სამების ერთარსი როგორ გავიგოთ

Virtuslb

ეგ ჩემს მიერ შემუშავებულია რა დაგმო... რის დაგმობაზეა აქ ლაპარაკი, სულ ახალია, © - ეს ნიშანი ტყუილად კი არ ჩავსვი:::

Virtuslb

რაიო?

აბა მე რას ამბობ?
დალაგდით, ჩამოყალიბდით და ერთხელ კიდევ სცადეთ.


* * *

This post has been edited by annavita on 9 Dec 2017, 00:14

მშვენივრად არის გადმოცემული: https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A1%E1%...%83%91%E1%83%90

სამება — ჭეშმარიტად ერთი ღმერთი, სამპიროვანი ღმერთი: მამა ღმერთი, ძე ღმერთი და სულიწმინდა ღმერთი. წმინდა სამების ამ ერთი მხრივ არაჩვეულებრივი ბუნების აღსაქმელად წმინდა მამები სამებას მზეს ადარებდნენ, რადგანაც არის პლანეტა მზე რომლისაგან გამოდის სითბო და სინათლე. საოცარია მაგრამ ამ შეხედულებას თავისებური ანარეკლი აქვს რეალობაშიც. მოგეხსენებათ რომ, მზე რომლიდანაც სითბო და სინათლე მოედინება შეესაბამება მამა ღმერთს, სითბო - სულიწმინდა ღმერთს, ხოლო სინათლე - ძე ღმერთს. ეს უკანასკნელი ჩვენ როგორც ვიცით არის იესო ქრისტე. ამასთან უნდა აღინიშნოს ისიც რომ როგორც სინათლეს აქვს ორი ბუნება, დიახ ორი ბუნება: ტალღური და კორპუკსულური (ფოტონები) ასევე ძე ღმერთსაც აქვს ორი ბუნება: ღვთაებრივი და განკაცების შემდეგ კაცობრივიც.
მამა - ღმერთია ძესთან და სულიწმინდასთან ერთად.
ძე - ღმერთია მამასთან და სულიწმინდასთან ერთად.
სულიწმინდა - ღმერთია მამასთან და ძესთან ერთად.
მათი (მამის, ძის და სულიწმინდის) განცალკევებით, ღმერთად მოაზრება არ შეიძლება. სამება განუყოფელია და ერთარსია. ერთ-ერთი წმინდა ღვთისმეტყველი მამა ბრძანებს „ისინი (წმ. სამების ღვთაებრივი პირები) იმდენად ერთნი არიან ბუნებით, რამდენადაც განსხვავდებიან პიროვნულად.“
მამა - უშობელია, დაუსაბამოა.
ძე - მამისაგან შობილია (არა ქმნილი), საუკუნეთა (დროთა) უწინარეს ე.ი. დროის მიღმა - დაუსაბამოა.
სულიწმინდა - მამისაგან გამოვალს - დაუსაბამოა.
.......
სამება – ქრისტიანული ღვთისმეტყველების უმთავრესი დოგმატი, რომლის მიხედვით, ღმერთი ერთი თავისი არსებით, მაგრამ „სამგვამოვანია“ (სამპიროვანი, სამბუნებოვანია); მამა ღმერთი, ძე ღმერთი (ლოგოსი — „სიტყვა“ )და სულიწმინდა; სამების წევრნი თანასწორნი და თანაარსებულნი არიან. ტერმინი „სამება“ ახალ აღთქმაში არ გვხვდება. იგი ჩნდება II საუკუნის მიწურულში (თეოფილე, ტერტულიანე), მოძღვრება სამების შესახებ განვითარდა III საუკუნეში (ორიგენე). კონცეფციამ ღვთაების „სამგვამოვნების“ შესახებ ქრისტიანულ ეკლესიაში მწვავე დისკუსია გამოიწვია (ე. წ. ტრინიტარული პაექრობანი). სამების დოგმატი შემუშავდა ნიკეის პირველ საეკლესიო (325) და კონსტანტინოპოლის პირველ საეკლესიო (381) კრებებზე. (ლიტ. ლომინაძე ბ., ქსე, ტ. 8, გვ. 711, თბ., 1984)

Buddha Nirvana
ჰო, შეცდომა არსადაა მანდ, მაგრამ თნამედროვე ადამიანისთვის ეგ ყველაფერი არის აბსტრაქცია.

