რა არის ლოცვა

ლოცვის არსი იქნებ განმარტოთ ვინც იცით?
რას ნიშნავს ლოცვა, საიდან მოდის, ვინ მოიგონა და რისთვისაა გამიზნული?

აუცილებელია თუ არა სპეციალური სიტყვათშეთანხმების წარმოთქმა იმისათვის რომ ლოცვა ვინმემ ისმინოს?

როდის უნდა ილოცო და როგორ? ქუჩაში ლოცვა, აქციებ-მიტინგებზე ლოცვა ლოცვაა?

1-2 სიტყვით იქნებ "ლოცვის გაძლიერების" ფენომენსაც შევეხოთ?

დაბოლოს, რას ნიშნავს სხვისთვის ლოცვა? ანუ, მაგალითად პატრიარქი რომ ილოცებს საქართველოსთვის - ეს რამეს მოუტანს ქვეყანას?

და საერთოდ, როდის უნდა ვილოცოთ, სპეციალურ ადგილებში უნდა ვილოცოთ თუ სულერთია? ლოცვა და სურვილი ერთი და იგივეა თუ განსხვავდება?

მოკლედ, კითხვები ბლომადაა და იმედი მაქვს აქ მოღვაწე ხალხისაგან პასუხებს მივიღებ :)

არ მომწონს შეკვეთით ლოცვა - მაგალითად დღის ხუთ საათზე, ან ეკლესიაში რომ წავალ მაშინ ან ქუჩაში, საპროტესტო აქციაზე.

მე პირადად არ მომწონს ლოცვა ღიად, სხვების დასანახად. ეს შეიძლება ჩემი პიროვნული ამბავია, მაგრამ როცა ვლოცულობ ხალხის გარემოცვაში, ვერ ვარ კონცენტრირებული, არ შემიძლია ბოლომდე ჩავუღრმავდე თავს და ვერც შესაბამისი სიღრმით ვახერხებ იმის გააზრებას თუ რაზე ვლოცულობ და რა მინდა. თითქოს ხელოვნურია ასეთი ლოცვა და მხოლოდ სხვების დასანახად გარჯას ემსგავსება. ასევე არ მესმის რატომ უნდა წავიდე მაინცდამაინც ეკლესიაში სალოცავად ან დავემხო ხატის წინ მუხლებზე, როცა შემიძლია იგივე უბრალოდ ჩემთვის განმარტოებით ვილოცო და დარწმუნებული ვიყო რომ გამგები გაიგებს? ასევე მგონია რომ ლოცვა დაახლოებით იგივეა, რაც ფიქრი. ანუ განუწყვეტელია, მუდმივია და შენდაუნებურად მიმდინარეობს. შენ თუ გინდა რაღაც, ფიქრობ იმაზე და იღწვი კიდეც ამის მისაღწევად - სულიერი იქნება ეს თუ მატერიალური.

ასევე მგონია რომ მატერიალურისთვის ლოცვა ფუჭია და ზიანის მომტანი. თუ ღმერთი გეუბნება სული აიმაღლეო და შენ კი მატერიალურის გამო მუხლებს იტყავებ, ღირს კი ასეთი ლოცვა რამედ? ნუ თუ მუხლებზე დავარდნით ლოცვას საერთოდ ლოცვას დავარქმევთ :)


რას იტყვით?

This post has been edited by ლლევ on 25 Jul 2011, 17:18

ლლევ

იმედის ქონა, მაგრამ შანსის არ ქონა ;)

ჩემთვის პირადად ყველაზე მნიშვნელოვანი ის ლოცვაა რასაც შინაგანად ვგრძნობ,ანუ რა სიტყვებიც თავად მომდის აზრად და გულსი ვამბობ.. (ნუ უფრო ბუნებრივია და....... )



ლოცვა არის უფალტან საუბრის ერთ-ერთი საშუალება....

This post has been edited by gurabe on 25 Jul 2011, 17:29

ლლევ

5. ხოლო როდესაც ლოცულობთ, ნუ ემსგავსებით თვალთმაქცთ, რომელთაც უყვართ სინაგოგებსა თუ ქუჩის კუთხეში დგომა და ლოცვა, რათა თავი მოაჩვენონ ხალხს. ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: უკვე მიიღეს თავიანთი საზღაური.
6. შენ კი, როდესაც ლოცულობ, შედი შენს სენაკში, მოიხურე კარი და ილოცე შენი ფარული მამის მიმართ. და მამა შენი, რომელიც ხედავს დაფარულს, მოგაგებს შენ ცხადად.
7. ხოლო ლოცვისას ნუ იტყვით ზედმეტს, წარმართთა მსგავსად, რომელთაც ჰგონიათ, რომ სიტყვამრავლობის გამო შესმენილ იქნებიან.
8. ნუ ემსგავსებით მათ, ვინაიდან მამამ თქვენმა, ვიდრე სთხოვდეთ, მანამდეც იცის, რა გჭირდებათ.

