საქართველოს გაერთიანების მცდელობები

ლუარსაბ I-მა და სიმონ I-მა სეფიანებს სისხლი გაუშრეს 1541-1569 წლებში, იგივე გაიმეორა სიმონ I-მა 1579-1599 წლებში ოსმალების წინააღმდეგ. ორივე სახელმწიფომ დიდი რესურსები დახარჯა მათ წინააღმდეგ ომში და სერიოზული დანაკარგებიც მიიღო. დასახულ მიზანს სრულად ვერცერთმა მიაღწია.
ეს ყველაფერი გაკეთდა მხოლოდ ქართლის რესურსებით. რა იქნებოდა ლუარსაბს და სიმონს მთელი საქართველოს ან დამატებით თუნდაც კახეთის სამხედრო და მატერიალური რესურსი რომ ჰქონოდათ?

თეიმურაზ I-მა 1614-1617 და 1632-1648 წლებში სისხლი ანთხევინა სეფიანებს. არ დავსვამ კითხვას რა იქნებოდა ქართლიც მისი რომ ყოფილიყო, რადგან 1625 წლის აჯანყების მაგალითი გვაქვს. მაგრამ რა მოხდებოდა მარაბდის ბრძოლაში იმერეთის, ოდიშისა და გურიის ლაშქარსაც მონაწილეობა რომ მიეღოთ, გიფიქრიათ?

სოლომონ I 1755-1784 წლებში ძირითადად იმერეთის, ეპიზოდურად გურიის, იშვიათად სამეგრელოს და მხოლოდ ერთხელ სამურზაყანოს რესურსით ომობდა ოსმალეთის წინააღმდეგ. მთელი დასავლეთ საქართველო ერთიანად რომ ჩაბარებოდა გამეფებისას ისეთი ენერგიული პიროვნება იყო ბევრად მეტს მიაღწევდა.

დაბოლოს, ქართლ-კახეთი და იმერეთი (ფართო გაგებით) ერთი მონარქის ქვეშ რომ ყოფილიყო, ასპინძასთან მოპოვებული გამარჯვება ეპიზოდურ მოვლენად არ დარჩებოდა.

ამიტომ განსაკუთრებით მიყვარს გიორგი
ბრწყინვალე. ჯერ მონღოლები გაყარა საქართველოდან, შემდეგ ერთი წლის თავზე კი ცივთან ამოჟლიტა ყველა ოპოზიციონერი დიდებული.

Aleksandre166
დიდი მეფე იყო, მაგრამ გაუმართლა კიდეც.
ა) საილხანო დაიშალა.
ბ) მთელი აღმოსავლეთ საქართველო მიიღო საკუთარი ძალაუფლების ქვეშ 1310-იან წლებში. დასავლელი ბაგრატიონები ერთმანეთს ებრძოდნენ.

ლუარსაბს, სიმონს, თეიმურაზს, ერეკლეს, სოლომონს ბევრად ცუდი სასტარტო პირობები ჰქონდათ როგორც საგარეო ისე საშინაო პოლიტიკური კუთხით.

ვფიქრობ ამ თემისთვის რელევანტური უნდა იყოს და ბარემ იდოს ეს პოდკასტიც აქ.

საქართველოს ბოლო საუკუნეების ისტორიაში ყველაზე გადამწყვეტი იყო ბაზალეთის ბრძოლა.

ამ ბრძოლის შესახებ სწორი წარმოდგენა არ არსებობს სინამდვილეში არც ისტორიოგრაფიაში და არც საზოგადოებაში.
წარმოდგენილია როგორც მხოლოდ ფეოდალური კოალიციების ბრძოლა.

