ღმერთის არსებობა , მითი თუ რეალობა ?, როგორ დავრწმუნდეთ რომ ღმერთი არსებობს ? (გაგრძელება)

არსებობს ღმერთი და ამას მარტო ქართული ენა ამტკიცებს !!!

ეს ჩემი გამოკვლეულია ღმ ერთი >>> ერთი, ანუ (ღ)ვთიური (მ)ეფე ერთი.

იოანე ზოსიმე ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი.

AquariuMANIAK

მეგრული შენს ვერსიას უარყოფს.
ღმერთი=ღორონთ.

რა კარგია ჯანსაღ აზრს რომ წაიკითხავს კაცი

ZAZAi

თამამად ვაცხადებ რომ არსებობს!
ჩვენთან არს.
ღვთისმშობლის წილხვედრ ქვეყანას ომი გვარგო და შემდეგ კი კატაკლიზმების რიგი.
ლოლზ.

ამ გადმოსულ ცეცხლზე რამდენიმენაირი ვერსიაა და საქმე იქითკენ მიდის რო ყველა ვერსია ცრუობს

ჯიბ

არცაა საჭირო, აზრზე მოხვიდე

ჰო, ჩემი სფეციფიკა ცუდი შესახვევი იყო, ჩიხში აღმოჩნდი

ნორმალურ ადამიანებში კი, ორდინალურ და რიგით ცხოვრებისეულ გამოწვევაზე (ამოცანაზე) ჩვეულებრივი პასუხია, იმბეცილებში რა თქმა უნდა არა.

საათნახევარში

”უშინაარსო” არ ვიცი, რას ნიშნავს, მაგრამ იყოს ბატონო, რახამც ასე გინდა. არაფერი საწინააღმდეგო არ მაქვს ასეთ უშინაარსო ფორმულირებასთან.

სანამ არ იქნება ნორმალურად და წელში (ნუ მხრებშიც) გამართული ფორმულირება არგუმენტის და დებულების, არაფერი გამოვა. საერთოდ, წინადადება უნდა იყოს პირველ რიგში ჰუმანური! ნელ-ნელა ქანძი მძვრება ინტუიციური ინტერპრეტაციებით.
თუ საუბარია ადამიანზე, რომელსაც არ სურს საკუთარი მოქმედებების არანაირად შეზღუდვა, ეს უტოპიაა და ამის მტკიცებით დავაყუდე იდაყვები კათედრას.
თუ საუბარია შოშიას დებულებებზე (ყველა შემთხვევაში კარგი იქნებოდა, მისი პოზიციების აბერაციები და პლასტელინური ჭმუჭვნები არ ყოფილიყო), რომ ის მაქსიმალურად ცდილობს კულტურული სისტემის და შესაბამისი ფასეულობების ბრმა მიმდევარი და მორიგი ავტომატური ”მომხმარებელი” არ იყოს და მაქსიმალურ პირად ავტონომიას მიაღწიოს გარემოს შემეცნებასა თუ და კონკრეტულ გადაწყვეტილებებში, როგორც თავად თემიდან უსვინდისოდ გაქცეულმა აღნიშნა, ესეც ზღვარდადებული სწრაფვაა, თუმცა (ვუერთდები ამაში) სრულიად დასაფასებელი და ღირსეული გზა.
თუ საუბარია იმაზე, რომ რაღაცა როცა არ არსებობს, შეიძლება თუ არა ის არსებობდეს, ეს დისკუსიის პროფანაცია და განგებ ჩიხამდე მიყვანაა.

რა თქმა უნდა. ”სინონიმია-სინონიმიარარის” ამბავია და ახალი არაფერი გითქვამს, შესაბამისად, მეც ვერ ვიტყვი. ”მსიამოვნებს” თუ ”მისწორდებას” თუ სხვა სიტყვების შესახებ უკვე ვისაუბრეთ და იგივე წრეზე რატომ წავიდე ან შენ რას მოგცემს? მე მაგალითად არ მიყვარს გამეორება. მე მაგალითად არ მიყვარს გამეორება. აი უყურე, ხო უაზროა?