1. უწინარეს ყოვლისა, შეგაგონებ აღასრულო ყოველგვარი ლოცვა, თხოვნა, ვედრება და მადლიერება ყველა კაცისთვის,
2. მეფეთა და მთავართათვის, რათა მშვიდად და უშფოთველად ვიცხოვროთ მთელი ღვთისმოსაობით და სიწმიდით,
3. ვინაიდან ეს კეთილი და საამოა ღმერთის - ჩვენი მაცხოვრის თვალში,
4. რომელსაც ნებავს, რომ ყველა კაცი გადარჩეს და ეზიაროს ჭეშმარიტების შემეცნებას.

gurabe

(IMG:http://www.picz.ge/img/s1/1107/25/c/c22324e10961.gif)

ლლევ
ლოცვა მიტინგზეც კი შეიზლება რა პრობლემაა მაგრამ ქრისტემ გვითხრა ხალხის დასანახავად, ანუ წმინდად გამოჩენის მიზნით ნუ ილოცებთოოო... მაინც არ ჩაგეთვლებათოოოო..
რაღაცეები არის რაზეც თავად უნდა იპოვო პასუხი, ბუნებრივია ყველაფერზე რომ მუხლებზე დავარდე დიდი სისულელეა, და ათასნაირი ლოცვა რო არი ყველა შემთხვევისთვის.. ილოცე გულიტ, და ისე როგორც იესომ დაგვიბარა
ლოცვას ასე განვმარტავ: მოქმედება საკუტარი თავის გასაძლიერებლად საკუთარი თავის დავიწყებით
არარაობა რომ ხარ უნდა გაიგო, ისე წინ ვერ წაიწევ

Oldŭboi

სხვისთვის რომ ილოცო
ჯერ შენ თვითონ არ უნდა იყო გაცნობიერებული და სულიერად მაღლა მდგომი?
ახლა მე რომ ავდგე და საქართველოსთვის ვილოცო, მატერიალურს ვერ გავცდები და აზრი?

ლოცვა არის საუბარი ღმერთთან. მონოლოგი არა ოღონდ, დიალოგი ... :)

ოღონდ დიალოგი მაშინ დგება, როცა მორწმუნის გულის მდგომარეობა მოსაწონია ღმერთისთვის. სხვა შემთხვევებში მონოლოგია და ამ ლაქლაქს არავინ არ უსმენს სულიერ სამყაროში.

ლოცვაში უნდა გავიგოთ ღმერთის ნება. ძირითადად ლოცვისას ხდება ეს. ლოცვა ქრისტიანის ცხოვრების ხერხემალია.

არა, რადგან სიტყვებს სულიერ სამყაროში ვერ ისმენენ (ყურები არა აქვთ), ხედავენ ადამიანის სულის ვიბრაციას და ეს ვებრაცია აღიქმება მეტყველებად. ანუ შეიძლება ერთს იძახდეს ადამიანი ლოცვაში და გულში სულ სხვა რამე ჰქონდეს, სულიერ სამყაროში გულში რაცა აქვს, ზუსტად ის ჩანს. ამიტომ დემონებსა და ანგელოზებსაც კი ვერავინ ვერ მოატყუებს სიტყვებით.

შეიძლება უბრალოდ იზმუილოს ადამიანმა და ეს ჩაეთვალოს ლოცვად ... :)

არა. ეგ არის რელიგიური ბანგი.

რა არის იცი? სულის შიდა ვებრაცია თუ გასწორებული არ არის, გასკდი "ლოცვით", სულიერ სამყაროში მაინც არავინ არ მოგისმენს. "ურჯულოს ლოცვა სიბილწეაო" - ბიბლიაში წერია.

სურვილი ერთია და ლოცვა მეორე ... ლოცვაში შეიძლება განაცხადო სურვილი, რომელიც უნდა დაექვემდებაროს ღმერთის ნებას. ამარიდე ეს სასმისიო (ჯვარცმა) - იესომ სთხოვა ღმერთს, მაგრამ იყოს ნება შენიო და დააპატიმრეს კიდეც.

ანუ ჩვენი სურვილები ლოცვაში უნდა გასწორდნენ ...

