომისგან გამარჯვებით არ განიკურნება.
ნადიბაიძიდან თევზაძემდე
აფხაზეთის ომში მარცხის შემდეგ კიტოვანის მემკვიდრემ, გია ყარყარაშვილმა (რომელმაც ჯერ კიდევ ომის დამთავრებამდე შეცვალა მინისტრის თანამდებობაზე თენგიზ კიტოვანი), დიდხანს ვერ გაძლო მაღალ პოსტზე.
საქართველოს დსთ-ში შესვლამ (მანამდე კი ადმირალ ბალტინის ჯარების დახმარებით ხელისუფლების შენარჩუნებამ) ედუარდ შევარდნაძეს უფრო აქტიური პრორუსული პოლიტიკის გატარებისკენ უბიძგა. თავდაცვის მინისტრად დაინიშნა რუსი გენერალი ვარდიკო ნადიბაიძე, რომელმაც ქართული ჯარი რუსული არმიის ფილიალად გადააქცია.
ვარდიკო ნადიბაიძე რუსეთის მაშინდელი თავდაცვის მინისტრის, პავლე გრაჩოვის, ნათლია და, შესაბამისად, უახლოესი თანამეინახე იყო. ამდენად, რუსეთი იმდენად ეხმარებოდა ქართულ ჯარს, რამდენადაც ეს გრაჩოვის ნათლიმამისა და მისი გარემოცვის პირად კეთილდღეობას სჭირდებოდა.
ქართული არმიის ჩამოყალიბებისა და აღორძინების იმედის ნაპერწკალი კვლავ მაშინ აკიაფდა, როდესაც თავდაცვის მინისტრად აფხაზეთში ნაომარი და ამერიკაში განსწავლული დავით თევზაძე დაინიშნა.
პირველი დადებითი ძვრები სწორედ მაშინ აღინიშნა: დასავლეთის ქვეყნების პრესტიჟულ სამხედრო სასწავლებლებში იგზავნებოდნენ ქართველი ოფიცრები, სულ უფრო ინტენსიური ხდებოდა საქართველოს თავდაცვის სისტემის თანამშრომლობა შეერთებული შტატების, დიდი ბრიტანეთისა თუ გერმანიის შესაბამის ინსტიტუციებთან...
სწორედ დავით თევზაძის მინისტრობისას დაიწყო �წვრთნისა და აღჭურვის პროგრამა�, რომლის შედეგადაც საქართველოში ჩამოყალიბდა პირველი თანამედროვე, ბრძოლისუნარიანი ქვედანაყოფი.
თუმცა ავანტიურებსა და პროვოკაციებს �თევზაძის ეპოქაშიც� ვერ ავცდით. 1998 წლის მაისში მოხდა გალის ცნობილი ტრაგედია, რომელსაც აფხაზეთის ქართველობის მორიგი დარბევა და ათობით ათასი ახალი დევნილის გაჩენა მოჰყვა.
ამ დროს მოხდა �კოჯრის ამბოხიც�, რუსლან გილაევის რაზმის შეყვანა კოდორში...
დავით თევზაძეს ეკუთვნის ცნობილი ფრაზა - �რაგატკებით ჩამოვაგდოთ?!� - რომელიც უიარაღო მინისტრმა რუსული ავიაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიის მორიგი დაბომბვის შემდეგ გამოსცრა კბილებიდან.
მოკლედ, ეს ის პერიოდია, როდესაც საქართველო ნელ-ნელა შორდება რუსეთის ორბიტას და უახლოვდება ამერიკისას. ქართული ჯარი ჩანასახოვან მდგომარეობაშია, მიუხედავად იმისა, რომ ხარისხისგან განსხვავებით, ნამდვილად არ უჩივის გენერლებისა და მაღალი ჩინის ოფიცერთა რაოდენობას...
�რევოლუციით შობილი�
�ვარდების რევოლუციიდან� მეოთხე წელიწადი იწურება და თავდაცვის სამინისტროს უკვე მეხუთე თავკაცი ჰყავს: დავით თევზაძე გელა ბეჟუაშვილმა შეცვალა, ბეჟუაშვილი - ბარამიძემ, ბარამიძე - ოქრუაშვილმა, ოქრუაშვილი - კეზერაშვილმა...
ქართული არმია ხელისუფლების მხრიდან უყურადღებობას ნამდვილად არ უჩივის. უახლოეს მომავალში დაგეგმილი საბიუჯეტო ცვლილებით, თავდაცვის ბიუჯეტი 450 მილიონი ლარით გაიზრდება; ანუ დავით კეზერაშვილის უწყებას 2007 წელს მილიარდ ლარზე მეტი გამოეყოფა!
ეს ფანტასტიკური ციფრია - ქართულ არმიას ამის ნახევარიც კი არ ჰქონია 1991 წლიდან 2004 წლის ჩათვლით.