ეპასუხა ამ ამბავს (სასაბუთების საჭიროების შესახებ). კითხვის გამეორებამდე პოზიციას შევიცვლი?

ნუ.. გამონაკლისი წესს ამტკიცებს. ”საყოველთაო”, ბუნებრივია, არ ნიშნავს მაინც და მაინც ”აბსოლუტურად ყველას”, გასაგებია რომ ეს არ იგულისხმება. ზოგისთვის შეიძლება ”გაგეკაიფე” ვენაში ნემსის ტაკებას ნიშნავდეს, რაც მის სემანტიკას ვერ შეცვლის და მის ”საყოველთაო” მნიშვნელობად მაინც ”არასალიტერატურო ”გაგეხუმრე” დარჩება.

შენ წარმოიდგინე არა!

აჰა
ფრიად საინტერესო აღმოჩენაა
მანახე სამი ფსიქოლოგიური კვლევა კამპეტენტი ხალხისა, სადაც ”გასწორება” მოტივაციის ერთ-ერთ კატეგორიად და არა რიგით ბაღლინჯო არასალიტერატურო ალტერნატივად გვევლინება და მე ვიწამებ ქრისტეს რა იყო და... ჰმ
რაღაცას ვიწამებ
ლურჯ სიშორეს მაინც.

თაფლი წავისვი, მეგონა გვერდით მივუჯექი და თურმე ჩავანაცვლე შოშია
წმინდა წყლის ალტრუისტული გაუგებრობა მოხდა

საქმე საქმეზე რომ მიდგა, დედები შვილების ჯერ კიდევ ცოცხალ სხეულებზე ფეხებით შედგნენ, ფეხისგულები რომ აეწვათ
რა შუაში იყო ახლა
ნუ ისე...

”უანგაროდ” ხშირად ნათლავენ ხოლმე ისეთ მოქმედებას, სადაც ანგარების სხვა, არა(წმინდა)მატერიალური გარემოებები ყურადღების მიღმა რჩება ხოლმე (მაგალითად, შეიძლება უსასყიდლოდ დაგეხმაროს ვინმე, მაგრამ შემდეგ ელოდოს პატივისცემას, მადლობას, დაფასებას, სხვა საკითხში დათმობას და სირბილეს შენგან და ა.შ. - ეს სულ პატარა მარტივი მაგალითი), შესაბამისად, სიკეთის უანგაროდ მკეთებლთა რიცხვი კატასტროFიულად უფრო მცირეა, ვიდრე ზოგიერთს წარმოუდგენია. იმედია არ მკითხავ, ნიშნავს თუ არა ეს მაინც იმას, რომ ასეთები არ არსებობენ. ”თითქმის არავის”? - ყაბულსა ვარ, მისაღები ფორმულირებაა.

უცლობლად.
ყველანაირი ნაცნობი კრიტიკულ სიტუაციაში შენი რეიტუზის რეზინით მომხრჩობია. მე ასე ვუყურებ ყველას (ბუნებრივია ამ კატეგორიაში არ შედის ჩემთვის ძვირფასი და უსაყვარლესი ხალხი, რომელსაც რეიტუზის რეზინი არ გააჩნია ან რეზინით ვერ მომახრჩობს).

გლეხურათ რო ვთქვათ, არაჩახლართულობა. მეტს არაფერს ვითხოვ. ისე ახუჭუჭებ, რომ ტოვებ მინიმუმ ორგვარი ინტერპრეტირების შესაძლებლობას. მეც მჭირს ხოლმე ასეთი რამ, ვწერ და მგონია, რომ მარტივად მიხვდება ყველაფერ იმას, რაც სინამდვილეში მხოლოდ ჩემს გონებაშია.