ჰმ ... ეს ღრმა გამოცხადება მიგიღია ლოცვაზე. კი, მასეა ... ეგაა სულის შიდა ვიბრაცია. მაგ ვიბრაციის შესაბამისად ლოცულობს ადამიანი.

არა რატომ? ერთმა ქალმა ღმერთს შვილი გამოსთხოვა მძიმე ლოცვით და სამუელ წინასწარმეტყველი დაიბადა ... :)

ლლევ

ცხადია
ლოცვა პირველ რიგში უნდა იყოს გულწრფელი, რაც უფრო მეტად უადვილდება ადამიანს, რაც მეტად ახლოსაა ღმერთთან

Hammerfest

მარტივი და გენიალურია :)

და ლოცვას გარდა იმისა, რომ ჩვენ ღმერთამდე მივიდეთ, აქვს რამე დანიშნულება?
ერთი ჩვეულებრივი მხატვრული ნაწარმოები მაქვს წაკითხული, ლოცვის ძალაზეა აგებული. მთელი არსი არის ის, რომ მატერიალურში და სულიერში მიმდინარეობს ბრძოლა ღმერთსა და ეშმაკს შორის. მატერიალურში ადამიანების გულწრფელი ლოცვა კი სულიერში ანგელოზებს აძლიერებს და ეს ღმერთს ეშმაკის დამარცხების საშუალებას აძლევს. ეს პრინციპი ცოტათი მაინცაა სწორი?

ლლევ

არა.

ლოცვა მჭირდება ღმერთთან ურთიერთობისთვის ... ლოცვა საუბარია ღმერთთან.

ჩემს ლოცვაზე თუ არის დამოკიდებული ღმერთის არმიის გამარჯვება კარგად ჰქონიათ საქმე ... :)

Hammerfest

:)

ლოცვა უფრო "პლაცებოს ეფექტის" მატარებელი აზრობრივ-ემოციური მოქმედებაა (რომელიც ქვეცნობიერად ეხმარება ადამიანს)

ბევრია რო ილოცება თვლის რო იწმინდება, ტკივილები გასდის და სხვადასხვა სასწაული ემართება

ეს უფრო შთაგონებაა იასნია მაგრამ თვით შთაგონება ხშირად ყველა წამალზე და მსგავს საშუალებებზე მეტი ეფექტის მომტანია

seeman

შთაგონება რომ ლაპარაკს იწყებს, "იასნია" მეტი ეფექტი აქვს ვიდრე წამლებს ... :)

აი სამლოცველო ოთახში თუ შემოვიდა ხომ საერთოდ ... :)

ის ყველაფერი რაც ადამიანს და ადამიანის ქმედებას უკავშირდება, გვაიძულებს უპირველესად იმაზე დავსვათ კითხვა რა არის (ვინ არის) ადამიანი. თავისთავად რთული კითხვაა და მრავალმხრივ პასუხებს ითვალისწინებს. მაგრამ როცა ლოცვის რაობის და მიზნის გარკვევა გვინდა, ამ კუთხით უნდა შევხედოთ ადამიანს და კითხვა დავსვათ მისი არსების შესახებ ამ კუთხით.

ადამიანი, როგორც ფიზიკური და სულიერი არსება, ორმხრივ ცხოვრებას გადის. თავისი დღის ცნობიერებით, ადამიანი დღისით ეწევა ფიზიკურ ცხოვრებას. ეს იმას ნიშნავს, რომ ადამიანი აღიქვამს და იმეცნებს ფიზიკური გრძნობის ორგანოებით. დღისით ადამიანი ცხოვრობს როგორც ფიზიკური არსება და ფიზიკურ-მატერიალური სამყაროს მოქალაქე.

