ტვინის გადანერგვა

ლაბარნა

მე არ მაქვს საუბარი უჯრედების/აქსონების გადაჭრაზე და მათ შეერთებაზე. ვერც კი წარმომიდგენია როგორი უნდა იყოს ის ნანორობოტი რომელიც ასეთ გადაჭრის უჯრედებს შეაერთებს. მე ის ვთქვი რომ იქნებ უფრო იოლი იყოს რომ უჯრედები ერთმანეთს მათი შეერთებს ადგილას ანუ სინაფსში დავაცილოთ და მერე ისევ შევაკავშიროთ? ასეთ შემთხვევაში უჯრედების მთლიანობა არ დაირღვევა

კარგად ვერ გავიგე, გულის გადანერგვის დროს ნერვული უჯრედების ჯერ გაჭრა და მერე მიბმა საჭიროა თუ არა?

არწივი9

მე კი პირიქით, რაიმე მახვილი ინსტრუმენტით გადაჭრა და მიბმა-შეწებება უფრო წარმომიდგენია, ვიდრე უაღრესად აბურდული და წვრილი ნერვული ძაფების ამოხლართვა და განცალკევება. მაინც დაზიანდება მაგ დროს, როგორც ხე ფესვებით ნიადაგს, ისეა ჩაჭიდებული თავის გარემომცველ ქსოვილებს...

გულს გააჩნია საკუთარი, შინაგანი ინერვაცია, ბუნებრივი პეისმეიკერი მარცხენა წინაგულის სინუსში, ე.წ. სინოატრიალური კვანძი, შემდეგ კი ატრიო-ვენტრიკულური კვანძი და ჰისის 2 კონა და პურკინიეს ბოჭკოები თითოეული პარკუჭისათვის. ამის გაჭრა დაუშვებელია, ჯობია გული მთლიანი და დაუზიანებელი გადანერგო. ასევე სადღაც გულის კედლებში ხორციელდება პირველადი სიმპათიკური ინერვაცია, მასაც ვერ დააზიანებ. სამაგიეროდ, პარასიმპათიკური, შემანელებელი ინერვაცია თავის ტვინის მე-10 ნერვით, ცდომილი ნერვით მიეწოდება გულს. მისი გადაჭრა აუცილებელია, ისე გულს დღეს ვერ გადანერგავ. ამის გამო გადანერგილი გული თავიდან უფრო ჩქარა ფეთქავს, სადღაც 100/წუთში (ნაცვლად 65-66/წუთში საშუალო სიჩქარისა). კარგი ქირურგი მაინც იპოვის ცდომილი ნერვის მასპინძლისეულ ტოტს და მას მიაკერებს გადანერგილი გულის ცდომილი ნერვის გაგრძელებას. მართალია, ნერვი დაიღუპება გულისკენა გზაზე და სერიოზულად დაზიანდება ტვინისკენა გზაზე, მაგრამ გარკვეული დროის მერე დაიწყება რეგენერაცია სადღაც რამდენიმე მილიმეტრი ან სანტიმეტრი/წელიწადში სისწრაფით და თუ ასაკი არც ისე დიდია, შეიძლება აღდგეს ფუნქცია.

თუ ნერვები კარგადაა გადაკერილი, შანსია, რომ რეგენერირებული ნერვი ძველ გზას გაყვეს და კარგად აღდგეს. მაგრამ ისეც ხდება, როცა რეგენერაცია მცდარი გზით მიდის და გულის მიხორცების პირველივე თვეებში არითმიები ყალიბდება. აი მაგ მიზნით დგამენ ხოლმე ზუსტად პეისმეიკერებს, ხანდახან ოპერაციის შემდეგაც (ანუ ზოგი საოპერაციო სტრატეგიისას, თუ საჭიროება არ იქნება, არც ჩადგამენ).

