ასპროცენტიანი გადაწყვეტილი ლაუტაროს და სტანკოვიჩის თამაშია. აქამდე რთული კალენდარი გვქონდა, ნაპოლი, რომა, რეალი. უდინეზესთან კი შემოიყვანა და ათამაშა.
მხითარიანის სახელი იმიტომ ისმის, რომ ნაკრებში არ თამაშობს და სედარებიტ დასვენებულია - იმდენი ხანი იყო სანაკრებო პაუზა,.ამ დროში ძველი, 24 გუნდიანი ევროპის ჩემპიონატი მოესწრებოდა :)))
ყველამ უნდა ითამაშოს, იმიტომაა 25 კაცი გუნდში, თუ გვინდა, რომ იგივე არ დაგვემართოს, რაც იმ ყბადაღებულ ბოლო სეზონში,.მეორე ტაიმში ყველა რომ გვხმარობდა
* * *
ინტერი“ - სუჩიჩის ძირითად შემადგენლობაში მოხვედრის შანსები იზრდება.
ამასთან, დასტურდება, რომ ალექსანდარ სტანკოვიჩი და ლაუტარო მარტინესი მატჩს პირველივე წუთებიდან დაიწყებენ.
* * *
მესამე ნაწილიც დავამთავრე:
კრისტიან კივუს „ინტერი“ - ნაწილი III: რას ამბობენ კაპელო, ადანი, ბერგომი და სხვა სპეციალისტები
ლელე ადანი და ფაბიო კაპელო - კონტროლი თუ სისწრაფის ნაკლებობა?
ლელე ადანის შეფასების არსი ასეთია:
„როდესაც ინტერი თამაშს აკონტროლებს, ჩვენს სერია A-ში ყველაზე მაღალ დონეზე თამაშობს“.
ფაბიო კაპელომ „ბოდო გლიმტთან“ მარცხის შემდეგ სრულიად განსხვავებული პრობლემა დაინახა:
„პასები ზედმეტად ნელი იყო. გუნდი ცენტრში სივრცეს ეძებდა, მაგრამ ვერ იპოვა. ყველაზე მეტად იმან გამაკვირვა, რომ მეტოქე დრიბლინგით ვერავინ მოატყუა“.
ერთი შეხედვით, ეს ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო შეფასებაა. სინამდვილეში ისინი „ინტერის“ ორ სხვადასხვა მდგომარეობას აღწერს.
ადანი საუბრობს გუნდზე, რომელიც მეტოქის პირველ პრესინგს გადალახავს, დიმარკოსა და ბასტონის მხარეს უპირატესობას ქმნის და შეტევას მაღალ ტემპში აგრძელებს.
კაპელო აღწერს თამაშს, რომელშიც მეტოქე კომპაქტურად დგას, ცენტრს კეტავს და პასებით შექმნილი უპირატესობა აღარ იხსნება.
ამ დავაში კაპელოს კრიტიკა რეალურ საჭიროებას ზუსტად ასახელებს - ყველა მატჩის გახსნა, მხოლოდ სტრუქტურით, შეუძლებელია.
ზოგჯერ საჭიროა ფეხბურთელი, რომელიც ბურთით ერთ მეტოქეს ინდივიდუალურად გასცდება და წინასწარ დალაგებულ ბლოკს ფორმას დაუკარგავს.
ჯონსისა და დიუფის მსგავსი ნახევარმცველები ამ პრობლემის ნაწილობრივი პასუხია. ორივეს შეუძლია წნეხის ქვეშ შემოტრიალება და სივრცის ბურთით გავლა.
სპენსს ფლანგზე ერთი-ერთზე თამაშის დამატება შეუძლია, ტურამს კი ფართო სივრციდან მცველზე შეტევა.
სრული პასუხი მხოლოდ მეტი დრიბლინგი არ იქნება. კივუმ ამ ფეხბურთელებისთვის ნამდვილი იზოლაცია უნდა შექმნას, რათა ისინი ორ ან სამ მეტოქეს შორის კი არა, რეალურ ერთი-ერთზე აღმოჩნდნენ.