მაგრამ ღამით, ძილის პროცესში, როდესაც ფიზიკური გრძნობის ორგანოები ითიშება, ადამიანის ფიზიკური სხეულიდან გამონაწევრდება მისი სულიერი სხეულები - ასტრალური (მშვინვიერი) და "მე"(ნებელობითი) სხეულები.ეს სხეულები არიან სულიერი სამყაროს ბინადარნი და ადამიანი ღამის ძილის დროს სწორედ ამ სამყაროში იმყოფება.
კითხვა: რატომ ვერ აღიქვამს, რატომ ვერ აცნობიერებს ადამიანი იმას, თუ სად იმყოფება ღამის ძილის პროცესში როგორც სულიერი არსება?
პასუხი: ამას ადამიანი იმიტომ ვერ აღიქვამს და ვერ აცნობიერებს, რომ მის სულიერ სხეულებში -ასტრალურ-მშვინვიერ და "მე"ცნობიერ სხეულებში ჯერ არ არის განვითარებული აღქმის ორგანოები. ადამიანს ჯერ არა აქვს გამომუშავებული, სულიერი სამყაროს და შესაბამისად საკუთარი სულიერი არსების აღქმის ორგანოები.
ამ ორგანოების გამომუშავება მიიღწევა თვითონ ადამიანის (კონკრეტული ადამიანის) მუშაობით საკუთარ სულიერ სხეულზე.
ახლა დავსვათ კითხვა - რა არის ლოცვა, ანუ ლოცვითი (მედიტატიური) მდგომარეობა:
* * *
დღისით, ფიზიკურ ყოფაში, ადამიანის მთელი საქმიანობა წარიმართება ფიზიკურ-მატერიალურ სამყაროზე ორიენტაციით.
შესაბამისად- ადამიანის ასტრალური (მშვინვიერი) და "მე"ცნობიერი სხეულების ორიენტაცია და ასე ვთქვათ "ორგანიკა" დაკავშირებულია ფიზიკურ სხეულთან და იმდენად მჭიდროა ეს კავშირი, რომ ეს სულიერი სხეულები ფაქტიურად ფიზიკური სხეულის ანაბეჭდს ემსგავსებიან. ეს მსგავსება შეიძლება შევადაროთ ცვილში ჩაშვებული საგნის ანაბეჭდს.
თუკი ისე მოხდება რომ, ადამიანი დღის ცნობიერების ყოფაში საერთოდ არანაირი, არავითარი სულიერი საკითხით არ დაინტერესდება, უბრალოდ უგულვებლყოფს ამ სფეროს თუ ანტიპათიით განეწყობა მის მიმართ,ასეთ შემთხვევაში მისი ასტრალური და "მე"ცნობიერი სხეულები სრულ იდენტიფიკაციას მოახდენენ ფიზიკურ სხეულთან და ადამიანისათვის სულიერი სფერო აღმოჩნდება მხოლოდ მისტიფიკაციის (ამ სიტყვის პოპულარული, კნინობითი მნიშვნელობით) პროდუქტი.
ღამის ძილის პროცესში ასეთი ადამიანის სულიერი სხეულები განსხვავებულად ყოფიერობენ, ვიდრე იმ ადამიანებისა, რომლებსაც სულიერი ცხოვრების სფეროსადმი გარკვეული ინტერესები გააჩნიათ დღის ცნობიერებაში.

თუკი ისე მოხდებოდა, რომ ადამიანი დღის ცნობიერებაში (ფიზიკურ სხეულში) მყოფობისას, კონცენტრაციას მოახდენდა თავის სულიერ სხეულებზე, იმ მდგომარეობით,იმ შინაარსებით, რაც სულის სფეროს უკავშირდება, ამით ის ერთგარად, თანდათან მოახდენდა ასტრალური (მშვინვიერი) და მე ცნობიერი სხეულების გამიჯვნას ფიზიკური სხეულის ზეწოლისაგან. ამგვარი იზოლაციით ადამიანი მოახდენდა სულიერი სხეულების თვითკმარ ძალთა კონცენტრირებას და იმ ქმედებათა განხორციელებას, რომლებიც მიმართული იქნებიან სულიერ სხეულებში აღქმის და გრძნობის ორგანოების გამომუშავებაზე.
შესაბამისად სულიერ შემეცნებაზე.

იმისათვის, რომ მომხდარიყო ფიზიკურ სხეულში, როგორც ავატარში:) ჩაშვებული ადამიანის სულიერ სხეულებში გრძნობათა ორგანოების გამომუშავება (თვით ადამიანისავე მიერ, რადგან ამას სხვა ვერავითარი ძალა ვერ შთაბეჭდავს),ადამიანს უნდა ბოძებოდა ისეთი რამ, რაც, როგორც სულიერი სფერო, მისი დღის ცნობიერებაში იფუნქციონირებდა და ამ დღის ცნობიერებით სწორედ ფიზიკურ ყოფიერებაში მოახდენდა სულიერი სხეულების გამიჯვნას და მასში სულიერი აღქმის ორგანოების გამომუშავებას. სწორედ ასეთი რამ გახლავთ ლოცვა-მედიტაცია.
* * *
ლლევ

