ახლა მე მოვყვები. "ბეზ პიწი მინუტ" ათეისტი და არაეკლესიური რომ ვარ და სასწაულების თემაზე ღლიცინის მეტი რომ არაფერი ამომდის პირიდან, კი იცის ზოგიერთმა აქ.
შარშან გაზაფხულზე ძალიან ცუდად ვიყავი, პრობლემა მქონდა, ისეთი რომ მოსვენებას არ მაძლევდა, უმძიმესი ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მქონდა მოკლედ. ჰოდა მოვდივარ წინამძღვრიშვილზე თუ ნინოშვილზე ტანჯული სახით, და გამახსენდა რამდენიმე დღის წინ რომ ჩემი მორწმუნე ახლობელი მამა ვიტალიზე ყვებოდა და სურვილი შემისრულაო, ძალიან დაბეჯითებით მიმტკიცებდა.
რატომღაც გამიწია მეც გულმა. შევედი ფრთხილად ჯერ ეკლესიის ეზოში, მერე საფლავისკენ დავიძარი. თან აი უნდა ვაღიარო, რაღაცნაირად მიტყდებოდა და აქეთ-იქით ვიყურებოდი, ვინმე ნაცნობმა არ დამინახოს-მეთქი

ახლო-მახლო დავდექი, გულში გავიფიქრე ის თოხვნა და სატკივარი, რაც მაწუხებდა. ყოველგვარი ზედმეტი რიტუალების და ცერემონიების გარეშე და მალევე წამოვედი.
გადის 2 -3 საათი და ხდება სასწაული

, რომლის მოხვედრის შანსები რა თქმა უნდა არსებობდა თეორიულად, მაგრამ საკმაოდ მცირე.
მაგრამ მეორედ კიდევ ვთხოვე "ყურშა გაყოყოჩდა"-ს პრინციპით და აღარ ამისრულა. ალბათ იმიტომ, რომ გულში შევპირდი, მის ფისოებს საჭმელს მოვუტანდი და არ შევასრულე პირობა.
ბიძინა ასეთი უბრალო ხალხიდან არის გამოსული, ამიტომ მას უფრო კარგად ესმის მათი (C) miss-marple
დიახ, ათასობით ნაბიჯს დასავლეთისკენ ვერაფერი გადაწონის (C) შავლეგა