კაპელო Minds - ფსიქოლოგიური გარდატეხა და ევროპული კრიტიკა
2025 წლის ოქტომბერში კაპელო წერდა, რომ ეს უკვე კივუს „ინტერი“ იყო და გუნდის ყურება სანახაობას წარმოადგენდა.
მისი აზრით, კივუმ ფეხბურთელები ფსიქოლოგიურად გააერთიანა, წინა სეზონის მძიმე ფინალის მემკვიდრეობა წაშალა და გუნდს საკუთარი ძალების რწმენა დაუბრუნა.
რამდენიმე თვის შემდეგ „ბოდოსთან“ მან იგივე გუნდი მკაცრად გააკრიტიკა.
ეს არათანმიმდევრული პოზიცია არ არის. პირველი შეფასება სეზონის საერთო სათამაშო და ფსიქოლოგიურ პროგრესს ეხებოდა, მეორე კი კონკრეტული ევროპული ჩავარდნის ტაქტიკურ მიზეზებს.
ყველაზე საინტერესო დასკვნა ამ ორი შეფასების გაერთიანებით მიიღება: კივუმ გუნდს რწმენა დაუბრუნა, მაგრამ მხოლოდ რწმენა არ კმარა ისეთი მეტოქის წინააღმდეგ, რომელიც სივრცეს არ გაძლევს და ინდივიდუალურ ტექნიკურ უპირატესობას ითხოვს.
ბერგომი და კივუ - რისკიანი პრესინგი თუ ფორმაციის მიღმა არსებული თამაში?
ბერგომი ამბობს, რომ კივუს „ინტერი“ უფრო მაღლა აპრესინგებს და ამის გამო დაცვის ხაზს სისწრაფის სერიოზული გამოცდა უწევს.
კივუ პასუხობს, რომ მისთვის გადამწყვეტი ფორმაციის რიცხვები კი არა, გუნდის მოქმედების წესია.
ამ ორ მოსაზრებას შორის სრულფასოვანი კონფლიქტი არ არის, მაგრამ აქცენტები განსხვავდება.
ბერგომი ყურადღებას შედეგის საფრთხეზე ამახვილებს. კივუ კი პროცესის მოქნილობასა და საკუთარი ფეხბურთის პრინციპებს იცავს.
ორივე გარკვეულწილად მართალია.
კივუმ 3-5-2-ის კონსერვატიული აღქმა დაანგრია და აჩვენა, რომ ამ ფორმაციიდან ძალიან მაღალი და აგრესიული პრესინგის თამაში შეიძლება.
ბერგომი კი სწორად გვახსენებს, რომ ტაქტიკური მოქნილობა ფიზიკურ რეალობას ვერ აუქმებს.
თუ სამი მცველიდან მხოლოდ ერთს აქვს მაღალი სასტარტო სისწრაფე, ბურთის უკან დარჩენილი სამეულის შერჩევა და მათ შორის მანძილები კრიტიკულ მნიშვნელობას იძენს.
დი ბიაჯო და სისტემური კრიტიკა - ინდივიდუალური შეცდომა თუ სტრუქტურული პრობლემა?
ლუიჯი დი ბიაჯო დაცვით პრობლემებს ძირითადად ინდივიდუალურ კონცენტრაციას უკავშირებს.
ამ ხედვას საფუძველი აქვს. „რეალთან“ და სხვა მატჩებში რამდენიმე გოლი მართლაც კონკრეტულ ცუდ პასს, პოზიციის დაკარგვას ან დაგვიანებულ რეაქციას მოჰყვა.
კივუს სისტემას ხშირად გოლის შექმნამდე საკმარისი ფეხბურთელი ჰყავდა სწორ პოზიციაში, თუმცა ზედიზედ ოთხი 0:2 გვაიძულებს, მიზეზი მხოლოდ ინდივიდუალურ შეცდომებში აღარ ვეძებოთ.
სისტემა შეიძლება უშუალოდ არ ქმნიდეს შეცდომას, მაგრამ მის ფასს ზრდიდეს.
როდესაც ორივე ფლანგი და ერთ-ერთი ცენტრალური მცველი მაღლაა, ერთი ცუდი პასის შემდეგ დაცვას უზარმაზარი სივრცის დაფარვა უწევს.
