მაქვს იდეა

2006 წლის მუნდიალი უკვე დასკანალნა გარჩეულია. ეხლა ალბათ მივიდა დრო ამ "უდიადესი" ნაკრების ისტორიის კიდევ ერთი ბრწინვალე გვერდი გავარჩიოთ, 1982 წელი. აქედან შეიქმნა მითი იტალიის გაუვალი დაცვის შესახებ. მაგრამ სინამდვილეში რა ხდებოდა იმ წლებში (ეხლა ტიფოზა შემოვიდა და დაინახა ჩემი ნიკი

). მსაჯების დონე იყო ძაან დაბალი, უხეში თამაში კიდე არ ისჯებოდა ისე მკაცრად როგორც დღეს. მაგალითად ავიღოთ ის რო 82 წლამდე რაც კი მსოფლიოზე თამაში ყოფილა, იქ ნაჩვენები ყვითლების და წითლების რაოდენობა გაცილებით ნაკლები იქნებოდა ვიდრე თუნდაც ერთ რომელიმე საფეხბურთო ქვეყანის ჩემპიონატში ნაჩვენები რაოდენობა. ერთ-ერთი მაგალითი, გერმანია - ფრანციის ნახევარფინალი, სადაც შუმახერმა კარატეს ილეთი ჩაუტარა ბატისტონს, რომელიც მოედნიდან გაასვენს, შუმი კიდე კარში დარჩა, არც ბარათი და არც ჯარიმა. იტალიის ნაკრები მოხვდა ძაან ყანა ჯგუფში. არ მახსოვს რა გუნდები იყვნენ, მაგრამ ძაან ყლეები რო იყვნენ ეგ ვიცი

ამ ჯგუფში ვერ მოიგო ვერც ერთი თამაში და გავიდა ჯგუფიდან მხოლოდ იმიტო რო მოგება მაშინ 2 ქულა იყო

3 რო ყოფილიყო ჯგუფში ჩარჩებოდა. შემდეგ მოხვდა სიკვდილის ჯგუფში. არგე და ბრაზილია. ორი უდაო ფავორიტი და სკუადრა აძურაზე გაცილებით ძლიერი ნაკრები. ნუ იტალია მაგათი მომგები რა თქმა არ იყო. არგენტინასთან თამაში შევიდა ისტორიაში როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ბინძური. მაგ ჩემპიონატის წიგნიც მაქ, პროსტა სადღაცაა შეთხრილი და ვერ მოვიყვან იქიდან ციტატებს. მაგრამ რაც მახსოვს. აი ამ ახოვან ვაჟკაცს თურმე მინიმუმ 20-ჯერ მოუჩეხია მარადონა (ტიფოზა უკვე ნერვიულობს, რაღაც დიდი ხანია ამ თემაშია) ჯენტილე! კაცი ქილერი! მაიკაზე ქაჩვის და ხშირ შემთხვევაში მათი დახევის სპეცი. ლეგენდარული მცველი

იმ წლებში მეც რო მაგის ასაკის ვყოფილიყავი და მომეტვინა რო წითელს მაინც არ მომცემდნენ, მეც დავახევდი მაიკებს და ლეგენდარული მცველი გავხდებოდი

მას ასევე გვერდს უმაგრებდა, 2 არანაკლები ქილერი, კაბრინი და შირეა. ანუ თუ ჯენტილეს გაცდებოდა ვინმე, რაც არ წარმოადგენდა პრობლემას, უფრო სწორედ მისი მოტყუება არ იყო ძნელი, მისგან შემდეგ გაქცევა წარმოადგენდა სირთულეს, ვინაიდან ეგრევე მაიკაზე ეკიდებოდა

მოკლედ თუ მაინც მოხდებოდა სასწაული და გაექცეოდა ვინმე, ის დუეტი კიბურად (Раком) აყენებდა იმ უბედურს. არგენტინასთან უცებ მოტვინა გუნდმა რო მარადონას, კემპესის (მიუხედავად იმისა რო იმ წელს უკვე პენსიონერი იყო), არდილესის და კიდევ სხვა ტეხნარების გამჩერებლები ეგენი არ იყვნენ, უნდა მიეღოთ რადიკალური ზომები. ის წელი ამაში დაეხმარებოდათ და თან ის სუდია, რომელიც ალბათ იტალიელებისკენ იყო, თორე სხვა ახსნა არა აქ იმ ფაქტს რო იმ თამაშში არგენტინამ უფრო მეტი ყვითელი მიიღო ვიდრე იტალიამ

ასევე იმ წიგნში არის სურათი, სადაც ერთ-ერთი იტალიელი მაიკაზე კიდია არდილესს. ალბათ არგენტინის საფეხბურთო მუზეუმში დღემდე ინახება მისი 2 ადგილას გაგლეჯილი მაიკა. ამ ფაქტს ალბათ ტიფოზები იმით ახსნიან რო მაშინ ცუდი ხარისხის მაისურები მზადდებოდა

ნუ მოკლედ იტალიამ 2-1 მოიგო. პასარელამ გაიტანა საკმაოდ საეჭვო ჯარიმა, მაგრამ ალბათ სუდიას უკვე შერცხვა საკუთარი თავის და ჩათვალა ეს ბურთი. ამ თამაშის მერე ჯენტილეს კითხა ერთ-ერთმა ჟურნალისტმა, ხო არ მიგაჩნიათ რო ცოტა უხეშად თამაშობდით მარადონას წინააღმდეგო, რაც კლაუდიო ქილერმა უპასუხა, რაღაც არა მგონიაო, თან ფეხბურთი კაცური სპორტია, ბალეტი ხო არააო (ტიფოზ, წნევა რამდენია?

) შემდეგ თამაში ბრაზილიასთან. იტალიას აუცილებლად უნდა მოეგო, ვინაიდან ბრაზილიამ 3-1 მოიგო და შეფარდებით ჯობდა. ნუ მაგ ბრაზილიის მომგები იტალია მითუმეტეს არ იყო. იქ შედარებით სუფთად ითამაშეს, თუმცა თამაშის მერე ზიკომ მსაჯს 2 ადგილას გახეული მაიკა ანახა. საინტერესო დამთხვევაა. ეტყობა არგეს და მაგათ ერთი ფაბრიკა უმზადებდა. ბრაზილიამ გადაურბინა იტალიას, რასაც ქვია, მაგრამ იქ პირველად გაიბრწინა როსიმ, საკატორღოდან ამნისტირებულმა, რომელმაც ზონაში მაგრა იკაჩავა ეტყობა და ცხენივით დარბოდა. ზურგს უმაგრებდა ალბათ ერთ-ერთი ნათელი წეტილი კონტი. მოკლედ 3 აცკოკი, ძოფის გმირობა და იტალიამ მოახდინა სასწაული. დალშე აღარ ღირს წერა. 1/2 ფინალი პოლონეთთან, რომელიც ძალათი გაიყვანეს და ფინალი მკვდარ გერმანიასთან რომელმაც მე-3 სამამულო გადაიტანა საფრანგეთთან. და, ამ "უდიადესი" ტრადიციების გუნდმა 44 წლიანი შესვენების მერე როგორც იქნა მოიგო ჩემპიონატი. "სრულიად დამსახურებულად", ესეც უნდა აღინიშნოს.
აბა, გაქვთ ვინმეს რამე დასამატებელი?
ნელ-ნელა მივალთ 29 ივლისამდე და მაშინ საერთოდ ყველა ჩემპიონატს მიმოვიხილავთ.