ღმერთი სიყვარულია

ღმერთი სიყვარულზე მეტია, მაგრამ სიყვარულს იქით ჩვენი აღქმის უნარი ვერ წვდება ღმერთს

არვიცი ვინ როგორ არის...მაგრამ...როცა ვხედავ რომ ადამიანის სიყვარული შეუიძლია არაფრის გამო...უკვე კარგია.......საერთოდ ყველა ადამინს აქვს თუნდაც ერთი თვისება,რის გამოც ოდნავ მაინც უნდა გიყვარდეს....ჩვენ ხომ ვამბობთ ,რომ ღმერთი სიყვარულია,ხოდა დაბადებიდან,ყველა ადამიანშია სიყვარულის მარცვალი...უბრალოდ...ზოგში ღვივდება და ზოგში პირიქით...

მიეტევნენ მაგას ცოდვანი მაგისნი მრავალნი, რამეთუ შეიყუარა ფრიად. ხოლო რომელსა მცირედი მიეტეოს, მცირედცა შეიყუაროს.
ლუკა 7, 47

კარგი თემაა ნამდვილად: "ღმერთი სიყვარულია" (ბერძნულად: "ὁ θεὸς ἀγάπη" ო თეოს აგაპე)

სიყვარული არის ერთ-ერთი თვისება ან ღირსება, რომელსაც ღმერთის სიტყვა, ბიბლია, დიდ უპირატესობას ანიჭებს. ქრისტიანული წერილების (ახალი აღთქმის) ორიგინალურ ენაში - ბერძნულში არის ოთხი სიტყვა, რომელიც ხშირად "სიყვარულად" ითარგმნება. ახლა არ შევეხები სიტყვას "ეროს"-ს (ეს სიტყვა არ გვხვდება ქრისტიანულ-ბერძნულ წერილებში ანუ ახალ აღთქმაში), რომელიც ეხება სექსუალურ ლტოლვას; არც "სტორგე"-ს განვიხილავ, გრძნობას, რომელიც დაფუძნებულია სისხლით ნათესაობაზე; აგრეთვე, არ განვიხილავ "ფილია"-ს, გულთბილ, მეგობრულ სიყვარულს, რომელიც დაფუძნებულია ურთიერთდაფასებაზე. მსურს ამ თემაში განვიხილო "აგაპე" - სიყვარული, რომელიც ეყრდნობა პრინციპს, რომელზეც შეიძლება ითქვას, რომ არის უანგარობის სინონიმი, სიყვარული, რომლის შესახებაც მოციქული იოანე წერდა: "ღმერთი სიყვარულია" (1 იოანე 4:8).

ამ სიყვარულის ("აგაპე") შესახებ პროფესორი უილიამ ბარკლეი "ახალი აღთქმის სიტყვებში" (New Testament Words) ამბობს: "აგაპე დაკავშირებულია გონებასთან: ის არ არის, უბრალოდ, ემოცია, რომელიც თავისთავად წარმოიშობა ჩვენს გულში [როგორც "ფილია"-ს შემთხვევაში]; ეს არის პრინციპი, რომლითაც შეგნებულად ვცხოვრობთ. აგაპე მჭიდროდ არის დაკავშირებული ნებისყოფასთან. ის არის დაძლევა, გამარჯვება და მიღწევა. ჩვეულებრივ, თავისი მტრები არავის ჰყვარებია. მტრებისადმი სიყვარული არის ყველა ბუნებრივი მიდრეკილებებისა და გრძნობების დაძლევა. აგაპე.... სინამდვილეში არის უნარი, გვიყვარდეს ისინი, რომლებიც არ იმსახურებენ სიყვარულს, გვიყვარდეს ადამიანები, რომლებიც არ მოგვწონს".

ასეთი სიყვარულის გამოვლენა ძალისხმევას მოითხოვს და არა ემოციებს. ცხადია, ასეთი აღმატებული სიყვარულის გამოვლენა იოლი არაა.. ადამიანს ღმერთი ძლიერ უნდა უყვარდეს რომ სიყვარული (აგაპე) გამოავლინოს მოყვასისადმი.....