სააკაშვილის ხელისუფლებამ ცნობილი მაქსიმა - �ხალხს, რომელიც არ აფინანსებს საკუთარ არმიას, უცხო ქვეყნის ჯარისკაცის შენახვა მოუწევს� - ზედმიწევნით ბუკვალურად გაიგო.
მაგრამ, რისთვის სჭირდება საქართველოს 19-ათასიან ჯარს ამხელა დაფინანსება?!
მით უმეტეს, მაშინ, როდესაც მოსახლეობის, სულ ცოტა, 60 პროცენტი უმუშევარია და სიღატაკის ზღვარზე არსებობს!
იქნებ ეს ყველაფერი ტერიტორიული აღდგენისთვის კეთდება?!
მაგრამ ყველასთვის ცნობილია, რომ (განსაკუთრებით 2004 წლის ზაფხულში, ცხინვალის რეგიონში ჩატარებული სამხედრო ავანტიურის შემდეგ) საქართველოს ამჟამინდელ ხელისუფლებას, რუსეთზე რომ არაფერი ვთქვათ, მოკავშირეებმაც აუკრძალეს ტერიტორიული მთლიანობით ძალისმიერი გზით აღდგენაზე ფიქრიც კი!
მიხეილ სააკაშვილმა ამიტომაც გაათავისუფლა თანამდებობიდან საომარ რიტორიკაში გაწაფული ირაკლი ოქრუაშვილი, რომელიც 2007 წლის 1 იანვარს ცხინვალში საზეიმოდ გვეპატიჟებოდა.
მიხეილ სააკაშვილი ხშირად აღნიშნავს ხაზგასმით, რომ ერთგულია კონფლიქტების მოგვარების სამშვიდობო გზისა და არც იმის თქმა ავიწყდება ხოლმე, რომ �საქართველოს მტრები ვერ ეღირსებიან ჩვენს ჩათრევას სამხედრო პროვოკაციებში!�
თუ ტერიტორიებს ომით ვერ ვიბრუნებთ, მაშინ არმიის ასე მსუყე დაფინანსებით იქნებ მეზობლების სამხედრო აგრესიისთვის ვემზადებით?!
ესეც, რბილად რომ ითქვას, ფრიად საეჭვოა:
თურქეთი საქართველოზე თავდასხმას არ აპირებს; აზერბაიჯანთან და სომხეთთან კეთილმეზობლური ურთიერთობები გვაქვს... გამოდის, ასე გამალებით
რუსეთის აგრესიისთვის ვემზადებით! ეს კი ღიმილის მომგვრელია, რადგან ჩვენი ჩრდილოელი მეზობელი, საერთაშორისო ასპარეზზე ჩამოყალიბებული რეალიების გათვალისწინებით, საქართველოს თავს არ დაესხმება!
�ვარდების რევოლუციის� შემდეგ ქართულ არმიას დაახლოებით 3 მილიარდი ლარი (!!!) გამოეყო. ჯერ კიდევ ზურაბ ჟვანიას პრემიერობისას თავდაცვის მინისტრად დანიშნულმა ირაკლი ოქრუაშვილმა თავისი წინამორბედი გიორგი ბარამიძე საჯაროდ დაადანაშაულა მილიონობით ლარის არამიზნობრივ ხარჯვაში. ირაკლი ოქრუაშვილის გათავისუფლების შემდეგ კონტროლის პალატამ, როგორც იქნა, შეამოწმა თავდაცვის უწყება და 75-მილიონიან დანაკარგზე ალაპარაკდა...
სამი-ოთხი კაცის გარდა, არავინ იცის, სად წავიდა თავდაცვის ბიუჯეტში მობილიზებული უზარმაზარი, ასტრონომიული თანხები!
იქმნება შთაბეჭდილება, რომ თავდაცვის ბიუჯეტი უსაშველოდ იზრდება, რადგან იქ მობილიზებული მილიარდების გაკონტროლებაზე საქართველოს მოსახლეობას (პარლამენტს, არასამთავრობო სექტორს, მედიას...) ხელი არ მიუწვდება და, შესაბამისად, თავდაცვის ბიუჯეტიდან ქურდობა უფრო ადვილია!
თუ საქართველოს ხელისუფლება რეალურად აპირებს NATO-ს სტანდარტების დაკმაყოფილებას, მაშინ (სხვა მრავალ მოთხოვნასთან ერთად) ზედმიწევნით უნდა შეასრულოს ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნა - სამოქალაქო კონტროლი არმიაზე.
აკი NATO-ელმა სტუმრებმა თბილისში ორიოდე კვირის წინ ჩატარებულ წარმომადგენლობით კონფერენციაზე მოურიდებლად განაცხადეს - თავდაცვის ბიუჯეტი გამჭვირვალე უნდა იყოს!
პაკისტანის გზით?!