სინამდვილეში, ეს იყო ოსმალეთის და ირანის გენერალური დაჯახება საქართველოში, თავიანთი ქართველი პროქსების ხელით.
ამასთან, ოსმალეთის პროქსების ნაწილი და საკმაოდ სერიოზულიც, უკვე გამუსულმანებული იყო, მათ შორის გიორგი სააკაძეც. ეს უკანასკნელი ფაქტი საერთოდ მიჩქმალულია. :დ არადა, არსებობს, იმდროინდელი სულთანის წერილი სააკაძისადმი, საიდანაც აშკარად ჩანს, რომ იმ დროისთვის, დაახლოებით 1625 წელი, თუ სწორად მახსოვს, გიორგა სუნიტურ ისლამზე იყო გადასული, ნუ ფორმალურად მაინც და სულთანი ამ წერილში შიიტებს გმობს და რაფიდიტებს უწოდებს, რაც მიუთითებს, რომ ირანში გიორგამ შიიტობა მიიღო ასევე ფორმალურად მაინც და შემდეგ ოსმალური ორიენტაციის კვალდაკვალ გადავიდა სუნიზმზე.

და გიორგას ლაშქარში ბევრი იყო გამუსულმანებული ქართველი ფეოდალი, მათ შორის სამცხიდან.
ანუ ეს იყო ფაქტიურად ქრისტიანული და მუსლიმანური საქართველოს გენერალური ბრძოლა, რომელიც ერთადერთია ამგვარი სახით ისტორიაში. ამავე დროს, თავად სააკაძე აშკარად ჩანს, რომ მაინც მერყეობდა და ისლამი ძირითადად ფორმალურად ჰქონდა მიღებული და არ იყო ჩამოყალიბებული, განსხვავებით სამცხის ბევრი ფეოდალისგან, რომლებიც იმ დროს უკვე მართლმორწმუნე მუსლიმები იყვნენ. ამიტომ ვერ იბრძოდა მთელი ძალით, როგორც სჩვევოდა და ამან დაღუპა კიდეც. ამავე დროს, თეიმურაზა და მისი კამანდა გამწარებული იბრძოდნენ.

სწორედ რელიგიური დაპირისპირებით არის განპირობებული ის სისასტიკე, რითაც თეიმურაზას ბანაკი გაუსწორდა ტყვედ ჩავარდნილ სააკაძელებს.

ახლა რა მოხდებოდა, ვთქვათ, სააკაძეს რომ გაემარჯვა და მუსულმანურ (ოსმალურ) ორიენტაციას. რა თქმა უნდა, ამაზე მსჯელობა ახლა წმინდა წყლის სპეკულაციაა და ნაკლები აზრი აქვს, ბებიის და ბაბუის მსგავსად, მაგრამ თეორიულად თუ დავუშვებთ, რომ საქართველო გაერთიანებულიყო ოსმალეთის ქვეშ და როგორც აჭარა და სამცხე გამუსულმანდა, იგივე პროცესები წასულიყო, მაშინ სულ სხვა ისტორია გვექნებოდა.

მაგრამ იმდენად გრძელი ისტორია აქვს ქრისტიანობას საქართველოში, რომ ეს სცენარი არ განხორციელდა, განსხვავებით ჩრდილოეთ კავკასიისგან, სადაც მოსახლეობა სწორედ მაგ პერიოდში ძირითადად ისლამზე გადავიდა.

This post has been edited by Popper on 30 Oct 2022, 22:37

Aleksandre166

"დიდი", რომ ლამაზი თვალების გამო არ შეარქვეს, ეგ ორჯერ ორი ოთხია.

მაგრამ ფაქტია, რომ (რეალურად) მისი ქმედების გამო დაიშალა საქართველო.
ზედმეტი ძალაუფლება მისცა შვილებს, მერე ვერ მოთოკა, დაიხურა ანაფორა და წავიდა სალოცავად.

და ეკლესიების აღდგენას, ჯობდა ეკონომიკისთვის (რეალურად გლეხობისთვის) მიეხედა.
ნუ ეხლა, მაგაზე დავა წყლის ნაყვაა, მოხდა და მოხდა.

როგორც მახსოვს, მეფეებს პაიკებივით ცვლიდა ეგ შობელძაღლი.