1კორ.13.13 ახლა კი რჩება რწმენა, იმედი, სიყვარული-ეს სამი. მათგან უდიდესი კი სიყვარულია., ა

არაფერი ვალი დაგედოთ ერთმანეთისა, გარდა სიყვარულისა.

ქრისტეში ძალა არა აქვს არც წინა დაცვეთას არც დაუცვეთელობას, არამედ სიყვარულით მოქმედ რწმენას.

ცოდნა აამპარტავნებს, სიყვარული აშენებს.

სიყვარული ჩაგვესახა გულებში სულიწმინდის მეშვეობით.

ესენია რაც უცბათ გამახსენდა სახარებიდან.

ვინმეს შეუძლია ეს ამიხსნას? მართლა რჩევა მჭირდება.
თუ მე ვგრძნობ ღვთისშიშს, მის ძალას, თანადგომას და მაინც თავს ვუტყდები, რომ ეს ღვთის სიყვარული არ არის....,
ანდა თუ მოყვასის სიყვარულით მიიღწევა ღმერთის სიყვარული, მაშინ მაგასაც ვიტყვი: თუ ვგრძნობ, რომ თანავუგრძნობ ადამიანს, ვცდილობ რომ მივუტევო და მეტნაკლებად გამომდის, მაგრამ მაინც სიყვარულს ვერ ვგრძნობ ..... რა ვქნა? მითხარით ვინმემ, მასწავლეთ

ხოდა ვიტან,მწამს,იმედი მაქვს,ვითმენ თან ამ ყველაფერს დიდის ნებისყოფით და არა წუწუნ-წუწუნით

მადლობა ღმერთს,არავინ მძულს დედამიწის ზურგზე...



p.s.კარგი თემაა

ამინ!!!!!!!!!!! აგაპეს მიღწევა უნდა იყოს ყველა ადამიანის მიზანი და მხოლოდ ამის შემდეგ დაგდება სამყაროში მშვიდობა, დავივიწყოთ რელიგიები, ქვეყნები, საზღვრები, კანის ფერი და შევიყვაროთ ერთმანეთი!

ვინმეს შეუძლია ეს ამიხსნას? მართლა რჩევა მჭირდება.
თუ მე ვგრძნობ ღვთისშიშს, მის ძალას, თანადგომას და მაინც თავს ვუტყდები, რომ ეს ღვთის სიყვარული არ არის....,
ანდა თუ მოყვასის სიყვარულით მიიღწევა ღმერთის სიყვარული, მაშინ მაგასაც ვიტყვი: თუ ვგრძნობ, რომ თანავუგრძნობ ადამიანს, ვცდილობ რომ მივუტევო და მეტნაკლებად გამომდის, მაგრამ მაინც სიყვარულს ვერ ვგრძნობ ..... რა ვქნა? მითხარით ვინმემ, მასწავლეთ

კარგია,რომ გრძნობ სიყვარულის ნაკლებობას და ეს გაწუხებს.

მეც მქონდა იგივე.

აბსოლიტურად ვერაფეს ვგრძნობდი..

როდესაც გაიგებ- არარაობა ხარ ანუ სიყვარულის ნიჭი არ გაგაჩნია მაშIნ დამდაბლდები.მაშინ ჩაწვდები სიყვარულს,რომელიც სულისმიერია.

გრძნობაზე ნუ ფიქრობ..ის არაფერია.ის ზედაპირულია.

djbachi
Dreamersha შესანიშნავია რომ ამ საკითხებზე ფიქრობთ.
სიყვარული მოქმედება არ არის. სიყვარული სულის მდგომარეობაა. ხოლო მოქმედება მისი გამოხატულება. ვარდს მაინც აქვს სურნელი მიუხედავად იმისა, მას ვინმე დაყნოსავს თუ არა და ამ სურნელს ყველას აძლევს კარგსაც და ცუდსაც. სანთელიც რომ აინთება, ყველასგან დამოუკიდებლად ანათებს და ჩუქნის სინათლეს ყველას განურჩევლად და უანგაროდ. იმიტომ რომ ეს მისი თვისებაა.
ამიტომ სიყვარულის ნიშნების იმიტაცია საკუთარ თავზე ძალადობით არაა ნაყოფიერი. ჯობია ვიზრუნოთ იმაზე, რომ სიყვარული ავანთოთ ჩვენში, რომ ის ჩვენი თვისება გახდეს. შემდეგ ის თვითონ გააკეთებს ყველაფერს.
სიყვარული შემოქმედების, შემეცნების, ურთიერთობის და ბედნიერების წყაროა.

