nineli_7772 წლამდე ბავშვს ინფანტის ბილეთს უღებ. მაგრამ ადგილი არ ეკუთვნის, დედას უჭირავს ხელში. ძაან იაფი ჯდება. თუ გინდა რომ ქარსითში გყავდეს ფრენისას და ცალკე ადგილი ჰქონდეს მაშინ ჩაილდის ბილეთს აუღებ. 2 წელს ზემოთ ბავშვის ბილეთს ანუ.... თუმცა თბილისიდან რომ მოვფრინავდით თურქიშის გოგოს რეგისტრაციაზე ვთხოვე რომ დაებლოკა ჩვენს გვერდზე მესამე ადგილი და სანდროს ქარ სითიც დავამაგრეთ მანდ, აი სტამბულიდან პრიშტინამდე პეგასუსმა არ დაგვიბლოკა ადგილი და ხელში მყავდა მთელი გზა, არადა ჩვენს გვერძე ცარიელი ადგილი იყო ))) პროსტა ჩაბარებული გვქონდა უკვე კალათა და მომეწია ხელში ჭერა მთელი გზა )
* * *
ფრენა არანორმალურად მიყვარს მეეეც. მაგრამ ეს ბოლო იყო სასტიკობა, პეგასუსი და გოქჩენის აეროპორტი შემძულდა რააა...
ე.ი, 11ში დილით ბედნიერად დავჩექაუთდით სასტუმროდან ) 2 საათიანი მგზავრობის მერე მივედით გოქჩენის აეროპორტში. ამდენი ბარგი ბარხანა ჩავაბარეთ. მერე რეგისტრაციის დროს ძლივს ავუხსენით პეგასუსის გოგოს რომ კალათას და კალიასკას არ ვაბარებდით ჩასხდმამდე, მერე საპასპორტო კონტროლზე ტვინი გამიჩიVქნეს რატომ ვიზა არ გაქვსო, და ძლივს ავუხსენი რომ ეუთოელის ცოლი ვართქო და არ მჭირდებათქო.. და ამდენი ბურღვა იმის გამო რომ ინგლისური არ იცოდნენ :|აეროპორტის თანამშრომელმა ინგლისური როგორ არ უნდა იცოდეს მიკვირს :|
მერე სტარბაქსში დალეული საშინელი ფრატუჩინო დაემატა. + სანდროს ისეთი ჩასვრა რომ პალზუნკებიც დასვარა :| ზურგში აუვიდა დაჟე
დაბანვა მომეწია აეროპორტში
დედის ოთახში )))))
მოკლედ ჩავჯექით, აფრინდა თვითმფრინავი მოვუახლოვდით კოსოვოს და იქ საშინელი ნისლი :| მაინც და მაინც პრიშტინის თავზე :| 128მ სისქის ნისლი იყო :| 30 წუთი ურტყა კრუგები პილოტმა და ბოლოს გამოაცხადა რომ ვერ დავჯდებით და გავბრუნდით უკან სტამბულში :|
მერე იქ ცალკე საქმეების გარჩევა დაიწყო. ხალხი პეგასუსს ლანძღავდა აქამდე როგორ ვერ გაარკვიეთო რომ ნისლი იყოო კოსოვოშიო. მოკლედ 4 საათი დაგვჭირდა სანამ გაირკვა რა გველოდებოდა. პასპორტებში ჩასწორება გაგვიკეთეს, ახალი ბილეთებო მოგვცეს შემდეგი რეისის და აწი სადაც გინდათ იქ წადითო ))))
მე გული მისკდებოდა თან. არც პამპერსები მქონდა ჩანთაში, და არც სუფტა ტანსაცმელი :| სხვა დროს 3-3 ხელი რომ დამაქვს ყველაფერი მაინც და მაინც მაგ დღეს არ წამოვიღე
ჩემოდნები კიდევ არ მოგვცეს რომ ამომეღო
მადლობა ღმერთს რომ მოვიფიქრე ტუმბოს წამოღება ხელბარგით და რძის გამათბობელის კიდევ :|
ხოდა გელამ არ ვიცი სად მაგრამ აეროპორტში პამპერსი იყიდა :|
და მეც დავმშვიდდი...
მოკლედ აეროპორტთან ახლოს სასტუმროში გავათენეთ. სანდრომ მთელი დღის ნამძინარმა და ხელში ნათრევმა ღამე გაიგიჟა თავი, დილის 6მდე შეუჩერებლივ ტიროდა
ბოლოსმთლიანად გავატიტვლეთ და ისე მივიკარი შიშველტანზე და დაწყნარდა, ძლივს დაიძინა
მაგრამ ჩვენ გაგვაწამა
12 იანვარს დილით ისევ მივედით აეროპორტში, გავიარეთ რეგისტრაცია, თავიდან ვუხსნიდით რეგისტრაციაზე და პასპორტ კონტროლზე თუ რა მოხდა გუშინ და ახლიდან რატომ გავდივართ რეგისტრაციას და რატომ არ მაქვს ვიზა მე
ჩავსხედით. მივუუახლოვდით კოსოვოს და რას ვხედა, ისევ ნისლი იამტებს ":D მაგრამ მოვასწარით დაფრენა :|
ჩვენს მერე საჰაერო სივრცე ისევ დაიკეტა და ეხლაც ეგრეა, ისეთი ნისლია პირდაპირ სახლი არ ჩანს :|
მოკლედ ეგეთი კოშმარი დღეები გადავიტანეთ. რაც მთავარია ფრენის დროს სანდრო არ ტიროდა. სოსკა ედო დაერთხელ დასჭირდა მარტო რძე, დაფრენისას, ისიც შიოდა და იმიტომ 0)) ბედნიერებაა რომ ეგეთ პატარებს სინუსები არ აქვთ ჯერ ჩამოყალიბებული და არსტკივათ.
ისე მაგის მერე მშვიდათ სძინავს და მაიმუნობაც ისწავლა, სოსკას აფურთხებს და მერე ტირის ითხოვს უკან ))))))
This post has been edited by deadeo1988 on 14 Jan 2014, 16:16
· 
დედების კლუბი
