აპოკრიფები, ყველაფერი ამის შესახებ

როგორც ვიცი აპოქრიფები არიან წერილები რომლებიც არ შევიდნენ საღვთო წერილებში. თუ ახალი აღთქმის წერილებზე მეტნაკლებად გასაგებია გნოსტიციზმი, ფიქცია და ა.შ.
ვერ ვიგებ ძველ აღთქმაში რა ხდებოდა? რატომ არ შევიდა ავრაამის და სხვა წიგნები? ფიქციააა? არ იყო შთაგონებული სულიწმინდის მიერ?
მოდით ვიმსჯელოთ ამ საკითხებზე.

რამე უფრო საინტერესოთი რომ დავკავდეთ

bui85

ჩვენ უფრო კონცენტრირება ახალი თუ ძველი აღთქმის აპოკრიფებზე მოვახდინოთ? ამბობენ რომ ძველ აღთქმაში "სიბრძნე სოლომონისა", "ივდითი"(მემგონი ესაა), ასევე მაკაბელთა წიგნები, და ეზდრაც მგონი- არ არიან სულიწმინდით შთაგონებული... თუმცა არ ვიცი...

ახალი აღთქმის აპოკფრიფებზე მეტი ვიცი, ყველაზე ცნობილია- თომას სახარება, ასევე არის: მარიამის სახარება, ებრაელთა სახარება, სიმართLის სახარება, პეტრეს სახარება...

და სხვათაშორის ასევე არის ეპისტოლეები... ამ წამს მახსენდება 3 კორინთელების მიმართ წერილი, რომელზეც კომენტარი და ეგზეგეზა ევსები კეისარიელს(არიანელს) აქვს გაკეთებული... ასევე საინტერესოა ბარნაბას ეპისტოლე და ჰერმესის სიმღერა თუ რაღაც ეგეთი...

ზუსტად რაზე გინდა საუბარი?

Lashab
რავი აბა მე უფრო მაინტერესებს რითი ხელმძღვანელობდნენ ეკლესიის მამები როცა ერთწიგნს უარყოფდნენ მეორეს არა განსაკუთრებით ძველ აღთქმაში, ვინაიდან ძველი აღთქმის ამ წიგნებს ებრაელები აღიარებდნენ, როგორც მე ვიცი

აქ არის რამოდენიმე არაკანონიკური აპოკრიფი, ვისაც არ ააქვს წაკიტხული შეუძლია წაიკითხოს. კიდევ რომლებს დაამატებდით?

იოანეს აპოკრიფი

თომას სახარება

ფილიპეს სახარება

ნიკოდიმოსის სახარება

bui85

ორი ვარიანტი იყო - 1. ტექსტების გაანალიზების შემდეგ, ხვდებოდნენ რომ ესა თუ ის ტექსტი ზიანს მოუტანს ხალხის სამართავად და დასაჩმორებლად მოგონილ ორგანოს (ანუ რელიგიას) და რაცხავდნენ არაკანონიკურ ტექსტად. ტექსტები ხვდებოდა სარდაფებში დანდაც ხშირად ნადგურდებოდა კიდევაც.
2. საერთოდ ვერ უგებდნენ თავს და ბოლოს ხელნაწერს (როგორც ეზეკიელის მაგალიტი გვიჩვენებს) და არ თვლიდნენ მათზე ყურადღების გამახვილებას საჭიროდ.

ორივე ვარიანტი არსებობდა და ორივე მათგანის მიზანი ერთი იყო........



Lashab

შენგან არ მოველოდებოდი ამას
რა არის ეს?
რა მცნებაა "სულიწმინდით შთაგონება" ? არ მითხრა ეხლა ამას სერიოზულად აღვიქვამო.

DARKSIDE OF ME
მართალი გითხრა ზოგიერთი ახალი აღთქმის აპოკრიფი წავიკითხე და მანდ მართლა ბებიაჩემის ზღაპრები წერია, რომელიც შინაარსობრივ თანხმობაში არ შედის სხვა ახალი აღთქმის წიგნებთან.
მაგალითად хождение богородицы по мукам ვაფჩე რა არი ღმერთმა უწყის

bui85

გააჩნია როგორ შეხედავ.
თუ ჩათვლი რომ აპოკრიფული ლიტერატურაა ჭეშმარიტი მაშინ ავტომატურად დღევანდელი ახალი აღთქმა გამოვა "ზღაპრები".. როგორც შენ ახსენე

WolfSpell
хождение богородицы по мукам <= როგორც არ უნდა შეხედო მართლა ზღაპრებია, არა ინფორმატიული, უფრო დაშინებისკენ მიმართული. ფანტაზიას ავარჯიშებდა ალბათ ავტორი.

