დედების კლუბი

მეიბომიტის (თვალის) პრობლემა ხომ არ გქონიათ ვინმეს? რაც დაუნიშნეს ჩემს გოგოს ვუკეთებ და ჯერ არ გვაქვს უკეთესობა, ერთადერთი თბილ კომპრესებს ვერ ვუკეთებ არ იჩერებს (

გიგოებო სახეზე რომ დააყარა ახლა აქვს წითელი აი ქარშირომ ენართებათ ეგრე, წავუსვი ქარის და სიცივის საწინააღმდეგო კრემი ბუბხენის და რამე სხვა ხომ არ წავუსვა? და რას უნდა შეიცავდეს ბავშვის სახისკრემი.
* * *

წირპლები აქ ყვითელი? ცრემლი სდის თუ როგორ აქ.

sichiko
თვალის ხამხამი დაიწყო და ჯიბლიბოსავით აქვს ცალ თვალზე ოღონდ შიგნიდან არის კან ქვეშ ეს ბურთი, გარედან არ არის როგორც ჩვეულებირვი ჯიბლიბო.

pearlgirl
ალბათ მეც ასე ვიქნებოდი შენს ადგილას. მე რომ პირველი გავაჩინე დაფეთებული ვიყავი და ასე ვიკვლევდი ყველაფერს, მერე მოდის გამოცდილება და პლიუს ამას დედის ინტუიცია ქვას გატეხს, რავიცი მე ასე ვარ, ხშირად მეკითხებიან ექიმები თავადაც ექიმი ვარ თუ არა. ის რომ ამერიკის პედიატრთა ასოციაცია უფრო მეტ სანდოობას იწვევს, ვიდრე უბნის პოლიკლინიკის ექიმი ეს ცხადია, მაგრამ არის რაღაცეები, რაც არ ამართლებს ყველა ბავშვზე, უფრო მეტიც 50/50-ზე. მაგალითად მტკივან ყელზე ყინულიანი წყლის დალევა და კიდევ არის ასეთი რამეები. შეიძლება საქმე სხვა რამეში აქ და ზოგი იტყვის და უთქვამთ კიდეც ბავშვი ყველგან ბავშვიაო, მაგრამ იქ თაობები მკურნალობენ ასე შედეგიანად, სხვაგან სხვა მეთოდებით და იქაც შედეგიანად და ეს ეს მეთოდები რომ ავრიოთ, დიდი ალბათობით სულაც არ იქნება შედეგიანი. მე რომ ნაყინი ვჭამე აბა ანგინაზე, 2 თვე ვეღარ მოვირჩინე სიწითლე და ხველა. ზემოთაც დავწერე, არც იმ ბრილიანტის მწვანის წასმით დაშავებულა რომელიმე ბავშვი დარწმუნებული ვარ ახლა რომ ხელს არ ახლებინებენ. რცხილაძე ნამდვილად კარგი პედიატრია, მაგრამ მე მასთან არ მივიყვანდი ჩემი ერთი ახირების გამო. მე მინდა ჩემი შვილის ექიმთან ვიქონიო კონტაქტი, როცა მჭირდება, ყოველგვარი ასისტენტების გარეშე, რაც არუნდა იგივეს მეუბნებოდეს ასისტენტი. ჩემთვის როგორც მშობლისთვის, ჩემი შვილის ექიმი (რომელსაც ვენდობი და მჯერა) რომ დამამშვიდებს, ის ჩემზეც ზემოქმედებს და ჩემს განწყობაზეც, ჩემი განწყობა კი აისახება პირდაპირპროპორციულად ბავშვის მდგომარეობაზე, ხოდა სულ არ მინდა შუამავლის მეშვეობით კონტაქტი, ეს ჩემს ახირებად ჩათვალე, მაგრამ ასეა და მე არ ვარ მარტო ასეთი.პ.ს. მარილის აბსოლუტური აკრძალვაც არ მომწონს, მიმაჩნია რომ მცირე დოზით სასარგებლოც კია, რასაც ვერ ვიტყოდი შაქარზე. ნუტრიციოლოგი არ ვარ, მაგრამ მჯერა, რომ გონივრული დოზები არ არის მავნებელი, პირიქით.