ლაბარნა

გადაჭრა იოლი საქმეა და მას ბავშვიც მოახერხებს. აი შეწებებაზე რა ვქნათ? დავუშვათ რომ რაიმე უჯრედი გვაქვს მყარად დაფიქსირებული და გი მიკროსკალპელით გადავჭერით და თა ამავდროულად იმასაც მივაღწიეთ რომ ამ ოპერაციისას არცერთი ორგანელა არ დაზიანდა. მერე რა ვქნა? როგორ შევაერთოთ? ციტოპლაზმა ხომ მაშინათვე დაიღვრება? თუმცა ჩვენ კი შეგვიძლია რომ ციტოლოპლაზმა ქიმიური წესით მოვამზადოთ (ანუ ზუსტად ისეთივე ქიმიური შემადგენლობის/ტემპერატურის ხსნარი როგორიც უჯრედშია, ოღონდ ორგანელები არ იქნება შიგ) და უკანვე უჯრედში შევუშხაპუნოთ, მაგრამ მთავარი პრობლემა ისაა რომ უჯრედის ორი გადაჭრილი ნაწილის ფოსფოლიპიდებისგან შემდგარი გარსი ასე იოლად, მიდებისთანავე ვერ გაერთიანება.

ამოხლართვა და განცალკევებას რაც შეეხება: თუ არსებობს/იარსებებს ქიმური საშუალება რომ უჯრედები ერთმანეთს ფრთხილად დავაცილოთ სინაფსში მაშინ მათი (უჯრედების) განცალკევება პრობლემა არ იქნება (ისიც საკითხავია-უჯრედების ერთმანეთთან დასაცილებლად რა არის საერთოდ საჭირო?). აი, მერე რა უნდა ვქნათ არ ვიცი, საკითხავია-ასე ერთმანეთს დაცილებული უჯრედები ისევ ერთმანეთს რომ მივადოთ მაშინ სინაფსის აღდგება? და უჯრედებს შორის ისევ წავა ინფორმაციის გაცვლა?

აჰა, ესე იგი შესაძლებელი ყოფილა ნერვის გადაჭრა და მიბმა, მაშ რაშია პრობლემა?

This post has been edited by არწივი9 on 24 Feb 2015, 21:21

არწივი9

ამიტომაც ვახსენე ნანორობოტები, რომ დაირბინონ და გადააბან ფოსფოლიპიდური მემბრანები. ხოლო ქიმიური ხსნარის როლს ბიოლოგიური ხსნარი, მზა ორგანელებიანი ციტოპლაზმა შეასრულებს.

თუ ნაწილობრივი დედიფერენციაცია მაინც წავიდა, მაშინ კი, აღდგება. მაგრამ როდესაც მილიონობით და მილიარდობით ნეირონზეა საუბარი, თანამედროვე ადამიანი ამას მაინც ვერ შეწვდება, ზესწრაფი და ზეზუსტი რობოტი უნდა იყოს ოპერატორი...

დრო.

ვთქვათ, კისრის დონეზე გადავჭერით ნერვები ანუ თეთრი ნივთიერება. კისრიდან საშუალოდ 50-60 სმ მაინც უნდა იაროს ნეირონთა უმრავლესობამ, რომ სინაფსებამდე მიაღწიოს.

როგორც კი გადაჭრი, ნერვების დისტალური ნაწილი მაშინვე (1-2 დღე-ღამეში) მოკვდება, ცენტრალური ნაწილი კი დეგრადაციას დაიწყებს საშუალოდ რამდენიმე მმ/დღეში სიჩქარით.

კარგ შემთხვევაში, 3-5 დღეში დეგრადაციის პროცესი შეწყდება და აქსონის გადარჩენილი ნაწილის ბოლოში წარმოიქმნება ზრდის კოლბა. იგი იზრდება თვეში რამდენიმე სმ-დან (პნს) წელიწადში რამდენიმე მმ-მდე სიჩქარით (ცნს). შესაბამისად, დიდი დრო სჭირდება აღდგენას. ხშირად ინერვაციის აღდგენა სრული არაა, აქსონის მგრძნობიარე ბოლო ვერ მიდის ზუსტად ეფექტორამდე და ეფექტორის გარშემო სხვა უჯრედებში დამთავრდება.