არა, შოშიაზე იყო რეპლიკა ძალიან განზოგადებული კითხვით და ისევ შოშიაზე გავმარტე.
ორიგინალურ კითხვას თუ დავუბრუნდები:
ა) სხვისი გადარწმუნების ნულოვანი მოლოდინი და, ამასთანავე, სურვილი მაქვს, რადგან იშვიათად მაქვს იმის შეგრძნება, რომ მართალი ვარ (ბარემ ამდენი მრავალგზისი ორგაზმების შემდეგ აღსარებასაც ჩაგაბარებ - ზოგჯერ იმას ვამტკიცებ, რისიც თავად არ მწამს). საბოლოო და აბსოლიუტური მიზანი კონფიდენციალურია.
ბ) მხოლოდ მანამ ვკამათობ, სანამ საამისოდ დრო და მოკამათე მრჩება.

This post has been edited by ცინიკოსი on 24 Sep 2008, 22:54

ჯიბ
ვკითხულობ შენ პოსტებს და რა შუაშია ღმერთის არსებობასთან ვერ გავიგე , სოფისტი ხარ?

Nshoshia505

ორივე ერთდროულად თუ მოახერხე, ვაფშე ასწორებს. ტოესტ სასიამოვნოა

სექსი ხომ დიდი სიამოვნებაა, მაგრამ არსებობს უფრო დიდი სიამოვნება... © ეროვნული ბიბლიოთეკა

აქ კანტი გიზის, არ დაგავიწყდეს, ეგეთ ნიცშიზმებს არ გაპატიებს

ესეგი პრინციპულად არ გეთანხმები ორ მომენტში, მაგრამ ჯერ დაგცენ ძირს და მერე მეც დაგამატებ.

AquariuMANIAK

ჭეშმარითად!

This post has been edited by ცინიკოსი on 24 Sep 2008, 23:04

ცინიკოსი

გადაჭარბებით დავწერე.... უხ ტი ცინიკოს

კანტის წიგნი კი მაქვს, მაგრამ აი წაკითხვა დიდი პრობლემაა, რამდენჯერაც დავიწყე კითხვა, ამერია ტვინი, ბევრ რამეს ვერ ვიგებდი და ვწყვეტდი კითხვას, აი ნიცშეს მაგარი მიყვარს, ადვილად წასაკითხი და აშკარად მომწონს მისი ბევრი ნააზრევი.. მორალის გენეოლოგია განსაკუთრებით..

მიდი მითხარი.

გემოვნებაზე მელაპარაკები ეხლა შენ. თუ რატომ მისწორდება წითელი ფერი და რატომ არ მისწორდება მწვანე? თუ რატომ მისწორდება რაღაცის კეთება და რატომ არ მისწორდება რაღაცის კეთება? გემოვნებაშია საქმე. მემგონი მარტივია აქ ყველაფერი

არა გემოვნება აქ არაფერ შუაშია (პახოდუ იმასაც აღვნიშნავ რო უკონტექსტოდ სიტყვა "გემოვნება" ისეთივე არაფრისმთქმელია, როგორც "მიზანშეუწონლობა"). არა, ლაპარაკი გემოვნებაზე არაა, ლაპარაკი საქციელზეა, ზოგი საქციელი გისწორდება ზოგი არა, და რატომ მეთქი, რა განაპირობებს იმას რომ ერთი რამ შეიძლება ადამიანისთვის სიამოვნების მომტანი იყოს მაგრამ არ უსწორდებოდეს (ონანიზმი, მაგალითად), მეორე კი შეიძლება ტანჯვის მომტანი აღმოჩნდეს მაგრამ უსწორდებოდეს (მძიმე ჭრილობა ბრძოლაში, რომელიც სამართლიანად მიაჩნია, მაგალითად).