უი ეგ არვიცი, ჩემსას რაღაც სდიოდა და ჩირქიო დაუძახა მიქელაძემ ყვითელი იყო მაგრამ ტობექსმა მოურჩინა.

mashusha
რა გითხრა აბა, არ ვიცი რისი ბრალია. თავის დროზე წავიკითე, ბავშვი თვითონ უნდამიხვდეს და როცა პამპერსის ზომას შეამცირებს, მერე უკვე შენც შეგიძია წაეხმარო, ანუ ღამით გააღვიძო და დასვა.
ალბათ მეც ვზარმაცობ, მეორე ბავშვის გადამკიდე ისედაც არეული ძილი მაქვს და სასტიკად მეზარება ღამე წამოდგომა, ეგ კი არა, პირველი რომ მაღვიძებს ხან რა, ხან რა მიზეზით, ძალიან ვღიზიანდები.

დღისით შეგიძლია ხშირად შეახსენო და უფრო ადვიილია მგონი გადაჩვევა, ზაფხული კი საუკეთესო პერიოდი

killer

ბანაობის შემდეგ ცოტა მოგვიანებით გამოსდის ოღონდ როგორ იცი, რომ გავხდი გამოსაცვლელად, შემხმარი პატარა წერტილები მხვდება, ანუ სისხლის სახით არ დამინახავს.

Perseus12
ხო მეც როგორც მითხრეს, კვირაში ორჯერ ტოპიკრემით და დანარჩენ დღეებში უბრალოდ წყლით. კანი ექერცლება პროსტა ძალიან, ტოპიკრემს ვუსმევ მაგრამ არ შველის დიდად.

სახეზე დამატენიანებლად რამეს/რას ხმარობთ?

Perseus12

პირველი შვილია და ერთადერთი, თუმცა ჩემი თავიდან გამომდინარე რა ტიპიც ვარ არცერთხელ არ ვყოფილვარ დაფეთებული. გაჩენდამდე წლები ვერკვეოდი ბავშვის მოვლაში. ეგეთი ვარ მაინტერესებდა ყოველთვის. და ეგ დედის ინტუიცია თავიდანვე მოვიდა ჩემთან. ბრმად ირაკლის კი არა არც არავის ვენდობი გადაუმოწმებლად და პლიუს ეგ ინტუიცია რომელიც ყოვეLთვის ამართლებს.
ირაკლის რაც შეეხება ასევე ჩემი დაინტერესსებიდან გამომდინარე ბავშვამე ვიცოდი მის შესახებ როგორი ექიმიც იყო. სხვათაშორის მისნაირი პედიატრები თუნდაც მიქელაძეც ეგრეა მასთანაც ჭირს უშუალო კონტაქტი ან დაეკონტაქტები და ორ სიტყვას გეტყვის უნდა არკვიო მერე რა გითხრა. ირაკლისთან ჩემი ურთიეღთობა ძაან კომფორტულია ვიზიტებზე ტონა კითხვას ვუსვამდი, ამომწურავ პასუხებს მაძლევდა და შიგადაშიგ ვეკოტაქტებოდი მის ასისტენსტს რომელიც ძაან კომფორტული იყო.
მარილის აკრძალვას რაც შეეხება, მე წლამდე არ მიმიცია გადასარევად ჭამდა და წლიდან სულ არ მიკითხავს ირაკლისთვის ისე დავუმატე მწიკვი მარილი, ზუსტაადაც იმის გამო რაც შენ ზემოთ დაწერე რო გონივრული არაფერი არაა საზიანო.

და იმ საიტებს რაც შეეხება ძალიან ძალიან მეხმარებოდა თავიდანაც და ეხლაც როცა რამე არ ვიცი ყოველთვის გონივრულ პასუხს ვპოულობ მანდ, რაც საბენდიეროდ მერე ემთხვევა ხოლმე ირაკლისას.
ყველა ბავშვი რომ ინდივიდუალურია მე მაგალIთად აქ რაც ვპოსტავ ყველა პოსტში მაგას ვაწერ რამის ბოლოს და მრჩეველშიც იგივე მესმის, ისევე როგორც იმ სანდო ქვეყნების პედიატრეთა ასოციაციის საიტებზე წერია.