ანუ 1) დიდი დრო სჭირდება აღდგენას; 2) ხარისხი მცირეა.

დანარჩენ, ანუ ცუდ შემთხვევებში, ცნს-ში გადაჭრილი აქსონების გასწვრივ მიელინის გარსი იშლება, რადგანაც ოლიგოდენდროციტები, რომლებიც ვეღარ იღებენ ნერვულ იმპულსებს ამ აქსონისგან, აპოპტოზის პროგრამაში აღმოჩნდებიან ჩართულები. მიელინის გარსი ბოლომდე არ იშლება, მისი ნარჩენები იქვე რჩება, მაინჰიბირებელ ფაქტორებს გამოჰყოფს და რეგენერაციას ხელს უშლის.

რა თქმა უნდა, შეიძლება შეუშვა მაკროფაგები ცნს-ში (თავ-ზურგტვინის ბარიერის გადალახვაში მიეხმარო) და ამით ნახევრადდაშლილი მიელინის გარსების მაინჰიბირებელი მოქმედება შეამცირო. ანდა მანამდე აპოპტოზის პროგრამის ამუშავებას შეუშალო ხელი მედიკამენტების საშუალებით. შეიძლება შეცვალო გენეტიკა, ან გადაარჩიო ორგანიზმები აღდგენის უკეთესი უნარების მიმართულებით. გამოსავალი იქნება, უბრალოდ ამ ეტაპზე ოპტიმალური გადაწყვეტა მიგნებული არ გვაქვს.

ლაბარნა

ეს გადაბმა რითი უნდა განხორციელდეს? უჯრედის გარსში ფოსფოლიპიდები ერთმანეთზე არიან "მიდებულნი" და თუ არ მეშლება მათ შორის ქიმიური ბმა არ არის. თუ რაიმე ზეზუსტი ხელსაწყოთი მოვახერხებთ მათ ერთმანეთზე მიდებას კიდევ ჰო, მაგრამ შესაძლებელია ეს?

არა მგონია ეს რომელიმე ფერმენტმა გააკეთოს, საჭირო იქნება მათი ერთმანეთზე მექანიკურად ზუსტად მიდება, თან ძალიან ფაქიზად.

და საიდან უნდა მოვიტანოთ ეს " მზა ორგანელებიანი ციტოპლაზმა"? სხვა ნეირონიდან?

ეს დამოკიდებულია ნეირონების რიცხვზე. შენ იცი ზუსტი რიცხვი თუ რამდენი ნეირონი გამოდის თავის ტვინიდან?

ეს კარგად ვერ გავიგე. ანუ თავის ტვინიდან უჯრედები რომ გამოდის ისინი უწყვეტად ვრცელდებიან ქვემოთ და პირველი სინაფსები სადღაც მკერდის არეშია?

ესე იგი, ნერვების გადაჭრით ეს პრობლემა ვერ მოგვარდება. საჭიროა რომ ნერვები ერთმანეთს ფრთხილად მოცილდეს სინაფსებში და მერე ასევე ფრთხილად შეერთდეს.

არწივი9

სრულიად შესაძლებელი მგონია, მთავარია, ნანოხელსაწყოები დავაპროგრამიროთ სწორად. ფოსფოლიპიდების ერთმანეთთან ახლოს მიტანა ან ზეთოვანი მიკროწვეთებით დეფექტების შევსება და ციტოსკელეტონის ცილების გადაბმა/აღდგენა ალბათ უშველიდა საქმეს. ფერმენტი არა, ფერმენტების მთელი კასკადი დაგვჭირდება, ანუ სპეციფიალური დიზაინის მქონე ხელოვნური ორგანელა, დავარქვათ "გადამბმელა". ))

სინჯარიდან, კლონირების საშუალებით.