სიამოვნება მრავალგვარია, თავგანწირვა უკვე განიჭებს უკვე ჩანერგილ "გმირობის" განცდის სიამოვნებას. არ ვიცი ამას აღიარებ თუ არა, მაგარმ მაინც იცი რომ ამ საქციელს დაგიფასებს საზოგადოება და გმირად გაქცევს.

რამდენია რო თავი გაუწირავს და არც არავის გაუგია ამის შესახებ, შენ გგონია მაგათ ყველას სიკვდილის შემდეგ დაფასება ამოძრავებდათ და სხვა არაფერი?

ნუ მაგაზე პასუხი ცინიკოსმა დამასწრო

ჰოდა ეგ ყველა იმის მაგალითებია როცა სიამოვნება არაფერ შუაშია.

მაიცა თან იძახი რო მეტიაო სიამოვნებაზე, ანუ მეთანხმები, მერე იქვე გადათქვამ და არა, სიამოვნებააო, რომელიმეზე გაჩერდი, თორემ ვეღარ ვხვდები, გეკამათო თუ არა.

ამ ზიზღზე ვერ გავიგე რა ზიზღი გიყვარსო, იქნებ განმიმარტო.

გემოვნბაა, მაგრამ რომ მკითხო გემოვნება როგორ გინვითარედება, ამაზე პასუხს ვერ გაგცემ.. იმიტომ რომ არ ვიცი, ეს მიმვითარდება თუ ესეთი დავიბადე...

გემოვნების ამბავია კაცო straightი ხარ თუ queerი?

ჩემი გემოვნება ჩემ საქციელზე დიდ გავლენას ახდენს, მაგრამ გამაკონტროლებელი ამ წამს არის გონება და ხშირად ჩემ და საზიანოდ ემოციაც

როგორც უკვე ვთქვი, გემოვნება აქ არაფერ შუაშია, ჩვენ საკუთარ ქმედებათა დასაშვებობა/მიუღებლობაზე ვლაპარაკობთ. გონება და ემოცია ვერ გიკარნახებს, როგორც ასეთი კარგია მოცემული საქციელი თუ ცუდი, მიუხედავად ამისა, ბევრ საქციელზე მკაფიო წარმოდგენა გაქვს, კარგია თუ ცუდი, კულტურული და სოციალური სტანდარტებისგან დამოუკიდებლად, შენი პირადი თვალსაზრისით. ჰოდა ეგ შენი საკუთარი წარმოდგენა არ გაკონტროლებს განა?

კულტურა ადამიანების გარეშე არ არსებობს, რა თქმა უნდა ადამიანები მართავენ ერთმანეთს კულტურის მეშვეობით.. მაგრამ თავად ამ მართვის საშვალება არის კულტურა, რომ არ იყოს სახელმწიფოს კულტურა, ანარქია იქნებოდა, რომ არ იყოს პოლიციის კულტურა სხვა რამე იქნებოდა, ანუ მართვის ავტორიტეტებს კულტურა გვიყალიბებს. ჩვენ იმიტომ ვემორჩილებით ხელისუფლებას რომ ამას კულტურა გვიყალიბებს. მე რომ ვიბადები და ყველა ადამიანი (რომელიც საზოგადოებაში ცხოვრობს) განიცდის სოციალიზირებას, სკოლაში გინდა ეს, ქუჩაში გინდა, სადაც გინდა ყველგან რაღაც თამაშის წესების პატივისცემას და წესების ავტორიტეტის დამორჩილებას გასწავლიან. ანუ იწყება შენი მართვა, როგორც ადამიანი, შენ ხდები იმ წსესებით მიოთამაშე რა წესებითაც თამაშობს საზოგადოება. გეუბნებიან რომ კანონის მორჩილება არის კარგი და შენც ამ პრინციპით ცხოვრობ და შვილს იგივეს ასწავლი. ანუ მართული ხდები ყველა დონეზე, ეს გინდა შენ თუ არა.