ადამიანს "დაჯერება" კი აღარ სურს, არამედ აზრის დონეზე მიღება. დასაშვებად მიჩნევა იმისა რაც მისი აზროვნების და ლოგიკის წინაშე ცხადი და ნათელია.
ასეთია მის წინაშე ხილვადი მოცემულობის სახით არსებული სამყარო და საკუთრივ მისი ადამიანური ბუნების აღნაგი.

შესაბამისად ადამიანს -მეცნიერს, მეცნიერულად მოაზროვნეს შეუძლია მამის იპოსტასის აღქმა გარე სამყაროს კანონებში,
ხელოვანის ბუნებით დაჯილდოებულ მგრძნობიარე ადამიანს შეუძლია ძის იპოსტასის შეგრძნობა საკუთარი სამშვინველის წიაღ,
ხოლო სულიწმიდის იპოსტასი არის ნებისმიერი ფორმა, რომლითაც პირველი ორი ცხადდება, აღიქმება, შეიგრძნობა.

დღევანდელ დღეს, მეტნაკლებად მოაზროვნე ადამიანი ასეთნაირად თუ გაიგებს სამების არსს, რაც მეცნიერულ ენაზე გამოიხატება როგორც ცნობერება, სიცოცხლე და ფორმა.

მზის სითბო-სინათლის ანალოგი და ხატოვანი გადმოცემები 1000 და მეტი ხნის წინანდელ ადამიანს აკმაყოფილებდა. დღეს მაგ გადმოცემებს რომ მიუხვდეს , უნდა აზროვნებდეს ლოგიკურად, ფართო მეცნიერულად. წინააღმდეგ შემთხვევაში ადამიანი გაიჭედება როგორც რელიგიურ, ასევე ვიწრომიმართულებრივ მეცნიერულ ფანატიზმში, პრინციპში ანტიმეცნიერულ აზროვნებითს ხედვაში.

This post has been edited by annavita on 9 Dec 2017, 09:25

,,სამების ერთარსი" ჩემთვის ბუნდოვანი, გაუგებარი არაბიბლიური ცნებაა. სამების დოგმატი შესახებ არ ასწავლიდა არცერთი წინასწარმეტყველი ან მოციქული. მას წარმართული ფესვები აქვს, რომელიც მოგვიანებით წარმართული და ფილოსოფიური ზეგავლენით შეითვისა ფსევდოქრისტიანულმა სწავლებებმა. ბიბლია გარკვევით და უპირობოდ საუბრობს მხოლოდ ერთ შემოქმედსა და მხოლოდ ერთ ღვთის ძეზე. მამას არ აქვს საწყისი და არ არის ,,შექმნილი", ხოლო იესოს აქვს საწყისი და არის ქმნილება მამისა. ,,რომელი-იგი არს ხატი ღმრთისა უხილავისაჲ, პირმშოჲ ყოველთა დაბადებულთაჲ" (კოლოსელები 1-15). სულიწმიდა ბიბლიის თანახმად არ არის პიროვნება, არამედ ძალა რომლითაც მოქმედებს უფალი. მრავალი თეოლოგი ასკვნის, რომ სამება არ წარმოადგენს ბიბლიურ და ქრისტიანულ სწავლებას.

1967წელს გამოცემული კათოლიკური ენციკლოპედიის თანახმად : ,,«დოგმატური ფორმულა „სამპიროვანი ღმერთი“ მხოლოდ IV საუკუნის დასასრულისთვის ჩამოყალიბდა და საბოლოოდ დამკვიდრდა ქრისტიანთა ცნობიერებასა და მრწამსში. სწორედ ამ ფორმულას ეწოდა პირველად „სამების დოგმატი“. პირველი ეკლესიის მამები თავიანთი მრწამსით ძალიან შორს იყვნენ ასეთი თვალსაზრისისგან» („New Catholic Encyclopedia“, 1967, ტ. XIV, გვ. 299).

