დღეს თამარ მეფეზე ახალ ქსელებთან ვდგავარ და ვხედავ სტაიანჩიკი დგას ფორმა არ აცვია, დაფეთებული სახე ჰქონდა, ეხმარებოდა ყველას დაყენებაში, გამოსვლაში

საქმე არაფერი მქონდა, ველოდებოდი ახლობელს და ვაკვირდებოდი ათიდან ერთმა თუ მისცა ხურდა... ცოტა არ იყოს და შემეცოდა, აი პროსტა ისეთი სახე ჰქონდა რომ მაგრად იმოქმედა, წლებია იქ დგას და ბრახ მოუწევს სახლში ჯდომა, ძნელია როცა მიჩვეული ხარ 2 კაპიკს და უმუშევარი რჩები...
თუმცა ზოგი ისეთი ნაგლია რომ სულ დედის გინება მაკერია ხოლმე პირზე რომ ვხედავ...
და მაინც, არ შეიძლება ამდენი ადამიანის ასე ბედის ანაბარა მიტოვება, რაიმე ალტერნატიული ადგილი უნდა გამოუძებნონ, მაგრამ მეტი არაა ჩემი მტერი...
პ.ს. წამოსვლისას მაინც ვერ მოვითმინე და მივეცი ხურდა, თუმცა აწი ამას ნამდვილად აღარ გავაკეთებ