ჰოდა კულტურა კი არ ცდილობს გაგაკონტროლოს, არც საზოგადოება როგორც ასეთი, არამედ ვიღაც იქსები, და ეგეც კიდევ საკითხავია მე მგონი. თვით კულტურას კი რაც შეეხება, ის შენ ვერაფერს ვერ გაიძულებს იმიტომ რომ პიროვნება არაა რომ რაღაც უნდოდეს. შენი ნებაა, გინდა ჩაეწერები მოცემული კულტურის ფარგლებში გინდა არა.

მე საერთოდ ზოგადად არ ვყოფ არაფერს კარგად და ცუდად,

არც ერთ შენს შესაძლო საქციელზე არ გაქვს წარმოდგენა, კარგია თუ ცუდია? გაგისწორდება მისი ჩადენა თუ გაგიტყდება? სანამ ჩაიდენ ვერ ხვდები? კულტურის თუ თავზე მოხვეული მორალის გამო კი არა შენივე საკუთარი შეხედულებების მიხედვით?

მე სხვაზე და კულტურაზე არ გეკითხები, პირადად შენზე გეკითხები, შენთვის პირადად რა არის კარგი და ცუდი, რის კეთება გაგისწორდებოდა და რის გაგიტყდებოდა შენი საკუთარი თავის წინაშე.

მე ჩემი პრინციპი მაკონტროლებს, შენ შენი და იმას თავისი. იმისდამიუხედავად, გარეშე სოციალურ პირობითობებს ემონება თუ არა.

შენი წარმოდგენები სიკეთესა და ბოროტებაზე შენთვისვე არაა რეალური?

ჭეშმარიტება ისაა რომ შენ, ისევე როგორც ყველა სხვას, საკუთარი თავისთვის ყველანაირი პირობითობისგან დამოუკიდებლად გადაწყვეტილი აქვს მისთვის რომელი საქციელის ჩადენაა კარგი და რომლის ცუდი.

თუ აღიარებ რო მცდარია, არ გქონია აბა. თუ არა უშავს, მცდარი რამეებითაც შეიძლება რო იხელმძღვანელო?

ნუ მე არ მიკვირს მსგავსი დამოკიდებულება, იმ ადამიანისგან რომელიც კულტურით ამაყობს.

კულტურით ვამაყობ? საიდან მოიტანე? საერთოდ არაფრით არ ვამაყობ.

მოკლედ მეთანხმები რო კულტურა არ ცდილობს გაგაკონტროლოს, თუ ვინმე შეიძლება ცდილობდეს, ვიღაც კონკრეტული ადამიანები უნდა იყვნენ?

ინტელექტი თავისთავად არ გიყალიბდება, ინტელექტს კულტურა გიყალიბებს

ეგ როგორ? თუ ვთქვათ ვინმე დაუნი დაიბადა და კულტურულ გარემოში მოათავსებ, ინტელექტი განუვითარდება?

და საკუთარი ინტელექტის მიგნებები არ აკონტროლებენ? გიჟი თავისუფალიაო ხო გაგიგია. მე რო მკითხო, რაც უფრო დიდი ინტელექტუალური უნარი გაქვს შენი ქმედების შედეგები გააანალიზო, მით უფრო შეზღუდული ხდები არჩევანში, თუ რა მოიმოქმედო.

თავისუფლება პირველ;ი ნაბიჯია საკუთარი ტავის შეცნობის,

საკანში რო ჩაგკეტონ საკუთარ თავს ვერ შეიმეცნებ ვითომ?

ეს ჰარმონია რაღად გინდა და რაში გამოიხატება? რაღაც ზეღირებულია? ერთგვარი რელიგიაა? თუ რაა?

