სანამ ცალკე ბეჭდვით მასალასა და სატელევიზიო პროგრამებზე ვისაუბრებთ, ისევე როგორც "მე"-ზე, მანამდე ის გაიხსნეეთ, რომ ვიდეო პატრულის და მისთანების წყალობით საერთოდ არაა დაცული არც დაზარალებულთა და არც დაკავებულთა (რომელიც დამნაშავედ კსტაწი სასამართლომდე არ ითვლება) უფლებები. ნებისმიერ ჟურნალისტს შეუძლია მივარდეს ვინმე უბედურს კამერით და წვრილად გამოკითხოს გაქურვდა-გაუპატიურებ-დაყაჩაღების ამბავი. აქვე ჭორის დონეზე გაგვიმხილოს რომ თურმე მეზობელი გოგია ყოფილა ყველაფერში დამნაშავე მეზობელი ნარგიზას თქმით და ა.შ. აღარაფერს ვიძახი იმაზე, რომ რიგ შემთხვევბში ავარიების და გარდაცვლილი ახლობლბეის შესახებ ხალხი პატრულიდან იგებს. არც სისხლის გუბეების ჩვენება ეთაკილებათ და რიგ შემთხვვებშიც არც გვამების. აბა ერთი ჭირისუფალს ჰკითხე როგორ სიამოვნებს ეგეთი რამეების ცქერა
ან დაზარალებულს ან ეჭვმიტანილს ვინმე ვაბშე ეკითხება უნდა თუ არა კამერის წინ გამოჩენა? და მითუმეტეს გარდაცვლილსა და მის ჭირისუფალს?!
ქართული მედია და ადამიანის უფლებები