არსებობს კიდევ უფრო ღრმა სიბრძნე:
სიყვარული ენერგიაა, რომელიც გულიდან გამოდის. ჩვეულებრივად გული დაკეტილია ადამიანის უგუნურების გამო. არსებობს მეთოდი როგორ გავხსნათ დაკეტილი გული,რომ სიყვარულის ენერგიამ მაცოცხლებელ ნაკადად იდინოს ჩვენგან.

ახლა რაც დავწერე, ამაზე არავისთან კამათს არ ვაპირებ. ეს რელიგია არ არის. ხოლო ვისაც დააინტერესებს, მას პირადად ავუხსნი

ვინმეს იმის გამო ნუ შეიძულებ რომ არ უყვარხარ. პირიქით, სიყვარულით აიძულე შეგიყვაროს








შემაძლებინე ღმერთო

djbachi

უკაცრავად მაგრამ ეს რას ნიშნავს?
მე მიყვარს უფალი და ამას როგორც გონებით ვიაზრებ,ასევე ფიზიოლოგიურად ვგრძნობ.არ ვიცი სხვას როგორ გრძნობს უფლისადმი სიყვარულს,მაგრამ მე ვგრძნობ რეალურად.
შეგიძლია განმარტო რას გულისმობ სულისმიერ სიყვარულში?
მარტო სულისმიერი არ ყოფილა,აგერ ზაზაი რას წერს:

ZAZAi

რადგან გამოდის ესე იგი შიგ არის დაგუბებული და მერე გამოდის ხო?
მაგრამ შეიძლება იმდენი არ იყოს,რომ გარეთ გადმოსჩქეფდეს.მაგრამ მაინც იყოს გულში ეგ ენერგია დამწყვდეული.
ესე იგი მთლად წასული არაა ასეთი ადამიანის საქმე

მეც!

ღმერთი სიტყვაა და არა სიყვარული , რა იცით თქვენ რა არის სიყვარული , ფანტაზიაა ეგ ,,,,

უკაცრავად მაგრამ ეს რას ნიშნავს?
მე მიყვარს უფალი და ამას როგორც გონებით ვიაზრებ,ასევე ფიზიოლოგიურად ვგრძნობ.არ ვიცი სხვას როგორ გრძნობს უფლისადმი სიყვარულს,მაგრამ მე ვგრძნობ რეალურად.
შეგიძლია განმარტო რას გულისმობ სულისმიერ სიყვარულში?
მარტო სულისმიერი არ ყოფილა,აგერ ზაზაი რას წერს:

ZAZAi

რადგან გამოდის ესე იგი შიგ არის დაგუბებული და მერე გამოდის ხო?
მაგრამ შეიძლება იმდენი არ იყოს,რომ გარეთ გადმოსჩქეფდეს.მაგრამ მაინც იყოს გულში ეგ ენერგია დამწყვდეული.
ესე იგი მთლად წასული არაა ასეთი ადამიანის საქმე

სიყვარული სულისმიერია.


გრძნობა არის კონკრეტული,.შეიძლება ერთი ვინმე გიყვარდეს მეორე არა.

სულისმიერი სიყვარული არ აჯგუფებს ადამიანებს კარგებად და ცუდებად.ისინი მათზე არ ფიქრობს.ყველას აძლევს შუქს.ყველას ატკბობს.


მზეა სიყვარული რადგან ნეხვსაც და ყვავილსაც ერთნაირად ანათებს.

"მე მიყვარს უფალი და ამას როგორც გონებით ვიაზრებ,ასევე ფიზიოლოგიურად ვგრძნობ."

ამას დაუმატე სამყაროს შემეცნება და ჭეშმარიტების ძიება.ანუ სიმშვიდე ანუ დუმილი.

ეს ბევრს არ ძალუძს.

This post has been edited by djbachi on 25 Dec 2009, 17:05