ნეირონი არა, უფრო აქსონი. როგორც მინიმუმ, 2 მილიონი აქსონი გადის ტვინის ღეროში თავის ტვინსა და ზურგის ტვინს შორის:

http://www.neuroanatomy.wisc.edu/virtualbr.../01Pyramid.html

თავის ტვინიდან გამოსული აქსონები სინაფსებს ამყარებენ ზურგის ტვინის რუხ ნივთიერებაში, შეიძლება იქვე კისრის სეგმენტებში ქნან ეგ საქმე, შეიძლება წელის და გავის. საშუალო სიგრძე რომ ავიღოთ, გულმკერდის მალები გამოვა ალბათ.

მარტო გადაჭრით ვერა. მაგრამ შეიძლება გადაჭრილის შეწებების საქმეში წინ წავიწიოთ, თუ ვიმუშავებთ. სინაფსების ამბავი მართლა მგონია, რომ უნდა დაივიწყო. აქსონები ტელეფონის მავთულები არაა, რომ გამოხლართვა და ცალკე გამოტანა შეიძლებოდეს. თვით ტელეფონის მავთულებზეც არავინ იზამს ამას. როცა კაბელად არის შეკრული, დაზიანების აღდგენის ყველაზე კარგი ვარიანტია არა გამოხლართვა, არამედ გადაჭრა, ზონდირებას გაკეთება (დენის გატარებით იგებენ, რომელი წვერო რომელი ნომრისაა) და მერე გადაბმა.

ლაბარნა

არსებობს კი ასეთი ხელსაწყოები ახლა? ან რაიმე მათი თუნდაც ოდნავ მსგავსი?

ჯერ ხელოვნური, სრულიად ახალი თვისებების მქონე ფერმენტის შექმნა რა რთული საქმეა და ორგანელასი ხომ მით უმეტეს

ეგ ალბათ შესაძლებელია, პრინციპში ეს ყველაზე იოლი პრობლემაა

ოო, ბევრია

აი კისრის სეგმენტებში თუ ხდება ეგ ამბავი მაშინ კარგია, თუ ქვემოთ-მაშინ ცუდია რადგან ადამიანის გაჭრა სხვადასხვა ადგილას და თან ქვემოთ მოგვიხდება, რაც არასასურველია

მავთულების შემთხვევაში გაჭრას ბავშვიც მოახერხებს და არც შეერთება გაუჭირდება. არა მგონია რომ ეს შედარება გამართლებული იყოს. მავთულის გადაჭრა და შეერთება მასში დენის გატარებას არანაირად არ აფერხებს და ეს მისაღებია, ხოლო ნეირონის გადაჭრა და შეერთება უდიდეს პრობლემებს წარმოშობს, ამიტომ საფუძვლიანადაა გასარკვევი სინაფსებში ნეირონების დაცილება და შეერთება რამდენად შესაძლებელია.

This post has been edited by არწივი9 on 26 Feb 2015, 00:42

აბა გული რაღა შუაშია მაშჲნ? თუ გულით არ განსაზღვრავს ხოლმე ადამიანი არასდროს გადაწყვეტილებებს? ყველაფერი როგორ გაყვება იმ ადამიანს რომელსაც ახალ ტვინს გადაუნერგავენ?

sanfol

კარგი ფილმი ვნახე ამასწინ, "დამიბრუნდი" (Return to me). გულგადანერგილ ქალზე იყო, რომელმაც მაგ გულის პატრონი, უკვე მკვდარი ქალის ქმარი მონახა.

არწივი9

მათი ოდნავ მსგავსები კი არსებობს, ნანორობოტიკა ახლა იდგამს ფეხს. კეთდება ნანომოტორები, ქიმერული უჯრედები ხელოვნური დნმ-ით... ეს პირველი ნაბიჯებია მხოლოდ.

რა თქმა უნდა, რთულია. აქ უბრალოდ საუბარია იმაზე, 2 დიდ სირთულეს შორის რომელი უფრო მარტივია.