გამოსავალი ფეხბურთელების დადანაშაულება არ არის. საჭიროა რისკის წინასწარი განაწილება - კონკრეტულ შეტევაში ვინ მიდის წინ, ვინ რჩება და ვინ აკონტროლებს მეტოქის პირველ კონტრშეტევით პასს.
ფრანჩესკო ლიზანტი და პროინტერისტული ხედვის ყველაზე ძლიერი არგუმენტი
Ultimo Uomo-ში ფრანჩესკო ლიზანტის ესე კივუს მიმართ ღიად ემოციური და პროინტერისტულია, მაგრამ სწორედ ამიტომ არის საინტერესო.
მისი მთავარი ფორმულა ისაა, რომ კივუმ გუნდს „გამბედაობა, ამბიცია და სიცოცხლე“ დაუბრუნა.
ლიზანტი წარმატებას მხოლოდ პრესინგით ან მოედანზე განლაგებით არ ხსნის. მისი აზრით, კივუმ თითოეულ ფეხბურთელს კონკრეტული როლი და რეალური კონკურენციის განცდა მისცა.
ეს ხედვა ადანის მოსაზრებას ემთხვევა.
ადანი განსაკუთრებით უსვამს ხაზს კივუს უნარს - იცოდეს, როდის მოეხვიოს ფეხბურთელს, როდის უყვიროს, როდის შეარბილოს ვითარება და როდის გატეხოს არსებული ჩვევა.
მისთვის კივუს მთავარი „ტრანსფერი“ თავად მწვრთნელია, რადგან მან ფეხბურთისა და ადამიანების ცოდნა გააერთიანა.
ლიზანტი სისუსტეებსაც ასახელებს:
კომპაქტური დაცვის წინააღმდეგ ჩალჰანოღლუზე ზედმეტ დამოკიდებულებას;
ტურამის გარდა ღია სივრცეში სისწრაფის ნაკლებობას;
ცენტრალური მცველების ერთი-ერთზე დაუცველობას;
კონტრპრესინგის არათანმიმდევრულობას.
ამ კრიტიკის ღირებულება ისაა, რომ დადებითი დასკვნა პრობლემების უარყოფაზე არ დგას.
პირიქით - კივუს პროექტის პერსპექტივა სწორედ იმიტომ ჩანს ძლიერი, რომ უკვე ნათელია, სად სჭირდება გუნდს გაუმჯობესება.
რას ხედავს მეტოქის მხარე?
Managing Madrid-ის სკაუტინგი „ინტერს“ გარედან უყურებს და ამიტომ რამდენიმე ინტერისტულ დისკუსიას კარგად აბალანსებს.
„რეალთან“ შეხვედრამდე ჩატარებულ ბოლო ათ მატჩში „ინტერი“ საშუალოდ დაახლოებით 2.01 (არასაპენალტო) მოსალოდნელ გოლს ქმნიდა და 1.16-ს უშვებდა.
გუნდის შეტევა მარცხენა მხარეს იყო გადახრილი, დიმარკოს გავლენა კი გამორჩეული გახლდათ.
„რეალთან“ „ინტერმა“ ხუთი მოთამაშით დატვირთა მადრიდელთა ოთხკაციანი ბოლო ხაზი.
ლაუტარო მარჯვენა ნახევარსივრცეში ეშვებოდა, ბისეკი ფრთაზე იდგა, ბასტონი მაღლა ადიოდა და საპირისპირო მხარეს გადატვირთვა იქმნებოდა.
სწორედ ამ განლაგებით „ინტერმა“ ბურთი და ტერიტორია დაიჭირა.
მაგრამ იმავე სტრუქტურამ მადრიდელთა სწრაფ შემტევებს გარდამავალ ფაზაში ხელსაყრელი სივრცე დაუტოვა.
ეს ანალიზი მნიშვნელოვანია, რადგან არც გულშემატკივრული ოპტიმიზმით არის შეფერილი და არც იტალიური მედიის ყოველდღიური პოლემიკით.
მეტოქის დასკვნა მარტივია - „ინტერი“ თავად ქმნის როგორც საკუთარ უდიდეს უპირატესობას, ისე მოწინააღმდეგის საუკეთესო, კობტრშეტევით იარაღს.