„ქრისტიანობას დასაბამი იუდაიზმმა მისცა, იუდაიზმი კი ყოველთვის იყო უნიტარული [ანუ აღიარებდა ღვთის ერთპიროვნულობას]. იერუსალიმიდან ნიკეამდე მიმავალი გზა ნამდვილად არ ყოფილა სწორი. მეოთხე საუკუნეში ჩამოყალიბებულ სამების დოქტრინაში ზუსტად არ იყო გადმოცემული პირველი ქრისტიანების სწავლება ღვთის ბუნებასთან დაკავშირებით; ეს მათი სწავლებიდან გადახვევა იყო“ („The Encyclopedia Americana“, 1956, ტ. XXVII, გვ. 294L).

„პლატონისეული ტრიადა წარმოადგენს უფრო ძველი, მანამდე გავრცელებული ტრიადების სახეცვლილებას. როგორც ჩანს, ამ რაციონალურ-ფილოსოფიური სამებების ატრიბუტებმა მისცა დასაბამი ქრისტიანული ეკლესიების მიერ აღიარებულ სამ იპოსტასს ანუ ღვთაებრივ პირს . . . ამ ბერძენი ფილოსოფოსის [ძვ. წ. IV საუკუნეში მოღვაწე პლატონის] კონცეფცია ღვთაებრივი სამების შესახებ . . . გვხვდება ყველა უძველეს [წარმართულ] რელიგიაში“ („Nouveau Dictionnaire Universel“, პარიზი, 1865—1870, რედაქტორი მ. ლაშატრე, ტ. II, გვ. 1467).
«ნიკეის კრების შემდეგ ღმერთის სამპიროვნებისა და ჰიპოსთასთა შესახებ მოძღვრების საბოლოო თეორიულ-ფილოსოფიური გაგების ჩამოყალიბება ბიზანტიაში კაპადოკიელ მამებს ეკუთვნით და ისინი მასთან დაკავშირებული საკითხების გადაწყვეტისას წარმატებით იყენებდნენ პლატონის მოძღვრებას . . . ძირითადი საკითხი, რასაც მართლმადიდებლური ეკლესიის „სამი მნათობი“ — ბასილი კესარიელი, გრიგოლ ნოსელი და გრიგოლ ნაზიანზელი ეხებიან, ღმერთის პიროვნული რაობის საკითხია. ისინი იკვლევდნენ იმას, თუ როგორ არის სამარსება ერთიანი» („ელინიზმის ფილოსოფია ადრინდელი ქრისტიანობის ეპოქაში“, მ. ჭელიძე, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1998, გვ. 129, ).

აი ერთი ეს რა არის ამიხსენით. არ შეიძლება ცოტა ტერმინოლოგია დახვეწოთ, რომ ადამიანისთვის გასაგები იყოს? სამპიროვანი ანუ სამი ცალი პირი აქვს ამ ღმერთს? ანუ ტუჩები აქვს, კბილები და ა.შ.? მერე იტყვით თავს ისულელებო. არავინ არაფერს არ ისულელებს. სამპიროვანი და სამყუროვანი ღმერთი რთული გასაგებია, არ გვინდა ლამაზი მაგრამ გაუგებარი ფრაზების მოყვანა.

"მათი განცალკევებით მოაზრება არ შეიძლება"-ო და ესეიგი აქსიომაა? ასე გეთქვათ თავიდანვე. აქსიომა ყოფილა და რის დამტკიცებას ცდილობთ.

ქრისტეს ორ ბუნებაზეც ეგეთი აქსიომაა - "ქრისტეში არის ორი ბუნება, ადამიანური და ღვთაებრივი. ეს ორი ბუნება ერთმანეთში არც შეერთებულია და არც განყოფილი".

ესე აქსიომები ჩამოწერეთ, მაგრამ "ადვილი გასაგებია"-ო ნუ აყოლებთ რა... ანუ რადგან ზევსი და პოსეიდონი ერთმანეთში ჩხუბობდნენ, ამიტომ არ იყვნენ ერთი ღმერთი და რადგან სამების წევრები ერთმანეთში არ ჩხუბობენ, ამიტომ არიან?

This post has been edited by Virtuslb on 11 Dec 2017, 18:18

აქ სიტყვა "პირი" ნიშნავს პიროვნებას - სუბიექტს. ასეთი ფორმა ქართულ ენაში არსებობს.. მაგალითად:
"სამი უცხო პირი გადმოვიდა მანქანიდან" ...

