სამწუაროდ ფეხბურთში, ისე მტრობა და ემოციური დაპირისპირება ნელნელა კვდება..
ემსგავსება ნბა-ს, სადაც 1/2 ფინალამდე დიდი აზრი არ აქვს მოიგებ თუ წააგებ..
აგერ ფიორეს გაზრდილები იუვეში მიდიან პანტაპუნტით, ინტერი-მილანის დაპირისპირება 0ზეა დასული, ლამის გაერთიანდნენ და ფიც-ვერცხლი ჭამონ უკვე, მცირე ლოკალური დერბებშიც (როგორიცაა ბოლონია/პარმა, ფიორე/ემპოლი, ტორინო/იუვე) აღარაა ის სიძულვილი.
აგერ შარშან ინტერმა მგონი 4 თამაში მოგვიგო, მათ შორის 2 ფინალი მარა, წელს არც რევანშზე საუბრობს ტურინიდან ვინმე, არც ოქტომბერში იუვეს მოგება ჩაითვალა სისხლის აღებად..
ჩვეულებრივ 3 ქულად დარეგისტრირდა და ყველა დაიშალა სახლებში.

სანაკრებოებში დიდწილად მასეა, ისე წააგებს სერბეთი ხორვატიასთან, ვითომც არაფერი.
ან ბელგია/ჰოლანდია, ან შოტლანდია/ინგლისი, თურქეთი/საბერძნეთი..
რაღაცნაირიად, ემოციებიდან ციფრებზე გადავიდა დღევანდელი ფეხბურთი..
მე ესე მეჩვენება ყოველშემთხვევაში..