მოკლეთ ჩემი გოგო მოშიებულზე ჩემ რძესაც არ ჭამს ბოთლიდან... რა გადაეჩვია ასეთი არ ვიცი.. ძუძუ არ მივეცი ჯერ ბოთლი ვატაკე და როგორც სოსკას ღეჭავს და გულს ირევს ისე ქნა ამაზეც. ეხლა მირჩიეთ რა ვქნა დამატებითი რო დაჭირდება? ადრე ჭამდა ბოთლიდან რაც 2 თვის გახდა არ იკარებს. ავენტის ბოთლი მაქ ნატურ რო აწერია იმ თავით.

This post has been edited by takotatuli1989 on 18 Jan 2018, 14:34

killer
აუ მართლა აღარ შემიძლია ეს ყოველ წელს ახალ-ახალი წესები რა :/
ნიკიზე მითხრეს მაშინ ზილიონკა წაუსვიო, ახლა ამაზე არაფერი ქნაო.
სამშობიაროშივე მოძვრა და მერე სახლში ამასაც დაეწყო ცოტა ხნის მერე სისხლიანი გამონადენი, ფუფხებივით ჰქონდა.
12 დღის იყო ზუსტად პედიატრთან რო მივიყვანე, მოწმინდა ეს ფუფხები რაღაციანი ბამბით და ბანაობისას თბილ წყალში კარგად რო მოლბებაო შენით გაუწმინდე ბამბითო აბაზანაშივეო.
მერე 3 დღეში უკვე მოუშუშდა ეგ რო ვქენი.
უბრალოდ ვამშრალებდი ხოლმე ისე ბანაობის მერე ბამბით.

pearlgirl
კიი, მესმის ყველაფერი, უბრალოდ მე 21-ის რომ გავხდი 8 დღეში გავაჩინე, ორსულობა კიდე 2 თვეზე აღმოვაჩინე და დაფეთებული კი არა გადაფეთებული ვიყავი, მარტო ვზრდიდი და ბავშვის მამაც 23 წლის იყო და მინიმულურ მონაწილეობას იღებდა. ეს ახლაა რეაქციები რომ მაქვს შენელებული და თავში ურო რომ მირტყა, მაინც ოლიმპიურ სიმშვიდეს ვინარჩუნებ, იმიტომ კი არა რომ მშვიდი ვარ ოღონდ, იმიტომ რომ დავიღალე ნერვიულობებით და ემოციებით. ნეტა განახა ეს მესამე რას შვება, უნიტაზიდან წყლის დალევის მცდელობაც კი ქონდა, მაგრამ რა, მიმიკაც არ შემცვლია, არადა პირველზე ალბათ გავაქანებდი ინფექციურში. ახლა მეცინება და მეორე რომ გადმომივარდა არცთუ ისე მაღალი საწოლიდან ისიც კი გავაქანე და მაგას დიდი შუალედს ვაბრალებს, პირველივით იყო ფაქტობრივად, ეს პატარა კიდე ინერციით იზრდება :დ
Lemon Curd
ტოპი კრემი ყველაზე მეტად მომეწონა რაც მიხმარია დამატენიანებლის ამბავში , დაჟე ველედაზე მეტად, რაც სხვათაშორის გამიკვირდა, მე მცენარეული რამეების ფანი ვარ, მაგრამ რა ფუფხებს გულისხმობ, ასე კანზე ფუფხები არასდროს ქონია გარდა ურტიკარიისას, ალერგია როცა ქონდა და ალაგებით არაფერიც არ ალაგებ, სანამ თავისით არ აღდგა კანი არ გაუარა, უბრალოდ დამატენიანებლით ვეხმარებოდი. სამაგიეროდ თავზე ქონდა ძალიან დიდ ხანს ფუფხები, ელოკომის ლოსიონმა უშველა.
* * *
takotatuli1989