ანდროაბულადზე
Iეჰოვიზმს ქადაგებ!
Mარა ისე მგონი კრისტალს ბაზრობ
Fაქტია ქრისტემ თქვა მხოლოდ იჰვჰ-ს შენს ღმერთს ეცი თაყვანი და მხოლოდ მას ემსახურეო.

ვინმემ მოკლედ და ლაკონურად ახსენით არტისტის გრძელსიტყვიერებამ დამაბნია

Infini

მოკლედ მქონდა ახსნილი მაგრამ ვერ გაიგეს და უფრო გავშალე, მაგრამ მაინც მხოლოდ გამგები გაიგებს...
აგერ ჩემს სიგნატურაში წერია მოკლედ ნათქვამი:

Artist
შენ როგორ ფიქრობ ჯვარზე ვინ ეწამა მამა ღმერთი თუ ძე ღმერთი. გეტყობა, რომ საკმაოდ გათვითცნობიერებული ხარ და იმედი მაქვს არგუმენტირებულად ჩამოაყალიბებ

Infini

ძე ღმერთი... რომელშიც მამაღმერთია სულიწმინდის სახით. უფრო რომ გავშალო
იტყვი არტისტის გრძელსიტყვაობა მაბნევსო და არმიტომ დასჯერდი ამ პასუხს...

იოან 3.16 ღმერთმა ქვეყნიერება ისე შეიყვარა, რომ თავისი მხოლოდშობილი ძე მისცა რათა ვისაც ის სწამს, არ დაიღუპოს, არამედ მარადიული სიცოცხლე ჰქონდეს.


* * *
https://wol.jw.org/ka/wol/d/r20/lp-ge

Aრტისტ
არ გეწყინოს დაბნევის ამბავი, თეოლოგიურ საკითხებში არა მგონია აქ ვინმე შენსავით გარკვეული იყოს, ჩემი დაბნევის ამბავიც ჩემს ნაკლებად თეოლოგიურ ასპექტებში გაუთვითცნობიერების ბრალია. ამიტომ გთხოვე ცოტა ისე გამოგეთქვა აზრი, რომ მე და ჩემნაირები ჩავწვდეთ და ადვილად აღსაქმელი იყოს

Infini

ადვილად გასაგების მაგალითიც დავდე სადღაც და ეხლა ისევ გავიმეორებ, რომ არ ვეძებო:

ალეგორიაა ასეთი, წარმოვიდგინოთ მამაღმერთი როგორც ოკეანე, სულიწმინდა კი თვითეული წვეთი,
რომლებიც სრულიად განსხვავებულნი არიან ერთიმეორისგან, (წყლის წვეთები როცა იყინება მართლაც
განსხვავებულ ფიფქებად იქცევა, ეს ცნობილია რომ არცერთი ფიფქი არაა ერთნაირი) ხოდა ამ წვეთების
ერთობლიობა ქმნის მამარმერთს ხოლო ქრისტეღმერტი ერთი დიდი ტალღად რომ წარმოვიდგინოთ.
ასე რომ სამივენი წყლის წვეთებისგან შესდგებიან მაგრამ სიდიდით განსხვავებულნი არიან და იმ
ინდივიდუალურობით რასაც ამ წვეთების სხვაობების ერთობლიობა ქმნის... ამით ისინი ერთნიც არიან
და სამი სხვადასხვაც... მათ აერთიანებს სულიწმინდა რომელიც თვითეულ წვეთს წარმოადგენს,
ოკეანე კი მამაღმერთია და ამ ოკეანეში დიდი ტალღა ქრისტეღმერთი...

ნუ სულიერთან რომ გავავლოთ პარალელი ეს ოკეანე უსასრულო და მარადი სულიერი სამყაროა,
ხოლო ამ სამყაროდან გამოყოფილი ტალღა შემოდის მიწიერში ანუ სასრულ სივრცეში და დროში,
და მას ქვია ქრისტე, რომელიც ღმერთის შვილად ითვლება... ნუ დანარჩენი მიხვედრის ამბავია.
თუ რატომ ამბობს ის რომ ერთნი ვართო... ესაა სამების პრინციპი იოლად გასაგებად, მე მგონი...


This post has been edited by Artist on 15 Dec 2017, 03:12