ლაბარნა
ფანატიზმი, როგორც ფსიქოლოგიური ფენომენი
ცხადია, თანამედროვე საზოგადოების პირობებში ფანატიზმის ადეპტებს, არა აქვთ შესაძლებლობა, ჭეშმარიტებაზე საკუთარი წარმოდგენის გამო, მოკლან ან ცოცხლად დაწვან ადამიანები, მაგრამ ამ სიტუაციასაც ადვილად ეთანაწყობიან, გადადიან რა მასობრივ საინფორმაციო საშუალებათა სფეროში, გაზეთებში, რადიოში, განსაკუთრებით ინტერნეტში, სადაც ფორუმებსა და ჩატებში ყალიბდება სიძულვილის ნამდვილი ზონა. ფანატიკოსი, უფრო ზუსტად, ფანატიზმის ბაცილით დასნებოვნებული ნეოფიტი, იწყებს ”მტრების” მხილებას, ებრძვის კულტურას, ქმნის შიშის ატმოსფეროს და ნერგავს შეუწყნარებლობისა და ერესოფობიის ატმოსფეროს არა მარტო საკუთარი თავის გარშემო, არამედ მთლიანად საზოგადოებაში.
ფანატიზმის ბუმს მივყავართ მეტად სავალალო შედეგებთან, რომლის შესახებაც ჯერ კიდევ ვოლტერი გვაფრთხილებდა, როდესაც წერდა, რომ ფანატიზმი ”წყვეტს ყველა კავშირს საზოგადოებაში” სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მას აქვს უზარმაზარი დესტრუქციული ძალა, რომელსაც საზოგადოების დანგრევა შეუძლია.
ფანატიკოსს, როგორც წესი, არა აქვს იმის შეგრძნება, რომ შეიძლება თვითონ ცდებოდეს. შესაძლოა, ის გრძნობდეს თავისი პოზიციის სისუსტეს, მაგრამ ამ დროს ის ახდენს მთელი თავისი ძალების მობილიზაციას მის მიერ აღიარებული ჭეშმარიტების დასაცავად და რადაც უნდა დაუჯდეს, მთელი ძალისხმევით იცავს მას.
ვოლტერი გვაძლევს ფანატიზმის ზოგიერთ ფსიქოლოგიურ ნიშანსაც. ეს არ არის უბრალოდ ”უცოდინრობის ნაყოფი”, მაგრამ ყოველთვის უკავშირდება ბრბოს ფსიქოლოგიას: ”წიგნები ნაკლებად აღძრავს ფანატიზმს, ვიდრე სახალხო შეკრებები და გამოსვლები”. ფანატიზმი ყოველთვის ”ბნელია და სასტიკი”, ერთდროულად კი ის არის ცრურწმენა, ციებ-ცხელება, სიცოფე, ბოღმა და ბოროტება.
”ფანატიზმი (ლათ. fanatismus) - გახელებული, უკიდურესობამდე მიყვანილი მიმდევრობა რაიმე რწმენისა ან შეხედულებისა; ნებისმიერი სხვა, მაგალითად, რელიგიური მოსაზრებების შეუწყნარებლობა” სეთ განმარტებას აძლევს ფანატიზმს არა რომელიმე მოკლე ცნობარი ან სახელმძღვანელო სტუდენტებისთვის, არამედ უზარმაზარი ენციკლოპედიური ლექსიკონი.
კარგი, ცოტა ხომ ვიმხიარულეთ
მაგრამ ჯვარი ჯვარი არ არისო კაცო,ვერ ვისვენებ
http://en.wikipedia.org/wiki/Ankh http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%90%D0%BD%D1%85ქრისტიანობაში ჯვრის სიმბოლიკის პოპულარობა დაკავშირებულია ქრისტეს ვნებებთან. ჯვარი სიმბოლურად ქრისტეს ვნების (და არა მისი წამების) სიმბოლოს წარმოადგენს. როგორც ზევით დავწერე ვერტიკალური ხაზი ჯვარში უკავშირდება სულს, ზეცას, ხოლო ჰორიზონტალური კი სხეულს, მატერიას. აქედან შეგვიძლია ქრისტიანობაში ჯვრის სიმბოლიკის ინტერპრეტაციაც ვცადოთ. ქრისტე როგორც სრული ღმერთი და სრული კაცი. ქრისტე ევნო ღვთიური და ადამიანური ბუნებისა და ნების გადაკვეთაზე. მისი ვნება, სიკვდილი და მკვდრეთით აღდგომა წარმოადგენს განახლებულ ქრისტეს, რომელმაც შეძლო ამ პოლარობების საკუთარ თავში დატევა და შეთავსება. ამგვარად ჯვარი თავად ქრისტეს სიმბოლოც არის და შესაბამისად ყოველი ქრისტიანის სიმბოლოც, რადგანაც ყოველმა ქრისტიანმაც ხომ ქრისტეს გზა უნდა განვლოს: ვნება, სიკვდილი, აღდგომა.
ჯვრის სიმბოლო ქრისტიანობამდე ბევრად ადრე არსებობდა. ჯერ კიდევ ქვის ხანაში. ჰორიზონტალური ხაზი დედამიწის სიმბოლოდ მიიჩნეოდა, ვერტიკალური კი ცის და ჯვრის სახით გამოიხატებოდა ცისა და დედამიწის კავშირი ერთმანეთთან. ჯვარი ასევე იყოფა 4 ნაწილად, ცის 4 მიმართულებად: აღმოსავლეთი, დასავლეთი, ჩრდილოეთი, სამხრეთი, რომელიც ასევე სამყაროს სიმბოლოდ მიიჩნეოდა.
Крест как универсальный духовный символ
Крест – один из самых древних символов. В дохристианские времена и среди нехристианских народов крест был связан с определенной формой поклонения природе. Поклонение кресту было существенной частью религиозной жизни большей части человечества.
Достаточно сказать, что крест клали в могилу фараонов, что означало бессмертие души. Крест в высшей степени почитаем японцами и китайцами, неслучайно в японском и китайском языках иероглиф для 10 – крест. В латинском языке число 10 также символизируется крестом. Буддийское колесо жизни составлено из двух наложенных друг на друга крестов, и его восемь точек образуют крест рыцарского ордена тамплиеров, который по сути является буддийско-христианским.
Огромное число храмов в Индии вздымаются на крестообразном основании. В свитках Тибета небо изображено в форме креста. В Греции посвященные в таинства мудрецы получали крест, который они вешали на шею на цепи или веревке.
Американские индейцы наносили на свои тела крест в виде татуировки, что означало близость к небу.
Кресты различных типов были любым мотивом искусства Халдеи, Финикии, Египта и Ассирии.
Август ле Плоньон в своей книге «Священные Мистерии майя и гаунчей» замечает, что Крест жизни украшал грудь статуй и барельефов по всей Центральной Америке. Он говорит, что Крест жизни всегда ассоциировался с водой и что в Вавилоне он был символом водных божеств, а у скандинавов – символом небес и бессмертия, среди майя – символом омоложения и освобождения от физического страдания.
Персы, греки и индусы смотрели на крест как на символ равноденствия и солнцестояния.
Иоанн Златоуст говорил о значении креста: «Если так с верой и упованием изображать крест на лице своем, то ни один из нечистых духов не сможет приблизиться к тебе, видя тот меч, которым он уязвлен».
არ გაინტერესებთ,თორემ გავაგრძელებდი საუბარს
· 
ათეისტთა კლუბი VII, პოსტავენ თეისტები და ზოგჯერ ათეისტებიც
