მოკლედ ხანდახან ვწერ მაგრამ არ მიყვარს გამოჩენა.
მაგრამ ნუ ამ ლექსის დასაწყისი, პირველი ორი სტროფი, დიდი ხნის წინ დავწერე და ვერ ვაგრძელებდი.. გუშინ დავამთავრე

მზე და მთვარე მორიელების მიერ შთაგონებული ი ჩემი ემოციები.
თავში ყველაფერი აირ-დაირია
ფიქრის უფსკრულებმა მე ღმად ჩამითრია
უშენო დღეებიც აღარ დაილია
დემონებთან ბრძოლით "მე" გადაღლილია.
სულში სულ ეულად სანთელი ანთია
გონებას ნისლისებრ ფარავს დემენცია
სიამაყე და ვნება ტკივილს შერწყმია
დაფლეთილ "მე"-ს კი წვავს ურჩი გეენია
ბოღმის და ბრაზისგან გული შიშველია
ზღვისფერი თვალები კვლავ ცრემლისფერია
გრძნობების სიმებზე უკრავს ისტერია
მელოდია კი ჩვენი რექვიემია.
უშენოდ ბევრჯერ ვფლითე არტერია
შავ-ბნელი სიზმრებიც შენი ნარევია..
ვიცი მაზოხიზმი ჩემი წარმწყმენდია,
ეს სხეული კი სულის საგიჟეთია.
უცებ შორს კუნჭული მკრთალ იისფერია
დაცემულ დემონებს კუპრის ელფერი აქვთ
სიმშვიდეს თან სდევს ცისფერი ელეგია
ჩემი ფენიქსი ''მე'' კვლავ უვნებელია
Forgive yourself for your faults and your mistakes and move on.