კენ ლოუჩი / Ken Loach, უბრალო ხალხის რეჟისორი

როგორ აკლია ასეთი ხალხი ჩვენ ქვეყანას და მთლიანად სამყაროსაც და არა მარტო კინოს დარგში.
კენ ლოუჩი არის გაგება

უდავოდ

https://www.radiotavisupleba.ge/a/%E1%83%99...D/33784385.html

დიდ კინოსთან დაბრუნებას ამის გადამეორებით დავიწყებ
* * *

ან ამით ☺️

მე გადავწყვიტე რო თავიდან ბოლომდე მივყვე ისევ,უკეთესი მაინც რა უნდა ვნახო/:)

პაზოლინის აკატონესთან ერთად ლოუჩის კესი არის საუკეთესო social commentary ფილმი ჩემთვის,თან ასეთი სიზუსტით გადაიღო გაზვიადების და ცარიელი პოპულისტური პათეტიკის გარეშე პირველივე ჯერზე(კესი არაა მთლად სადებიუტო მაგრამ მაინც) არაა მარტივი.მაგალითად ქართველი რეჟისორებისგან ეგეთი რამე თითქმის არ მახსენდება არა თუ დებიუტში,არამედ ზოგადად...
თუმცა ლოუჩი და პაზოლინით ნამეტანი მაღლა ავწიე ახლა თამასა ყველა დროის ყველაზე დიადები


This post has been edited by spur on 24 Jun 2026, 15:40

ქართული კინოს შედევრალურობაშე ეჭვი არ უნდა შეგვეპაროს
აი რამდენად ინტერესდებოდნენ მარგინალების თემით ეს უკვე სხვა საკითხია
ბოლო ბოლო "მაგდანას ლურჯა" არსებობს, ცოტა სხვა რამეა, უფრო ნეორეალიზმი, მარა დაბალი სოციალური ფენის ამბავია.
აქეთ კიდე ნანა ჯორჯაძის "მოგზაურობა სოპოტში", თემურ ბაბლუანის კინო.

სხვათა შორის, პაზოლინი ლოუჩის ტიპის მარგინალებს უფრო თანამედროვე ქართულ კინოში ნახავ, და საკმაოდ კარგსაც.

კი გეთანხმები.მე უფრო პოსტ საბჭოთა ქართულ ფილმებზე მქონდა აქცენტი,რამდენიც ვნახე რაღაც უტოპიური რეალობის განცდას მიტოვებს.

მემგონი ჩვენი მარგინალების (ლუმპენპროლეტარიატი/პროლეტარიატი) რეალობა ხანდახან გაზვიადებულად ან უბრალოდ არასწორად არის ხოლმე აღწერილი და მაყურებლების მხრიდანაც თითქოს რომანტიზაციას ვხედავ მაგათ მიმართ ან დაცინვას,ისე რო მთლიანად გვერდს უვლიან იმ სისტემურ პრობლემებს,რომელმაც ეს რეალობა(ლოთობა,ნარკომანია,ქუჩა,ბანკის ვალები,ემიგრაცია და სხვა) მოიყვანა. ზუსტად არ ვიცი ეს ვისი ბრალია რეჟისორის,კინო კრიტიკოსების და მცოდნეების,მაყურებლების თუ გაბატონებული ტენდენციის ხელოვნებაში. ისევ და ისევ ბოლო 30 წელზე მაქვს საუბარი.
ისე გამიხარდება თუ მირჩევ ლოუჩ პაზოლინისეულ თანამედროვე ქართულ კინოებს
შეიძლება მე არ მინახავს იმდენი რო ასეთი დასკვნები გამოვიტანო,გამიხარდება თუ ასეა.

This post has been edited by spur on 4 Jul 2026, 17:18

კი, სოციალური კინო ბლომადაა და ბევრი არც თუ ისე კარგი, სამწუხაროდ

კონკრეტულად ამაზე პირველი რაც მახსენდენა, ლაშა ცქვიტინიძეა , რა თქმა უნდა
"თემო" და "მე ვარ ბესო" საუკეთესო რამეა ყოველგვარი ხელოვნურობების და ზედაპირულობის გარეშე.
ბოლო მთლად ვერ გამოუვიდა, რაღაც ვერ შეკრა, მარა რაც არის, ისიც კარგია. "ველი"

გიგა ლიკლიკაძის "ღორი" უდავოდ.
ნავერიანმა ბოლოში აურია, ზუსტად ის გამოვიდა, რაზეც წერ.
თუმცა 2017 წლის საკმაოდ კარგი კინო აქვს ქუჩის მეძავებზე.
კოტეტიშვილიზ " წმინდა ელექტროენერგია" საუკეთესო რამე იქნებოდა, ბოლოში ელგებეტე თემატიკა უაზროდ რომ არ გამოეკვეხებინა.
პირველი 40 წუთი პაზოლინი მახსენდებოდა თავისი ჯვრებით და ყველაფრით.
კოღუაშვილის "გოგიტას ახალ ცხოვრებასაც" ასეთ კინოში გავიყვანდი.
სოსო ბლიაძეს, თინა ყაჯრიშვილს აქვთ ასევე, ნუ მთლად ლუმპენპროლეტარიატი არ არის, მარა მაინც ეგ სივრცეა.

ბევრი არ არის და ალბათ არც უნდა იყოს, მსოფლიო კინოში აღარ არის უკვე, არა თუ ქართულში.
პატარა-პატარა გამონათებები კი მაინც გვაქვს.


* * *
https://cinexpress.ge/2023/01/28/temotemo/
ესეც ცქვიტინიძეზე
რამენაირად კარგ ფორმაში უნდა დაბრუნდეს

This post has been edited by Lyssa on 5 Jul 2026, 12:09

Lyssa
მადლობა დიდი.ვნახავ ყველას აუცილებლად ნაბიჯ-ნაბიჯ.

კი ტენდენცია არის ეგეთი ნამდვილად ყველგან და ეს ეხება ყველა ხელოვნების მიმართულებას და არა მარტო კინოს.ქართულ ლიტერატურაში უმეტესად პოსტ მოდერნისტულ ხლაფორთს ვაწყდები,გამონაკლისია ალბათ ცხვედიანის "მაიაკოვსკის თეატრი" და კიდე რამდენიმე.

ამ კოლექტივს ძაან ვაფასებ ისე და დავდივარ ხოლმე ამათ ჩვენებებზე

spur
რა მადლობა! ძალიან სასიამოვნო და საინტერესო კინოგამოცდილებები გელოდება წინ

ხო, ახლა აშკარად დაღმასვლაა. კარგი ის არის, რომ ამას აუცილებლად მოყვება აღმასვლა, ასეთი კულტურის განვითარების ლოგიკა და დინამიკა დასაბამითგან.

მშვენიერი, ესენი ძალიან გულშემატკივრობენ სოციალურ კინოს ზოგადად, ცქვიტინიძის "ველიც" მაგათ აჩვენეს.
ასე რომ, თუ რამე მოხდა საინტერესო, მანდ დაიდება და იტყვიან.

ოღონდ ალექსანდრე გაბელიამ ბნელადმეტყველებად მოიშოროს როგორმე :დ რაშიც ძალიან დიდი ეჭვი მეპარება.