ფენომენის დროს დავიწყე ფეხბურთის ყურება
მაშინ ყველაზე ცნობადი სახე ფეხბურთში,ჩემს ბავშვობაში რონალდო და რობერტო ბაჯო იყვნენ..
ორივენი რომ.ინტერში თამაშობდნენ რაღაც გამისწორდა,ცხოველი ინტერესი გამიჩნდა
:დ
მერე იყო თამაშები სადაც რონალდო სასწაულებს აკეთებდა,პლიუს ბაჯო,სამორანო და რავი სხვა ვარსკვლავები...იყო წარუმატებლიბების ხანაც,ამ წარუმატებლობამ უფრო დამაახლოვა ამ გუნდთან,დაჟე რონალდო რეალში რომ წავიდა,ბაჯო ბრეშაში გადავიდა, უფრო დავიწყე ინტერის ბალეშიკობა..ვიერის მოსვლამ სულ სხვანაირად განმიახლა გრძნობები ;დ
კრისტიანის მაიკები მქონდა შავ ლურჯი და თეთრი, პარმა რომ ათრია მარტომ იქედან უფრო და უფრო განმიმტკიცდა სიყვარული,;დ
დაჟე მილანი-ინტერი რომ იყო ლიგის პოლუფინალი ერთი 20 კაცი ვუყურებდით
ყველა როსონეროს ბალეშოკობდა,მარტო მე ვაგინებდი შევჩენკოს...
სიმართლე გითხრა ინტერის წარუმატებლობამ უფრო დამაახლოვა ინტერთან,ვიდრე წარმატებებმა
ნამდვილი გულშემატკივარი ის მეგულება ვინც გუნდს წარუმატებლოების ხანაში ქომაგობს..
შენსავით რომანტიზირებულად ვერ გადმოვცემ საყვარელი გუნდის ქომაგობას
თუმცა ჩემთვის ესეც საკმარისია თუ რატომ ვქომაგობ ამ გუნდს ;დ
ყველაზე მთავარი კიდე რაშიც დავრწმუნდი რომ არ ვცდებოდი არჩევანში,ეს იყო ელენიო ერერას ეპოქის გაცნობა ;დ
· 
განყოფილების ზოგადი თემა, სულიერად დავრდომილთა ცენტრი