* * *

არცაა საჭირო, აზრზე მოხვიდე

ოკ, კამათის ამ ნაწილს ვხურავთ. შევაჯამოთ - ჩემს მიერ მოყვანილი პირველი მაგალითი სიამოვნებისა, რომელიც არ გისწორდება, ძალაში რჩება, შენს მიერ კონტრარგუმენტების გაჲასნებაზე უარის თქმის გამო.

ჰო, ჩემი სფეციფიკა ცუდი შესახვევი იყო, ჩიხში აღმოჩნდი

რა თქმა უნდა, შენ უარი თქვი რაიმე განმარტებაზე და იმიტომ. მაგარი მეთოდია ხო იცი, - "შენ არა ხარ მართალი იმიტომ რომ მე კონტრარგუმენტი გამაჩნია ოღონდ არ გეტყვი რა კონტრარგუმენტია".

ნორმალურ ადამიანებში კი, ორდინალურ და რიგით ცხოვრებისეულ გამოწვევაზე (ამოცანაზე) ჩვეულებრივი პასუხია, იმბეცილებში რა თქმა უნდა არა.

გამოდის რო კაცობრიობა იყოფა ორ კატეგორიად - უპრინციპოები და იმბეცილები. რაღაც ზედმეტად გამარტივებული სურათია.

საათნახევარში

ყველა იმბეცილის გარდა ხო?

”უშინაარსო” არ ვიცი, რას ნიშნავს

აი შინაარსი რო არ გააჩნია, ტრივიალური, აზრს მოკლებული, ცარიელი.

ფორმულირება შინაარსიანია - მისი შინაარსი იმაშია, რომ თუ მხოლოდ ის გინდა, რომ არაფერში არ შეიზღუდო, და მეტი არაფერი არ გაინტერესებს, სრულიად უაზროდ იარსებებ.

სანამ არ იქნება ნორმალურად და წელში (ნუ მხრებშიც) გამართული ფორმულირება არგუმენტის და დებულების, არაფერი გამოვა. საერთოდ, წინადადება უნდა იყოს პირველ რიგში ჰუმანური! ნელ-ნელა ქანძი მძვრება ინტუიციური ინტერპრეტაციებით.

კაი ახლა ნუ წარმოაჩენ თავს გონებაჩლუნგად, ძალიან მარტივი რამე ვთქვი.

მერე შეიძლება უტოპისტია ბატონი ნშოშია, რა იცი?

შემოგვიერთდა აგერ და ადასტურებს, ჰარმონიისთვის მჭირდებაო ეგ შეუზღუდველობაო. ვკითხე, რას გულისხმობ მეთქი ამ ჰარმონიაში მეთქი, ალბათ მიპასუხებს.

მე მგონი არც ბრმად უნდა კულტურასთან რაიმე საქმე ქონდეს არც თვალებახელილს. ჩემს გაკონტროლებას ცდილობსო.

კულტურას თავი არ გააკონტროლებიო, რომელსაც არ უნდა შენი გაკონტროლება იმიტომ რომ ვერც ვერაფერი ენდომება ვინაიდან ცოცხალ არსებას არ წარმოადგენს. და სამაგიეროდ თავი გააკონტროლებიო შენსავე წარმოდგენებს ოღონდ ამის აღიარებაზე უარი თქვა. ღირსეული გზაა.

არ მისაუბრია მე ეგეთ არაფერზე და ნუ ახდენ დისკუსიის პროფანაციას.

რა თქმა უნდა. ”სინონიმია-სინონიმიარარის” ამბავია და ახალი არაფერი გითქვამს

მე არასინონიმურობა დავასაბუთე იმით რომ სხვადასხვა ცნებების აღმნიშვნელი სიტყვებია მეთქი და მოვიყვანე კიდეც ეგ ცნებები. გამოგრჩა? გავიმეორო?

ცხადია შენ თუ ჩემს არგუმენტებს უგულებელყოფ წრეზე ვივლით. მე მოვიყვან შენ უგულებელყოფ. მე მოვიყვან შენ უგულებელყოფ.

