პიერ პაოლო პაზოლინი

ცინიკოსი
მაღალი ხელოვნების და მაღალი განავლის :gigi:

(IMG:http://www.temacom.org/cercandoPasolini2005/Pasolini_H.jpg)

პაზოლინი , ჩემი ერთერთი საყვარელი რეჟისორია.

პატრა ვიყავი რომ ვუყურე და ნამდვილად შოკი მივიღე... ეკრანს მივშტერებოდი და ვგრძნობდი რომ გული მიჩერდებოდა.... ძალიან დაძაბული ვუყურებდი ........

უკიდეგანო, ძალიან ღრმა შინაგანი ბუნების უნდა იყო, პაზოლინის გაგება რომ შეძლო....

პეროები, ჩვენი ტკივილია :mo:

.....

მიმაგრებული სურათი

მანდ პაზოლინი რა შუაშია :) სადია მთავარი :)


უი, სხვათა შორის როლან ბარტის გენიალურ რეცენზიას გადავაწყდი მარკიზ დე სადზე ცხელი შოკოლადის ლიტერატურული დამატების დეკემბრის ნომერში.
ნუ შოკოლადს თუ ვერა, ბარტს ხომ იპოვით, წეიკითხეთ და მერე წეიკითხეთ/უყურეთ დღრენებს

talula

უფროსი ახლო-მახლო არავინ იყო?

მე მაპატიეთ და ჭეშმარიტი ხელოვანი ასეთი კატეგორიულობის გარეშე უნდა აღწევდეს სასურველ შედეგს.

This post has been edited by მონიკა on 29 Jan 2009, 14:45

სამი თუ ოთხი წლის წინ ვუყურე კინოს სახლში. იმას ყურება არ ერქვა. შეგადაშიგ შევავლებდი ხოლმე თვალს :D ჩემამდე არ დადის როგორ უნდა მიაშტერდე სალოს ყურებისას ეკრანს. :D

რაც უნდოდა ეთქვა პაზოლინის გასაგებია პირადად ჩემთვის ოღონდ ეგაა რომ ამ ფილმს ერთი დიდი ნაკლი აქ. მისი ყურება შეუძლებელია. კინო ხომ ვიზუალური ხელოვნაბაა და მისგან მოგვრილი სიამოვნება უნდა მოდიოდეს ძირითადად ეკრანზე ცქერით და არა უმთავრესად იდეებით რომლითა სიუჟეტია დატვირთული. ამ ფილმში ბევრი იდეაა მაგრამ ცოტა კინოა ასე მგონია. ( რავი თუ სცორად ჩამოვაყალიბე ჩემი სათქმელი :) )
ამ ფილმის ნახვა ამ სიტყვის პირდაპირი აზრით შეუძლებელია ასე მგონია.

მონიკა

რომ აეკრძალათ, მაინც ვუყურებდი :) როგორც, კინო-ხელოვნების ნიმუშს ასეთი დამოკიდებულებით ვუყურებდი და არ ისე _ ერთგან რომ წავიკითხე და ეს ფილმი, როგორც ეროტიკული ისე იყო მოხსენიებული....

სასურველ შედეგებს ასეთი კეტეგორიულობების გარეშე მიაღწია..... მაინც რა კატეგორიებზე საუბრობთ... ხელოვნება თავისუფალია და კინემატოგრაფიას კიდევ შეუზღუდავი შესაძლებლობები აქვს....

მაგარი Yლე ფილმია.
მომიტევეთ პირდაპირობისთვის :D

Max Schreck

გაოგნებული რომ ვიყავი, რეაგირების თავი რომ აგარ მქონდა საკუთარ თავთნ, იმიტომ მივშტერებოდი... :D თუმცა, ძნელია ახლა გაიგო ეს ...აი, ჩემს ერთ მეგობარს გული რამის შეუწუხდა...ძალიან მძიმე საყურებელიო და ვერც უყურა

