sxm777ძალიან მარტივი პასუხია.
მაშინ რეალის თამაშებს უყურებდნენ მადრიდელები რეგულარულად და ძალიან შეზღუდული აუდიტორია.
დედამიწის მოსახლეობის 10 % თუ ექნებოდა ტელევიზორი.
მაგრამ მაშინ ჩემპიონთა თასს მასიურად არავინ არ გადმოსცემდა.
საბჭოთა კავშირში 80--იან წლების ბოლომდე არ აჩვენედნენ ლიგის თამაშებს თუ რომელიმე საბჭოთა გუნდი არ თამაშობდა.
სხვაგანაც ეგრე ხდებოდა ნუ იქ ცოტა ადრე შეაღწია ცივილიზაციამ.
რასაც ვერ ვიტყვით მუნდიალებზე და ოლიმპიადაზე.
ოლიმპიადა დავიკიდოთ არ გვეხება მაგრამ მუნდიალებს უკვე სერიუზული ქავერი ქონდათ ჯერ კიდევ 58 წელს.
66 წელს და 70 წელს, იმ დროისთვის წამოუდგენელი ტექნოლოგიებით და ტექნიკით ხდებოდა ფეხბურთის ჩვენება.
წაიკითხეთ თანამედროვეები როგორი გაკვირვებულები არიან რომ ხდებოდა კადრის წყვეტილად ჩვენება, შენელება, რომ ბევრი კამერა ერთროულად მუშაობს რეპორტაჟზე და ასე შემდეგ.
და ეს ყველაფერი ხდებოდა არა ჩემპიონთა თასის ნახევარფინალზე ან თუნდაც ევროზე არამედ მუნდიალზე.
შესაბამისად რეზონანსი ქონდა წარმოუდგენლად დიდი. როგორი ამბავია 2000 კილომეტრის იქით თამაშობენ და შენ უყურებ პირდაპირ. გიჟდებოდა ხალხი
ვისაც ეკიდა ფეხბურთი ისინიც კი უყურებდნენ.
და მართალია ფეხბურთელი სუპერ ვარსკვლავად და მოვლენად ვერ ჩაითვლებოდა თუ მუნდიალზე ვერ გაიბრწყინებდა როგორც იტყვიან ვო ვსეი კრასე.
იმიტომ რომ მაგალითად თბილისში მცხოვრები ვინმე ჟორიკა ხედავდა მარტო მესხს, მეტრეველს, კალოევს 2 კვირაში ერთხელ.
სტრელცოვს თვეში ერთხელ.
და ზაგრანიჩნი სბორნების თამაშს 4 წელიწადში ერთელ. ანუ დიდი, კოპა, გარინჩა, პელეს სასტავს.
პუშკაშს და დი სტეფანოს საერთოდ ვერ ხედავდა.
კი წაიკითხა მაგათზე რაღაც და ხვდება რომ მაგრები არიან. მაგრამ აკლდა თვალში.
დაიმახსოვრა ისინი ვინც ნახა და თავი გამოიჩინა.
იგივე ითქმის სხვა ქვეყნის მოქალაქეებზეც რადგან რკინის ფარდა და საბჭოთა კავშირი ეძახე შენ და ამ სპორტს არ აფარებდნენ მაინცდამაინც დიდ ფარდას კომუნისტები.
პირიქით საკმაო პოპულარიზაციას უწევდნენ.
ეხლა ჩემპიონთა ლიგის თამაშის ჩვენება სანატრელი კი არა ვალდებულებაა უკვე.
იგივე ფეხბურთელებს ვინც მუნდიაზე თამაშობს ვხედავთ სხვა მაისურებში გადაცმულებს უკვე კლუბებში.
ამით მუნდიალი არ კნინდება, ისევ ჩემ საყვარელ ტურნირად რჩება და ბავშვივით ველოდები ხოლმე მის დაწყებას.
მაგრამ შეფასებისთვის მარტო ეს ერთი ტურნირი ავიღოთ და სხვები დავიკიდოთ არ იქნება სწორი.
როცა ფეხბურთელის სიძლიერე სისუსტეზე ვლაპარაკობთ ჩემპიონთა ლიგა არის ზისტად ისეთივე დონეა როგორიც მუნდიალი.
რადგან აქაც და იქაც მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელები თამაშობენ პლიუს მინუს 2-3 კაცი.
ბოლო წლებში თუ მაგარ ჟოგადორებს გავიხსენებთ და ვის არ უთამაშია მანდ ჰა-ჰა და 10 კაცი გავიხსენო რა.
მეტს ვერ გავქაჩავ.
შესაბამისად თუ იქ რომელიმე ფეხბურთელი ფენომენელურ შედეგს დებს ეს ნიშნავს რომ არის კიდეც ფენომენი.
ამერიკაში ბეისბოლის ლიგას მსოფლიო სერია რო ქვია და NBA-ს გამარჯვებულს მსოფლიო ჩემპიონს რო ეძახიან დაახლოებით უკვე მსგავსი ფენომენია.
ვერ ვიტყვი რომ მომწონს ეს ყველაფერი რადგან ჩემი გული სამხრეთ ამერიკაში მარხია
მაგრამ ფაქტია
შესაბამისად თუ ვინმე ვთქვათ მოიგებს 6-7 ლიგას (თუნდაც რონალდო იყოს, ან ინდირაი ბაშტურკი).
მოგებაში ლიდერობას ვგულისხმობ გუნდის თორე კარამბესავით მარტო ტიტულების დაგროვებას არა
ისე ჩააჩოჩებს ამ ყოფილ მეფეებს ტახტიდან შეიძლება პელემ ყავას გადაარქვას სახელი და ლიონელი ან კრიტინა დაარქვას.
ანუ მთლად ზენიტში ასასვლელად ეხლა მუნდიალის მოგება აუცლებეელი აღარ არის.
სხვა მოერე გზაც გამოჩნდა. ის რასაც მესი აკეთებს ლიგაზე ჯერჯერობით.
თუ გააგრძელა ესე დადგება ამ ხალხის გვერდით. თუ მოუკლო დარჩება ე.წ. მოერე ეშელონის სუპერვარსკვლავებში.
ჯერ 24 წლისაა და სტარტი კარგათ აიღო. ძალიან კარგათ. სულ ეს არის.
სხვა ყველა ბაზარი აბა სუსტ გუნდში გადავიდეს და იქ დაამტკიცოს თავისი სიძლიერე, ან მუნდიალის მოგების გარეშე ის ყოველთვის მარადონას ჩრდილქვეშ იდგება არავის არ ეწყინოს და არის სუფთა ინგლისელები თავით მაგრათ თამაშობენ წვიმაა მანდ დონე.
ამას მაინც ვერ ეღირსები ჩემი ბიჭი