თუ არ გიყვარს, ერთხელაც წაიკითხე ჩემი დასაბუთება და იმაზე გამეცი პასუხი, იმის მაგივრად რო იმეორო, არ დაგისაბუთებიაო.

ეპასუხა ამ ამბავს (სასაბუთების საჭიროების შესახებ). კითხვის გამეორებამდე პოზიციას შევიცვლი?

რასაც არ მისაბუთებ, ყველა იმ საკითხს დახურულად ვთვლი და ვაჯამებ - ვერ ან არ დამისაბუთა. ამდენად მე ვრჩები მართალი, რადგან ჩემი საწინააღმდეგო აზრის დასაბუთება შენგან ვერ მოვისმინე. შევთანხმდით?

ნუ.. გამონაკლისი წესს ამტკიცებს. ”საყოველთაო”, ბუნებრივია, არ ნიშნავს მაინც და მაინც ”აბსოლუტურად ყველას”, გასაგებია რომ ეს არ იგულისხმება. ზოგისთვის შეიძლება ”გაგეკაიფე” ვენაში ნემსის ტაკებას ნიშნავდეს, რაც მის სემანტიკას ვერ შეცვლის და მის ”საყოველთაო” მნიშვნელობად მაინც ”არასალიტერატურო ”გაგეხუმრე” დარჩება.

ამრიგად საბოლოო ჯამში მიხვდი, რა განსხვავება მქონდა მხედველობაში სიამოვნებასა და გასწორებას შორის? აღნიშნე ბატონო ნებისმიერი ტერმინებით ეგ განსხვავება, რაც კი შენ საყოველთაოდ მიგაჩნია და მეც მაგ ტერმინს ვიხმარ, აბა მე ტერმინოლოგია კი არა მაქვს დაგინებული, აზრი მინდა გაგაგებიო და სხვანაირად ვერ აღვნიშნე ეგ განსხვავება, ეგაა და ეგ.

შენ წარმოიდგინე არა!

ჰოდა ხო დაგიწერე რა ცნებებსაც აღნიშნავს ეგ ორი სიტყვა და ხო დარწმუნდი რო სხვადასხვა ცნებებია? "მსიამოვნებს" და "ვგრძნობ რომ კარგ რამეს ვაკეთებ" არაა სხვადასხვა?

აჰა
ფრიად საინტერესო აღმოჩენაა
მანახე სამი ფსიქოლოგიური კვლევა კამპეტენტი ხალხისა, სადაც ”გასწორება” მოტივაციის ერთ-ერთ კატეგორიად და არა რიგით ბაღლინჯო არასალიტერატურო ალტერნატივად გვევლინება და მე ვიწამებ ქრისტეს რა იყო და... ჰმ
რაღაცას ვიწამებ
ლურჯ სიშორეს მაინც.

კაცო რაც გინდა იწამე ოღონდ შეეშვი ტერმინოლოგიაზე კამათს და გადმოდი ამ ტერმინოლოგიაში რა აზრიც დევს იმის შესახებ კამათზე. თუ შეგიძლია.

თაფლი წავისვი, მეგონა გვერდით მივუჯექი და თურმე ჩავანაცვლე შოშია
წმინდა წყლის ალტრუისტული გაუგებრობა მოხდა

კჱი კჱი თავს ნუ იმართლებ

საქმე საქმეზე რომ მიდგა, დედები შვილების ჯერ კიდევ ცოცხალ სხეულებზე ფეხებით შედგნენ, ფეხისგულები რომ აეწვათ
რა შუაში იყო ახლა

აბა ეგა თქვი

ისე თუ ასე არაფერ შუაში არ იყო.

