მაგ პუნქტამდე შემდეგ პროცესს მივყავართ:
რძის პროდუქციისთვის ძროხამ უნდა იყოლიოს ხბო. რძე ხბოსთვისაა განკუთვნილი, მაგრამ ადამიანები ხმარობენ. ამიტომ ხბოს დედას აშორებენ და რძის წყალნარევი ნარჩენით კვებავენ. სულ ზმუიან და ერთმანეთს ეძახიან დედა-შვილი. ამიტ არ მტავრდება ხბოს ტანჯვა: დიდ სარძევე მეურნეობებში ხბოს , მითუმეტეს თუ მოზვერია (მომავალში რძე არ ექნება) დაკვლა ელის. რაც უფრო დიდხანს იძლევა ძროხა რძეს, მით უფრო მეტი ხბო ეწირება ამას.
ძროხასაც ცხადია ბოლოს არავინ უშვებს დამსახურებულ პენსიაზე. მასაც სასაკლაო ელის.
ერთ სიავეს (რძის წართმევას), მეორე ავი კომპრომისი მოსდევს და ა.შ.
This post has been edited by anthro on 13 Mar 2013, 02:18
მიმაგრებული სურათი