3 თვის მყავდა რომ გამიშრა რძე, უფრო-სწორად ძალიან შემცირდა ჯერ და მერე გაშრა, მიუხედავად იმისა, რომმაინც პირში ედოდა წოვდა საწოვარასავით, რძე არ გამოდიოდა, შიოდა და არ ჭამდა ბოთლიდან, რანაირი ბოთლი და საწოვარა არ ვცადე, ყველანაირ თავიანი, ამასთან ვთავაზობდი სხვადასხვა ფორმულას, არაფრით არ ჭამა ბოთლიდან, არადა ეს ზუძუ არ ყოფნიდა, არ ქონდა იმ თვეში მატება. ჰოდა ამ ფორმულას ვაჭმევდი კოვზით 3 თვის ბავშვს, იმიასაც აპუნჭყებდა ნახევარს. მერე ფაფა მივეცი, ხილფაფა და ასე რაღაცნაირად წუწწაობა-წუწაობაში მივიყვანე ერთ წლამდე და მერე დავანებე თავი ფორმულას, იმდენაც ეზიზღებოდა, სამაგიეროდ იმ ცალიერ ძუძუს კი წოვდა 18 თვემდე, ისიც მესამეზე დავორსულდი და იძულების წსით მოვიშორე დიდი ტრავმებით და სტრესებით, თორემ სადამდე მოწოვდა არ ვიცი. აი ასეთია ჩემი უჭმელი ბავშვის გამნოცდილება.

Perseus12

აუ მე რას ვიზამდი წარმომიდგენია 21 წელი ამ გადმოსახედიდადნ აი ძალიან ძალიან გამოუცდელი და ფეთიანი ასაკი მეჩვენება ბავშვისთვის და ეგრეცაა. 34 ის ვარ

აუ საყვარელი
არა, ნუ დროულ ასაკში გაჩენაა რაც ფეთიანობას გაშორებს უმრავლეს შემთხვევაში რა. მეც მაქვს ეგეთი შემთხვევები და წარბს არ ვატოკებ ხოლმე. 100 პროცენტით მზად ვიყავი ბავშვისთვის და იმიტომ.

არც მე ვარ დაფეთებული დედა, ყურადღებიანი-კი, ბატონო, მაგრამ დაფეთებული არა. 35 წლის ვარ და ეტყობა მაგის ბრალია.

Perseus12

ფუფხი არა, უფრო კანის თხელი ფენა ძვრება, ექერცლება, ტანზეც, სახეზეც. ტოპიკრემი თავიდან უტენიანებს და მერე ისევ უშრება.
მშრალი კანი აქვს ძალიან.
გაუვლის ალბათ.

pearlgirl
მე 35-ის. მეგონა რომ ყველა ჩემზე კარგად მოუვლიდა ჩემს შვილს და რომ დაიბადა, კი არ გამომყავდა ჩემთან, ერთი კვირა ვიყავი გაგუაში და ერთი ღამე არ მყოლია ჩემთან, ახლა კიდე ისე ვნანობ, საშინლად, განსაკუთრებით იმის მერე როცა ესენი გავაჩინე და ვხედავდი როგორ ჩხაოდნენ ბავშვები ბავშვთა ოთახში, ხოდა ეს პატარები სულ ჩემთან მყავდა, საკეისროს დღესაც კი ის ღამე მე მყავდნენ. თან სად ახლა რომ გადამზადებული პერსონალია და სად მაშინ, დარწმუნებული ვარ, მაშინ უფრო გულგრილად ექცეოდნენ, ვიდრე ახლა, სულ განვიცდი მაგას და ამ მშობიარობებზე რომ მესმოდა ხოლმე სხვა ბავშვების ტირილი, შევბოდიალდებოდი, ავიყვანდი მჩხავანას, ვიხუტებდი, ხან გვერდს შევუცვლიდი, ხან რა და რაც იმ დღეებში ჩემს შვილს დავაკელი, ამათთან დავიხარჯე. აბა ჩემები გატრუნულები იყვნენ პალატაში, უბრალოდ მერე სახლში ერთიანად ,,მასიამოვნეს" :დ და ერთადერთიო რმ ახსენე რატომ, აღარ ფიქრობ კიდე გაჩენას თუ ამ ეტაპზე ერთადერთი?

This post has been edited by Perseus12 on 18 Jan 2018, 15:38