ახლა სულ უფრო ხშირად ვუსმენ სიჩუმეს ჩემში,
ვცხოვრობ მაგიდის გარშემო და ხმების გარეშე
და უფრო ხშირად მგონია, რომ სინამდვილეში
დარჩენა უფრო რთულია და წასვლა – პირიქით
და სწორედ მაშინ, როცა ვითვლი საკუთარ სიტყვებს,
ვხვდები, რომ სადღაც, გასრესილი ჰაერის მიღმა,
შენ ზიხარ ჩუმად, ასეთივე მაგიდის ახლოს
და ისევ ისე გიყვარს, როცა არავინ მოდის
და არასოდეს მიდიხარ მათთან, ვინც გიყვარს ისევ.
ძალიან, ძალიან მომეწონა..
ლომის დაწერილია და იდოს აქ