”უანგაროდ” ხშირად ნათლავენ ხოლმე ისეთ მოქმედებას, სადაც ანგარების სხვა, არა(წმინდა)მატერიალური გარემოებები ყურადღების მიღმა რჩება ხოლმე (მაგალითად, შეიძლება უსასყიდლოდ დაგეხმაროს ვინმე, მაგრამ შემდეგ ელოდოს პატივისცემას, მადლობას, დაფასებას, სხვა საკითხში დათმობას და სირბილეს შენგან და ა.შ. - ეს სულ პატარა მარტივი მაგალითი)

მე ეგეთებზე არ გელაპარაკები, მართლა უანგაროდ რო უნდა კეთება მე ეგეთებზე გელაპარაკები.

მაიცა მე ვთქვი ისეთები, რომლებსაც სურთ სიკეთის უანგაროდ კეთება, ანუ ეს მათთვის ღირებულია, თორემ რეალურად კეთებამდე რო ძალიან ცოტა მიდის მაგაში კი გეთანხმები.

ხოლო უანგაროდ სიკეთის კეთების მსურველთა რიცხვი კატასტროფულად უფრო დიდია ვიდრე ზოგიერთი წარმოჩენას ცდილობს.

ძალიან ბევრისთვის უანგარობა ღირებული რამაა. და არა იმიტომ რომ შეაქებენ ან საკუთარ თავს შეაქებს, უბრალოდ რის კეთებაც კარგ რამედ მიაჩნია უნდა რო ის აკეთოს და მეტი არაფერი.

უცლობლად.
ყველანაირი ნაცნობი კრიტიკულ სიტუაციაში შენი რეიტუზის რეზინით მომხრჩობია. მე ასე ვუყურებ ყველას (ბუნებრივია ამ კატეგორიაში არ შედის ჩემთვის ძვირფასი და უსაყვარლესი ხალხი, რომელსაც რეიტუზის რეზინი არ გააჩნია ან რეზინით ვერ მომახრჩობს).

მოუხრჩვიხარ ხშირ-ხშირად თუ?

გლეხურათ რო ვთქვათ, არაჩახლართულობა. მეტს არაფერს ვითხოვ. ისე ახუჭუჭებ, რომ ტოვებ მინიმუმ ორგვარი ინტერპრეტირების შესაძლებლობას. მეც მჭირს ხოლმე ასეთი რამ, ვწერ და მგონია, რომ მარტივად მიხვდება ყველაფერ იმას, რაც სინამდვილეში მხოლოდ ჩემს გონებაშია.

ხალხი აგერ კანტს კითხულობს, შენ რო ჩემი ერთი კინკილა ჩახლართული პოსტი წაიკითხო რა მოხდება. თუ ბოლომდე მოითმენ - კენწეროში გატკბილდების.

არა, შოშიაზე იყო რეპლიკა ძალიან განზოგადებული კითხვით და ისევ შოშიაზე გავმარტე.
ორიგინალურ კითხვას თუ დავუბრუნდები:
ა) სხვისი გადარწმუნების ნულოვანი მოლოდინი და, ამასთანავე, სურვილი მაქვს, რადგან იშვიათად მაქვს იმის შეგრძნება, რომ მართალი ვარ (ბარემ ამდენი მრავალგზისი ორგაზმების შემდეგ აღსარებასაც ჩაგაბარებ - ზოგჯერ იმას ვამტკიცებ, რისიც თავად არ მწამს). საბოლოო და აბსოლიუტური მიზანი კონფიდენციალურია.

მეც არა ვთქვი რა წყალს ნაყავს მეთქი

წავედი კაცო ხაუსს ვუყურო
გიჟები ხართ თქვენ ვიღაცა ხართ

შემიძლია ვთქვა;

ვაიმე?

მნათეუსი
მივორნე ერთი ეგა
მერე გეტყვი რატომ

ცინიკოსი
კანტზე იმიტომ დავწერე რომ მართლა ტვინის ჭყლეტვა ააქვს, და თუ ჯიბი კანტურ ტვინის ჭყლეტვას აწვება მართლა ცუდად გავხდი

არ ჯობია ნიცშე