ზემოთაღწერილი მიმართება არსებობს მას შემდეგ, რაც ადამიანის სულიერი სხეულები მჭიდროდ დაუკავშირდა (არ იღადაოთ, გთხოვთ:) )ფიზიკურ სხეულს.
ამ მიმართებას გარკვეული წარმმართველობა გააჩნდა იმათ მიერ, ვინაც ინდივიდუალური განვითარების შესაბამისად არ სრულჰყო თავისი სულიერი სხეულების მჭიდრო კავშირი ფიზიკურ სხეულთან (აქ რეინკარნაციის იდეის ვერ მიმღები ადამიანებისათვის გართულდება გაგება და წინააღმდეგობას წააწყდებიან).
ასეთნაირად, მათ უწყოდნენ თუ როგორ და რისი მეშვეობით შეიძლება რომ ადამიანებმა დამოუკიდებლად განივითარონ სულიერ სამყაროში ორიენტირების ცნობიერი უნარი. ეს თავის მხრივ უპირველრესად იმას უკავშირდება, რომ ადამიანმა ჯერ თავისი საკუთარი სულიერი არსების აღქმა და გაცნობიერება შეძლოს.

ეს კითხვა უკვე ეხება უაღრესად სკურპულოზურ საკითხს.
ადამიანის ფიზიკური გრძნობის ორგანოები (5 ორგანო) ეთანახმიერება ფიზიკურ-მატერიალური სამყაროს მთლიანობას და ეს სამყარო იღვრება მასში, მის გრძნობებსა და ცნობიერებაში, მისი განვითარებისა და წინსვლისათვის.თუ ადამიანის ფიზიკური გრძნობის ორგანოები ჯანსაღია, ჯანმრთელი და ადექვატურია ფიზიკური სამყაროსი,მაშინ ეს ფიზიკური სამყარო მასზე კეთილნაყოფიერად ზემოქმედებს და მის წინაშე გადახსნის ამ სამყაროს მთელს შეცნობად საგანძურს.
სწორედ ასევე, ანალოგიურად,[B]როდესაც ადამიანს გააჩნია სულიერი აღქმის ჯანსაღად ჩამოყალიბებული ორგანოები, ის თანახმიერებაში, ჰარმონიაში იმყოფება სულიერი სამყაროს ამოუწურავი მრავალფეროვნების და აუწყველი სიბრძნის საგანძურის მიმართ. ეს ყოველივე ისევე შთაიღვრება მასში, როგორც ფიზიკური სამყაროს მრავალფეროვნება-ფიზიკური აღქმის ჯანსაღი ორგანოების მეშვეობით.
..........................
მაგრამ, თუ სულიერი აღქმის ორგანოები ჩამოყალიბდება არასწორად, თუ ეს ორგანოები წინააღმდეგობაში მოვლენ სულიერი სამყაროს სინამდვილესთან, მაშინ ზუსტად იგივე მოხდება რაც მოხდებოდა ფიზიკურ პლანზე, არაჯანსაღი აღქმის ორგანოებით ორიენტაციის შემთხვევაში: ორივე შემთხვევაში ეს სამყაროები ადამიანზე იზემოქმედებენ არა კეთილნაყოფიერად, არამედ დამანგრევლად! გამანადგურებლად. ადამიანს დაემუქრება განადგურების საფრთხე.
შესაბამისად:
* * *

შესაბამისად, სიტყვათშეთანხმება და სხვ. არ არის თვითმიზანი. საჭიროა ზუსტი ცოდნა იმისა, თუ რას ვეხებით ჩვენი დღის ცნობიერებით, როგორც ჩვენი სულიერ სხეულებში აღქმის ორგანოების ჩამომყალიბებელ ქმედებებს, აზრებს და გრძნობებს, რომლებიც განბეჭდილია ლოცვებში, მედიტაციებში და სხვადასხვა სახის ფიზიკურ ქმედებებში.
ამდენად, უდიდესი პასუხისმგებლობა ეკისრება იმას, ვინც ადამიანებს აწვდის ზემოაღნიშნულ მიმართებებს.
ლოცვა, მედიტაცია, რომელიც არადროულია, არათანადროულია, შეუსაბამოა ადამიანის დღევანდელი განვითარების მდგომარეობასთან, არა სრულფასოვნად ჩამოაყალიბებს ადამიანს სულიერ სხეულში აღქმის და გრძნობის ორგანოებს.
ეს ასხავას ჰპოვებს ფიზიკურ პლანზეც (ავნებს ხორცსა) და თავისთავად ადამიანის სულიერ არსებაზე,მის ორიენაციაზე სულიერ სამყაროში და ამ სამყაროს ხდომილებათა შორის.

რაც ითქვა ეს არის ლოცვისა და მედიტაციის რაობა და უპირველესი დანიშნულება კონკრეტულად- ადამიანისათვის.

ეს ცალკე საკითხია.


This post has been edited by luka123 on 3 Jun 2012, 16:12