ვერ გაპატიებ. დიამეტრულად საპირისპიროდაა საქმე
კატეგორიულია რ. მუტტის გაკეთება, კატეგორიულია დადა მანიფესტი.. ბოლოს და ბოლოს, კატეგორიულია , როცა 10 საუკუნეში, ჰეროიკულ ეპოსში, მთავარ გმირს
"ატირებ"

არტის მაგისტრალური ხაზის და დინების წინააღმდეგ ცურვა - კატეგორიულია. სწორედ ამ კატეგორიულობის ხარჯზე ვითარდება ხელოვნება

ეს ზოგადად ტენდენციას თუ აკრიტიკებთ
თორემ პაზოლინის კრიტიკაზე ასე კატეგორიულად არ გიპასუხებდით :)

talula

არ ვიცი აბა რა გითხრა. პირადა მე მგონია რომ პაზოლინის ყველაზე ცუდი ფილმია სალო არა იმ საზიზღრობის გამო რაც ფილმშია არამედ უბრალოდ წმინდა კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით. კინოპროპაგანდას გავს. არ აქ მნიშვნელობა ვის წინააღმდეგ არის ის მიმართული.პროპაგანდა პროპაგანდაა და კინოპროპაგანდა კი ანტი კინოა ნებისმიერი საზომით.

talula

კაი, პატარა მაინც რამდენი წლის იყავი :D გარკვეულ ასაკამდე ადრეა ამ ფილმის ნახვა, სხვა ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ სწორად ვერ შეაფასებ ფილმს, როცა ემოციებისგან გული მიგდის :D

:D დიდი მოკრძალებით შეგეპასუხები :user: კატეგორიულობა მდაბიურად რომ ვთქვათ ქცევის, აზრის გამოხატვის გარკვეული მანერაა. კატეგორია რაიმეს გარკვეული კანონზომიერებით დაყოფაა.

shota gagarini

წარმოიდგინეთ და პაზოლინისაც არ ვაკრტიკებ კატეგორიულად :D ამ ფილმის გენიალურობაში მეპარება ეჭვი,
თორემ ნოვატორული იდეების გარეშე მომავლის იმედი არ უნდა ვიქონიოთ


This post has been edited by მონიკა on 29 Jan 2009, 15:20

კაი რა, როშენბერგიდან დაწყებული, ხელოვნების ნებისმიერ მიმდინარეობაში, რომელსაც კონცეპტუალურობაზე აქვს პრეტენზია, მაქედან იწყება
ის არ არის ერთგვარი ფიზიკური ხელოსნობა, მაშინ როცა ტრადიციული ხელოვნებისთვის აუცილებელია ფიზიკური ოსტატობის საშუალებით გაკეთებული ესთეტიური არჩევანი. როგორც თქვა ტონი გოდფრეიმ, კონცეპტუალური ხელოვნება არის ხელოვნება რომელიც კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს თავად ბუნებას იმისა, რაც მიჩნეულია ხელოვნებად.
რომ არტ ობიექტი გამოიცდებოდეს არა კითხვით „შეიძლებოდა ამის უკეთესად გაკეთება“? („სახელოსნოს“ შეკითხვა. საუბარია უორჰოლის უორქშოფზე) არამედ ასე: შეიძლებოდა ამის სხვაგვარად გაკეთება? ან აღქმით დონეზე სხვაგვარად გაკეთება?