გაცილებით იოლია, ვიდრე მთელი აქსონის ამოღება ორგანიზმიდან. როგორც ზევით ახსენე, გაჭრა ერთ ადგილას გვიხდება თუ მთელი ორგანიზმის გაყოლებით, მაგას აქვს ძალიან დიდი მნიშვნელობა ქირურგიისთვის.

აი ამ ბმულს გაეცანი, გამიმართლა და თემასთან კავშირში ვნახე მგონი რაღაც.

http://www.theguardian.com/society/2015/fe...y-surgeon-claim

ამჯერად სერჯიო კანავერო, ტურინელი იტალიელი ქირურგი გამოდის პროფესორი დოუელის როლში. )) 2 წლის პროგნოზი მე ძალიან ძალიან ეიფორიული და მალემრწმენული პროგნოზი მგონია, გაცილებით მეტი გვაშორებს მაგ მომენტს, როცა პირველი თავები გადაინერგება... უფრო სწორად, პირველი სხეულები გადაინერგება, რადგანაც თავია მთავარი და არა სხეული...

თუმცა, ძაღლებზე ჩატარებული ამგვარი ოპერაციები (მეტნაკლები წარმატებით გამოსული) კი მახსოვს ქირურგიის ისტორიიდან...

მაგრამ ეს თემა იზოლირებული ტვინის გადანერგვას ეხება, თავის ქალას გარეშე, ხომ? თუ თავკისრიანი ტვინის გადანერგვაც, უფრო სწორად, თავკისრიანი ტვინისათვის სხეულის მიკერებაც ტვინის გადანერგვად ჩაგვეთვლება?

This post has been edited by ლაბარნა on 27 Feb 2015, 12:46

ლაბარნა

ანუ? პასუხი რა არის გულიც იღებს გადაწყვეტილებებს?

გულის გაჩერებიდან 3 ან 4 წუთში ტვინი კვდება იმპულსები ქრება სხვათაშორის ქართული კანონმდებლობით ადამიანი გარდაცვლილად ითვლება ტვინის კვდომის შემდეგ როცა ტვინის იმპულსები ქრება

http://news.sky.com/story/1434435/surgeon-...head-transplant



http://filmehd.net/love-loves-coincidences...lme-online.html

http://www.gizmag.com/human-head-transplants/36315/
ახალი სტატია თავის გადანერგვაზე.
კი ტექნიკურად დიდი სირთულე არ არის, მაგრამ სხეული მხოლოდ "სიცოცხლისუ ზრუნველყოფის ბლოკის' მოვალეობას შეასრულებს.
ასეთი ადამიანი ღრმა ინვალიდი იქნება, კიდურებში მოძრაობების გარეშე, ასევე სხეულში რაიმე მგრძნობელობის გარეშე.
ონკოლოგიური და სხვა მრავალი სიცოცხლესტან შეუთავსებელი დაავადებების შემთხვევაში "სიცოცხლის შენარჩუნების სახელით" კარგი გამოსავალი იქნება,

აი აბსენტისაც იგივე სერჯიო კანავეროზე მიუთითებია : )

This post has been edited by GIORGI XXL on 27 Feb 2015, 23:57

თეორიულადაც კი დღევანდელი ტექნოლოგიით კვალობაზე სისულელეა ეს

3-5 წუთში მოგრძო ტვინში ჰიპოქსია იწყება რასაც შეუქცევადი პროცესები (უჯრედების ნეკროზი მოსდევს) გადაცივებით და ხელოვნური ცირკულაციის პირობებშიც როიყოს შესაძლებელი ძალიან რთული იქნება თავის ტვინის სრულყოფილი კვება


მეორე ნერვულ ქსოვილს განსხვავებით სხვა ქსოვილებისგან არ აქვს აღდგენის უნარი და იმუნური სისტემა რეციპიენტის საკმაოდ ძლიერად დააზიანებს მაქსიმალური იმუნოსუპრესიის შემთხვევაშიც და კიდე მილიონი ფაქტორია წარმოუდგენელია და შეუძლებელი . დროში მოგზაურობა უფრო რეალურია ვიდრე ეს.