გაარას სიცოცხლე არის ჩემთვის უბერებელი ეპიზოდი... 31 რიგით შიპუდენში... ზეპირად მახსოვს...
მერე ჩიო დატირება და მერე იქ ნუ პრაქტიკულად ყველაფერი სიმბოლურ დონეზე ხდება...
რო მერე გაარას ფეხზე უნდა წამოდგომა და არავის აძლევს დახმარების საშუალებას და ნარუტო რო ხელს ჩაკიდებს მშვიდად მიიღებს ამ ფაქტს...
და მერე მესამესთან შედარება და მოკლედ რა... ძალიან ზე დონე იყო...
+ გაარას პერსონაჟისთვის რიგით მეორე გარდამტეხი ეტაპი... მანდ მიხვდა რო ყველაფერი რაც გააკეთა ტყუილად არ იყო...
მაგ დროს რო ჩართო რომელიმე ტვ1ის სცენა ყველას რო სძულს და მერე ისევ ამაზე გადმორთო ხალხი იმენა სიხარულისგან სახეს რო იხევს... ძალიან სერიოზული იყო

და 32 ეპიზოდი უკვე კაზეკაგეს დაბრუნებაც გენიალურად იყო გაკეთებული

რაც შეეხება დეიდარას დღემდე ვთვლი რომ მისი მონაწილეობით ყველაზე ზე-დონის აი ზე-კლასის მომენტი და სცენა იყო versus itachi იმენა სახეს რო ააფხრეწს იტაჩი და მერე უკნიდან რო გაჩნდება და შუქი რო ანათებს უკნიდან, ზემოდან რო უყურებს აი ზე დონის სცენაა ეგ... გაოცებული დეიდარა რო იტყვის "აი ეს არის ჭეშმარიტი ხელოვნება"-ო... მაგისი ნახატზე უბრალოდ დაწერილის აღქმა მე არ შემიძლია და მომკალით

ასევე არანაკლებ გენიალური იყო ჯირაიას სიკვდილი... უკვე რო კვდება და რო მოტრიალდება ყველა პეინი და ერთ-ერთი რო ამბობს "ზუსტად ვიცი გული გაუჩერდაო"
ასევე კაკაშის დღიურები და უსაყვარლესი პერსონაჟის (აკა: მინატო ნამიკაძე, კონოჰას ყვითელი ელვა და მეოთხე ჰოკაგე) გამოჩენა და რამდენიმე კაი მომენტში ჩვენება! და მერე ნუ კაკაშის შარინგანის ისტორიაც გენიალურია!
შარინგანი შარინგანის წინააღმდეგ... ნუ ძმათა ბრძოლაზე აღარაფერს არც ვიტყვი ჯობს

მოკლედ ამ სერიალმა იცის როგორ უნდა იყოს ეპიკური (

) და როგორ ჩადოს უდიდესი აზრი ამ ყველაფერში...

ამიტომაც მიყვარს ესე ძალიან... მარა მანგათი ამ ეპიკურობას და იმ რაღაცას ვერ აღვიქვავ რაც ყველაზე მეტად მიყვარს... : )))
პირველივე კადრზე... ნუ შიკამარუ ვს ჰიდან იყო ზე დონე...
უკვდავი მოკლა ტიპმა...

თან ის სიტყვები რაც უთხრა... ნუ მოკლედ რა... რამდენი მაგარი რამეა
This post has been edited by Erekle_var_Ra on 13 Oct 2010, 23:05