2თვის ორსული ვიყავი "მშობელთა კლუბის" არსებობა რომ გავიგე... ინტერნეტში რაღაცეებს ვეძებდი ორსულობაზე და შემთხვევით გადავაწყდი (მადლობა ღმერთს), მაგის მერე სისტემატიურად შემოვდიოდი და ვკითხულობდი ჩემთვის საინტერესო თემებს მაგრამ რატომღაც ძალიან იშვიათად ხდებოდა რომ მეც რამე დამეპოსტა...
ეხა კი მინდა მეც გაგიზიაროთ ჩემი მოგონებები მშობიარობაზე რომლისიც ძალიან მეშინოდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა არც ერთი ისტორია არ დამიტოვებია წაუკითხავი...
14აგვისტოს სოსოსთან ვიყავი დაბარებული გასასინჯად, თან 14სავარაუდო მშობიარობის დღე იყო მაგრამ სოსომ გამსინჯა და არც არაფერიო 1კვირას გაძლევ ვადას თუ არა და დამაჩქარებელი დაგვჭირდებაო... თან გამაფრთხილა გასინჯვის მერე შეილება ფერადი გამონადენი გქონდესო და არ შეგეშინდესო...
მართლაც გამართლდა სოსოს სიტყვები, მე ერთი წამითაც არ მინერვიულია დარწმუნებული ვიყავი რო ნიკოლოზი ჯერ მყარად იჯდა მუცელში...
12ისთვის დავიძინე მაგრამ ძილში ვგრძნობდი ყრუ ტკივილს რომელიც წყნარად ძილის საშუალებას არ მაძლევდა თან ცუდი სიზმრებიც მესიზმრებოდა

დილით 7ისთვის გამეღვიძა და აშკარად ვხვდები რო რაღაც ნიტოა ჩემ მუცელში თან დავაფიქსირე რო შვალედების მსგავსი რამ კეთდება, ავნერვიულდი... ანუ მშობიარობა მოახლოებული იყო და საატებიღა მრჩებოდა დიდი ტკივილების გასაძლებად

არავინ არ გავაღვიძე მეთქი მეჩვენება მაგრამ ბოლოს 6-7-8წუთში ერთხელ რო დამეწყო ტკივილები(საკმაოდ ასატანი) გადავწყვიტე დედა გამეღვიძებინა (ქმარი მორიგე იყო

)
დედაჩემს სიხარულისგან სახე გაებადრა(ერთი სული ქონდა ბებია გამხდარიყო)... გადავწყვიტეთ 11საათამდე(ამ დროს ჩემი ქმრი მოდიდოდა სახLში) დგვეცადა და თან თუ ტკივილებიც მოიმატებდა ჩავსულიყავით ჰერაში...
12ისთვის უკვე იქ ვიყავით გამსინჯა მორიგე ექიმმა (შაბათი იყო და სოსო არ მუშაობდა) და ჰაჰა თითის წვერი ეტევაო რა გინდა აქ წადი სახლშიო...
ჩვენც დავემორჩილეთ მაგრამ სახლში უკვე იმატა ტკივილებმა 4ი საათისთვის უკვე 2-3წუთში ერთხელ მტკიოდა და თან უკვე ისე რო ტირილს ვეღარ ვიკავებდი...
ჩემი დაჯღანული სახის ყურებას ვეღარ გაუძლეს და გავუდექით ნაცნობ გზას ჰერასკენ...
"შენ კიდე მოხვედიო?" -მორიგემ- "ხო გითხარი ხვალამდე არაფერი არ იქნებაო?!" მეთქი მტკივა გამსინჯე დროზე ეგეთი ვარ... გამსინჯა, ერთ თითზე ხარო და 3წუთში ერთხელ როცა ტკივათ ეგ უკვე მშობიარობის მოახლოებააო და შენ რაღაც გეშლებაო, არადა მართლა ეგრე იყო... ნუ დარჩიო და ჩამიტარეს ყველასათვის ნაცნობი პროცედურები(არც ისე სასიამოვნო) და შემიყვანეს ჩემ პალატაში...
ტკივილისგან ვერ დავდიოდი და ჩემებს სათითაოდ უშვებდნენ ჩემთან ესე ვიყავი 12მდე სანამ სოსო არ მოვიდა ამ დროისთვის უკვე უფრო ძლიერად მტკიოდა, მაგრამ გამსინჯა სოსომ და ისევ ერთ თითზე იყო გახსნა... წინასწარ ნათქვამი მქონდა რომ გაუტკივარებას ვიკეთებდი და დამაწვინეს სამშობიარო სკამი თუ რაღაც როა იმაზე და სოსომ ხელით გამხსნა 2თითზე რაც ძალიან მტკივნეული იყო მაგრამ იმ იმედით მოვითმინე რომ ვიცოდი წინ გაუტკივარება მელოდა