დუშანის ყველაზე ცნობილი რედიმეიდია „ფანტანი“. სტანდარტული პისუარი, აი ისეთი, საზოგადოებრივ საპირფარეშოებში რომაა მრავლად, ხელმოწერილი მის მიერ, ფსევდონიმით „რ. მუტტ“ და წარდგენილი „დამოუკიდებელი მხატვრების საზოგადოება ნიუ იორკში“-ს მიერ ორგანიზებულ გამოფანეზე. დუშანის „რედიმეიდი“ (რომელიც ახლა ლუვრში განისვენებს) გამოფენაზე არ დაუშვეს. პირობების თანახმადო, განაცხადა ჟიურიმ, ჩვეულებრივ პისუარს ვერ ვუწოდებთ ხელოვნებას, რადგან ის არ შექმნილა ხელოვანის მიერ, ან არ შექმნილა იმ განზრახვით, რომ ეს იქნებოდა ხელოვნების ნიმუში. ის არ არის უნიკალური და არ აქვს ის ვიზუალური თავისებურებები, რაც უნდა ჰქონდეს ტრადიციულ, ოსტატის ხელით გაკეთებულ ხელოვნების ობიექტსო. სწორედ ამისკენ ისწრაფოდა დუშანი. მან ასეთი ღვთაებრივი ცინიზმით, საუკუნის მანძილზე გაბატონებულ შეხედულებას ხელოვნების შესახებ - დაუპირისპირა უბრალო „პისუარი“. დაუპირისპირა „პისუარი იმ იდეას, რომ ხელოვნების ნიმუში უნიკალური უნდა იყოს და მხოლოდ ხელოვანმა შექმნა (რითიც ნებით და უნებლიედ საფუძველი ჩაუყარა მთელი მეოცე და აწ უკვე ოცდამეერთე საუკუნის ხელოვნებას და მათ შორის ლიტერატურასაც თუ გავითვალისწინებთ პოსტ-მოდერნიზმის „რემინისცენსიულობას“ და ამ „გახსენებების“ თითქმის პლაგიატიზმამდე მისვლას. პლაგიატი ერთი შეხედვით, თორემ სინამდვილეში პლაგიატზე აქ საუბარი ზედმეტია, რადგან კონტექსტის საშუალებით ესა თუ ის პროდუქტი სულ სხვა რამედ იყო ქცეული თუნდაც მთლიანი წიგნი ერთი დიდი ციტატა ყოფილიყო. რემინისცენსიის მშვენიერი მაგალითია ჯოისის „ულისე“.)
დუშანის თქმით, ხელოვანის იდეები უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე მისი ნამუშევრები. მან თქვა: მნიშვნელობა არა აქვს, საკუთარი ხელებით შექმნა მისტერ მუტტმა შადრევანი თუ არა... მან ის აირჩია... და შექმნა ამ ნივთთან დაკავშირებული ახალი აზრი.
და ამ სკანდალური ექსპოზიციის შემდეგ, მეოცე საუკუნის დასაწყისიდან მოყოლებული, ამ იდეით სულდგმულობს მთელი თანამედროვე არტი.
ახლა შენ ერთი ხელის მოსმით ეს უარყო ერთი პატარა პოსტით, პროსტო ნე პრილიჩნა რა :) :) :)

+1 ( როგორ მოხდა ერთ აზრზე ვართ :D )

:lol:

დანტე და მარკიზ დე სადი :mo:

მარკიზ დე სადი ბასტილიაში ყოფნისას წერდა როგორც ვიცი ამ რომანს ... და უმეტესად არა ლიტეარატურული სახე აქვს..

ეს რა შუაში იყოო.. ხოოოდა ფილმი ... დიდი მეტაფორა.. აიღო შედევრი და შეურია ძალადობა,პოლიტიკა,მასობრივი კულტურა ... მე რატომღაც სიმბოლურად აღვიქვამ ყველაფერს რაც ხდება კადრში..
კი ძლიერი,ემოციური.. მაგრამ ზედმეტობაა... :mo:

იმჰო

This post has been edited by mdaas on 29 Jan 2009, 15:25

shota gagarini

შენა და მომისმინე ერთი. მე რა მგონია პრილიჩნი ეგ შენი საქმე არაა. ცოტა ზრდილობით. XX საუკუნეში სხვა რეჟისორებიც იყვნენ რომლებიც ძღნერების გარეშეც გადიოდნენ ფონს და პაზოლინიზე არანაკლები თუ მეტი არა ხელოვანები იყვნენ. მე მგონია რომ კარგმა კინომ ეკრანზე უნდა მიგაჯაჭვოს და არა იმის სურვილი გაგიჩინოს რომ მალე დამთავრდეს და გარეთ გახვიდე. მე ვთქვი რომ ყურება ამ ფილმის მკაცრი აზრით შეუძლებელია. კინოპროპაგანდაა სალო და პროპაგანდა ანტი კინოა კიდევ ერთხელ ვიმეორებ.