უახლოეს ხანში ქართული კონტინგენტი ერაყში 2 ათას ჯარისკაცამდე გაიზრდება და მას შემდეგ, რაც დიდი ბრიტანეთი ჰუსეინის სამშობლოდან თავის ქვედანაყოფებს გაიყვანს, პატარა საქართველო მეომართა რიცხოვნობით შეერთებულ შტატებსღა ჩამოუვარდება.
ერაყში დატრიალებულ უბედურებას ჯიუტად უწოდებენ �სამშვიდობო ოპერაციას� და �ახალგაზრდა ერაყული დემოკრატიის მხარდაჭერას�. არადა, შეერთებული შტატების NATO-ელი პარტნიორებიც აღარ მალავენ, რომ ეს წმინდა წყლის საოკუპაციო ოპერაციაა. ამიტომაც გაჰყავთ თავიანთი ჯარები ქვეყნიდან, სადაც ვერც სადამ ჰუსეინის �ალ-ქაიდასთან� კავშირები აღმოაჩინეს და ვერც მასობრივი განადგურების იარაღი.
რა უნდა ქართული არმიის მთელ ბრძოლისუნარიან ნაწილს ერაყში, სადაც უკვე 100 ათასამდე მოქალაქე მოკლულია, 4 მილიონი კი უცხოეთშია, დევნილობაში.
რატომ უნდა ჩაჰყვეს სამარეში ქართული ჯარი ვაშინგტონის სანავთობო ავანტიურას? იმ ავანტიურას, რომელსაც უკვე თავად ამერიკელების ორი მესამედი ეწინააღმდეგება?!
NATO-ში მიღება გაგვიადვილდებაო!
NATO-ელმა ევროპელებმა რომ დაგვიჭირონ მხარი, ალიანსში გასაწევრიანებლად უამრავი პირობა უნდა შევასრულოთ, თორემ შეერთებული შტატები ჩვენს ჯარისკაცებს სათავისოდ NATO-ს დამღის გარეშეც მშვენივრად იყენებენ!
საქმეს ისეთი პირი უჩანს, რომ ჩვენ ცივილიზებული ევროპისკენ კი არა, პაკისტანისკენ მივექანებით.
პაკისტანი შეერთებული შტატების სტრატეგიული მოკავშირეა, რომელსაც �რკინის ხელით� გენერალ-პრეზიდენტი ფერვეზ მუშარაფი მართავს. ქვეყანაში სამხედრო დიქტატურა ბობოქრობს. თეთრი სახლი მუშარაფისგან არც სასამართლოს გათავისუფლებას მოითხოვს, არც დემოკრატიულ საარჩევნო სისტემას და არც სამხედრო ბიუჯეტის გამჭვირვალობას! პაკისტანში მოსახლეობა შიმშილობს, მუშარაფის გენერალიტეტი კი ფერ-ხორცს ნამდვილად არ უჩივის!
�პროამერიკელი� მუშარაფი ოპონენტებს არმიით აშოშმინებს და, ჩვენი არ იყოს, საკუთარი �მტრის ხატიც� ჰყავს - ინდოეთი!
პაკისტანის მმართველი ელიტა, ჩვენებურისა არ იყოს, ურცხვი პროპაგანდით უმასპინძლდება თანამემამულეებს. თუ ჩვენი �ელიტა� აცხადებს, რა დროს ზუგდიდის ბაზრის კარია, რუსეთისგან თავის დასაღწევად NATO-ს კარზე ვაკაკუნებთო, პაკისტანელი მმართველები თანამემამულეებს ასე ატყუებენ: რა თავისუფლება და დემოკრატია აგიტყდათ, ინდოეთი ჩვენს დაპყრობაზე ოცნებობსო! მიხეილ სააკაშვილს მუშარაფობამდე ბევრი აღარაფერი უკლია - ისიც �პროამერიკელია�, ისიც დიდ მეზობელს ებრძვის და, �ნულოვანი ტოლერანტობისკენ� მისი მიდრეკილების გათვალისწინებით (თუ ყველაფერი ძველებურად გაგრძელდა), საეჭვოა, გაუძლოს ცდუნებას და ერთგული არმია გაღატაკებული თანამემამულეების წინააღმდეგ არ გამოიყენოს!..
16 წლის წინ ქართული ჯარი საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლისას შეიქმნა; 16 წლის შემდეგ ქართული არმია ერაყის ოკუპაციის ერთ-ერთ მთავარ პერსონაჟად გადაიქცა და, ღმერთმა ნუ ქნას, საკუთარი ხალხის მტარვალად გადაქცეული საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლების პოლიტიკური რეპრესიების ინსტრუმენტადაც მოგვევლინოს!
გიორგი გიგაური
ძველი სტატიაა ნახეტ საინტერესოა მარა ბევრ რამე სისილელე მგონიაა...
გამუქებულ შრიპტს კარგად დააკვირდით
მხოლოდ საქართველოში არიან ქალიშვილები რომლებთაც ააქვთ სექსი.
_________________________________________________
ფორუმის dzudzu player 1.5.0