ანესთეზიოლოგები ძააან საყვარელი ქალები იყვნენ....
წამლის შესვლა და ჩემი შვება ერთი იყო არ მტკიოდა არაფერი და ვიყავი ისეთი ბედნიერი ამ ერთი ჩხვლეტის გამო რო რავიცი...
ეხა შეგილია დაიძინოო და მეც დავიძინე...

4საათზე ცოტა კიდე დავამატებინე გაუტკივარება და 6ზე დამეწყო ჭინთვების მაგვარი... მე მგონია რომ "საჭირო ოთახში" მინდა

მაგრამ არ გამიშვეს

გადამიყვანეს სამშობიარო ბლოკში და გამახსენდა რო ჩემ ქმის დას უნდოდა დასწრება რაზეც მე წინააღმდეგი არ ვიყავი პირიქით და ვუთხარი რო შემოეშვათ...
უკვე ჭინთვები მქონდა დაწყებული და თან ვგრძნობდი ტკივილს რომელიც თურმე არაფერია სამშობიარო ტკივილებთან შედარებით მაგრამ მე მაინც ძააან მტკიოდა... დავიწყე მოთქმა რო მე ვერ შევძლებდი გაჭინთვას რომ მე ძალა არ მეყოფოდა და ა.შ. მაგრამ ხალხს რეაქცია არ აქ და მეც მივხვდი რო რაც უფრო მაგრა გავიჭინთებოდი მითუფრო მალე დამთავრდებოდა ტანჯვა და თავს ძალა დავატანე... სოსო ხმას არ იღებდა ერთი ეგ მითხრა ბავშვს ნუ აწვალებო მაგრამ მცხვენია ამის თქმა და იმ მომენტში ბავშვზე ვერ ვფიქრობდი

20წუთში გავაჩინე ნიკოლოზი რომელიც იყო ძალიან ლურჯი და ტიროდა გიჟივით... უცებ მოაწესრიგეს და დამაწვინეს გულზე... არ მჯეროდა რო ჩემი შVილი იყო... იმ მომენტში რაც მე განვიცადე ამის სიტყვებით გადმოცემა ძალიან ძნელია და ჩემი აზრით ყველა დედამ უნდა განიცადოს ეს გრძნობა... მე ვტიროდი და სატირალი ბევრი ქმონდა მიხაროდა ის რომ დედა გავხდი, რომ აღარ მტკიოდა არაფერი და 9თვის ლოდინის შემდეგ შევხვდი ჩემ ანგელოზს... არ მჯეროდა რომ მე უკვე მყავდა შვილი და ის ჩემ გულზე იწვა... პატარა უსუსური არსება რომელიც თავისი ცხოვრების პირველ წუთებს ჩემ გულზე ტირილში ატარებდა

მერე სოსომ ნახევარი საათი მისუფთავა საშვილოსნო და კაცი გაკვირვებული იყო რომ 4კილოიანი ბავშვის გაჩენის შემდეგ ნაკერები არ დამჭირვებია...
2საათის შემდეგ უკვე პალატაში ვიყავი დაიმ ღამის მერე სულ ჩემთან იყო ნიკოლოზი...
მართალია ყველა ძაან თბილად მექცეოდა მაგრამ მე ერთი სული მქონდ სახლში როდის წამოვიდოდი მაგრამ 4დღეზე ადრე არ გამოგვიშვეს...
რაც შეეხება ჰერას ძალიან კმაყოფილი ვარ როგორც პერსონალით ისე პირობებით