კარგით რახან არ იშლით, ჩემს აზრსაც მოგახსენებთ და ერთ პატარა სტერეოტიპს დაგინგრევთ.
გავრცელებული აზრით (ზოგადად მართალი, მაგრამ ამ დროისთვის არამართებული) სტუდენტი მოელოდება, რომ ჩააბარებს კონკრეტულ ფაკულტეტზე და ტვინს ჩაუდებენ სუპერ ლექტორები. ესაა ცუდი სტერეოტიპი და ინდა დაგინგრიოთ ის.
არავინ არაფერს არ ჩაგიდებთ, მითუმეტეს ცოდნას, თუ თქვენ თვითონ არ იშრომეთ, თან ძალიან მაგრად, უკაცრავად და ვირზე მაგრად თუ არ იშრომე, ვერაფერს მიაღწევ და ვერ იქნები პროფესიონალი.
პროფესიონალი ნიშნავს, რომ მეტი იცი ვიდრე იმ ლექტორმა, ვინც გასწავლის. ამას კი დიდი შრომა უნდა.
ლექტორი გატკეპნილ სილაბუსს მიჰყვება, კი გიხსნის მასალას, მაგრამ ყველაფერს ვერ აგიხსნს 1-2 საათში და კვირაში 2 ჯერ (ესეც თუ გაგიმართლა, თორე კვირაში ერთხელ გექნება). ამიტომ სემესტრის განმავლობაში უნდა იკითხო ბევრი წიგნი მოცემულ საგანზე და მოცემულ საკითხზე. ხსნა ბევრი ამოცანები და რაც შეიძლება ძნელებს შეეჭიდო. დროთა განმავლობაში როგორც მზესუმზირა ისე დაფქვავ ყველა ამოცანას და რთულად გადასაჭრელ პრობლემას.
სტუდენტები კი რას შვრებიან? დადიან ჯიბეში ხელ ჩაწყობილები, მოვა გამოცდები, გამოართმევენ ვინმეს რამე ჩანაწერს, 5 გვერდიანს, წინა დღით გადაავლებენ თვალს და ჩათვლიან, რომ გამოცდას ჩააბარებენ. კაი ვთქვათ ჩააბარეს. მერე? მერე არაფერი, გავა 2 დღე და იმ საგნის სახელსაც ვერ გაიხსენებენ რაც ჩააბარეს.
ბოლოს გამოვლენ და იტყვიან, ამა და ამ სასწავლებელმა არ მომცა ცოდნა.
ამიტომ მეგობრებო, მიეძალეთ ლიტერატურას. 21-ე საუკუნეში იმდენად ადვილია ლიტერატურის შოვნა, რომ გაოგნებული დარჩები რო შეადარო 20 წლის წინანდელი დრო და ეხლანდელი, წიგნის შოვნის თვალსაზრისით და იმ მასალების შოვნის თვალსაზრისით რის საშუალებასაც ინტერნეტი იძლევა.
უბრალოდ უნდა ერკვეოდე ნაგავსა და კარგში. ამაში კი კონკრეტული სასწალებელი და კონკრეტული ლექტორი დაგეხმარება, მაგრამ ის არ წაიკითხავს შენს მაგივრად.
შენ უნდა იკითხო, შენ!
ხო შენ გეუბნები, ვინც ეხლა ამას კითხულობ