გამოსავალი ყველა შეტევაში ნაკლები მოთამაშის გაგზავნა არ არის. საჭიროა შეტევის მხარის საპირისპიროდ სივრცის უკეთ დაკეტვა.
თუ შეტევა მარცხნიდან ვითარდება და ბასტონი, დიმარკო და მარცხენა მეცალა მაღლა მიდიან, მარჯვენა ვინგბექმა და ერთ-ერთმა ნახევარმცველმა კონტრშეტევის პირველი ხაზი წინასწარ უნდა აკონტროლონ.
კივუს ადამიანური მართვა, როგორც ტაქტიკური უპირატესობა
ტაქტიკა მხოლოდ დაფაზე დახაზული ისრები არ არის. სისტემა მაშინ მუშაობს, როდესაც სათადარიგო ფეხბურთელსაც სჯერა, რომ მისი როლი რეალურია.
კივუს ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი შედეგი სწორედ ეს არის.
ზელინსკიმ მეტი წუთი და ნდობა მიიღო. პიო ესპოზიტო შეტევის სრულფასოვან ნაწილად იქცა. ბისეკი და როტაციის სხვა მოთამაშეები მხოლოდ ტრავმის დროს გამოსაყენებელ პერსონალად აღარ აღიქმებიან.
ადანი კივუს ადამიანურ ინტელექტს განსაკუთრებულად აფასებს.
მისი აზრით, მწვრთნელი გრძნობს, როდის სჭირდება ჯგუფს მხარდაჭერა და როდის მკაცრი ჩარევა.
ეს თითქოს რბილი თვისება შედეგში ძალიან მკაცრად ითარგმნება.
როტაციიდან შემოსული ფეხბურთელი პრესინგში სრულ ინტენსივობას ინარჩუნებს, ლიდერები შეცვლას უფრო მშვიდად იღებენ, ხოლო გუნდი 0:2-ის შემდეგ თამაშიდან ფსიქოლოგიურად არ გადის.
„კორიერე დელა სერამ“ კივუს უნარი ასე აღწერა: მან ჩამოყალიბებული იერარქიები კონფლიქტის შექმნის გარეშე დაარღვია.
საჭიროებისას ლაუტარო და ბარელაც შეცვალა, სხვადასხვა ფეხბურთელი რამდენიმე პოზიციაზე გამოიყენა, ახალგაზრდები სწრაფად დააწინაურა და ზელინსკი ისევ მნიშვნელოვან ფიგურად აქცია.
ეს მწვრთნელის ავტორიტეტია, რომელიც მხოლოდ ფეხბურთელობის დროინდელი სახელით კი არა, ყოველდღიური გადაწყვეტილებების თანმიმდევრულობით იქმნება.
საბოლოოდ, სპეციალისტების შეფასებებიდან ერთიანი სურათი მიიღება:
ადანი სწორად ხედავს გუნდის მაღალ სათამაშო დონესა და კივუს ადამიანურ გავლენას.
კაპელო სწორად მიუთითებს ნელი პასისა და ინდივიდუალური გარღვევის დეფიციტზე კომპაქტური ბლოკის წინააღმდეგ.
ბერგომი ზუსტად აფასებს მაღალი პრესინგის უკან გაჩენილ სივრცეს.
დი ბიაჯო სამართლიანად საუბრობს ინდივიდუალურ შეცდომებზე, თუმცა პრობლემა მხოლოდ ფეხბურთელების კონცენტრაციამდე ვერ დაიყვანება.
ლიზანტი კი ყველაზე ნათლად აყალიბებს პროექტის მთავარ დადებით მხარეს - კივუმ „ინტერს“ ისევ მისცა გამბედაობა, ამბიცია და სიცოცხლე.
(IMG:
https://img.forum.ge/J_Xij7ijjingmq.jpg)
* * *
ეს კაცი გვეკაიფება :)))
(IMG:
https://img.forum.ge/J_XiWWijjingDa.jpg)
ვერცერთხელ ვერ გაურტყეს შემადგენლობა ვერ სქაიმ და ვერც გაზეტამ
★ FC INTERNAZIONALE Milano /vol. 79 ★, Per sempre nel nostro cuore!