bui85

ეკლესია სტანდარტულ რწმენას ესწრაფვოდა (და ესწრაფვის), რადგან ეს ერთი მხრივ აერთიანებს და აძლიერებს ორგანიზირებული ეკლესიის კოლექტიურ რწმენას და ამავე დროს ხელს უწყობს ქრისტიანობის გავრცელებას. ამიტომ ეკლსიაში "ერეტიკოსებისგან " ეტაპობრივ წმენდას ჰქონდა ადგილი. ერესის ცნების შემოტანა ქრისტიანობაში ეფუძნება სიცრუეს, რომელიც ორთოდოქსალური კათოლიციზმის ისეთი პიონერების დამკვიდრებულია, როგორიც იყო მაგალითად ირენეუს ლიონელი, და რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ თითქოს თავდაპირველი ქრისტიანული მოძღვრება უბრალო და ერთიანი იყო და ყველა ვარიაცია და გვაინდელი ინტერპრეტაცია თავდაპირველი რწმენის პერვერტირებას წარმოადგენდა -ანუ ერესს.
მე-20 საუკუნეში აღმოჩენილ აპოკრიფებზე რომ არაფერი ვთქვათ, ქრისტიანული პირველსაწყისების მრავალფეროვნებაზე ის ფაქტიც მიგვითითებს, რომ კლმენს ალექსანდრიელის შეგროვილ ხელნაწერებიდან, რომლებიც მოციქულების გადმოცემებს აღწერდნენ, ბევრი ეზოთერული ხასიათისაა.
მეორე საუკუნეში, ჰიეროპოლის ბიშოფი პაპიასიც აგროვებდა მოციქულების გადმოცემებს მოციქულების მოწაფეთაგან, სამწუხაროდ მისი ნაშრომი დაიკარგა, თუმცა კი ეკლესიის ისტორიკოსი ეუსებიოსი ათვალისწუნებითი ტონით გადმოგვცემს, რომ ბევრი ამ გადმოცემათაგანი ეზოთერული ხასიათის იყო.

თავდაპირველად ქრისტიანობა ცოცხალი ტრადიცია იყო და ეყრდნობოდა სიტყვიერ გადმოცემებს, მაგრამ შემდეგ ეკლესიურმა ავტორიტარიზმა ჩაკლა ეს სული. კანონიზირებულმა ხელნაწერები აღარ არსებობდა ცოცხალ კონტექსტში იმ ფაქტთან, რომ პირველი ქრისტიანები ინდივიდუალურად ცდილობდნენ ქრისტესთან შეხების უძლიერესი განცდის გადამუშავებას.

ქრისტიანობის სიღრმეების საკვლევად ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვთ აპოკრიფებს. სამწუხაროდ არ ვიცი ნეტში სად დევს ტექსტები.
ვანო თარგმნიდა გნოსტიკური ქრისტიანობის თემაში ქართულად.

შენგან არ მოველოდებოდი ამას
რა არის ეს?
რა მცნებაა "სულიწმინდით შთაგონება" ? არ მითხრა ეხლა ამას სერიოზულად აღვიქვამო.

კარგად წაიკითხე რა მიწერია:

"ამბობენ რომ................ არ არიან სულიწმინდით შთაგონებული."

ანუ ასე ამბობენ...

Lashab
"გეხუმრე არისტოფან......გეხუმრე კაცო"......

:მიმინოსსმაილიკი:









bui85

ახალი აღთქმა არ დაგავიწყდეს რომ ეკლესიის შეკრული შეკოწიწებული "ნაშრომია".....ეგ არ არის რეალური ფაქტების ამსახველი მასალა.

This post has been edited by DARKSIDE OF ME on 23 Apr 2009, 01:30

მეც გამიკვირდა,თან სასიამოვნოდ

--------------------------------

ებრაული ტრადიციის მიხედვით, ებრაული წერილების ერთ კრებულად ჩამოყალიბება დაიწყო ეზრამ და დაასრულა ნეემიამ. ეზრას ეს არ გაუჭირდებოდა, რადგან თვითონაც ჰქონდა დაწერილი ბიბლიის ერთ-ერთი წიგნი ღვთის შთაგონებით და, ამასთანავე, მღვდელი, სწავლული და წმინდა წერილების გადამწერი იყო (ეზრა 7:1—11). არ არსებობს არგუმენტები ტრადიციული თვალსაზრისის საწინააღმდეგოდ, რომ ებრაული წერილების კანონმა საბოლოო სახე ძვ. წ. V საუკუნის დასასრულისთვის მიიღო.
ებრაული წერილები (ანუ ძველი აღთქმა) 39 წიგნისგან შედგება, თუმცა იუდეველთა ტრადიციული კანონი მათ 24 წიგნად აერთიანებს. ზოგი სწავლული კიდევ უფრო ნაკლებს, 22 წიგნს ითვლიდა, რადგან „რუთს“ აერთიანებდა „მსაჯულებთან“, „გოდებას“ კი — „იერემიასთან“. ისინი წიგნების რაოდენობას ებრაული ანბანის ასოთა რაოდენობას ამთხვევდნენ. ქვემოთ ჩამოთვლილია 24 წიგნი იუდეველთა ტრადიციული კანონის მიხედვით:
კანონი (მოსეს ხუთწიგნეული) წერილები (ჰაგიოგრაფები)
 1. დაბადება
 2. გამოსვლა
 3. ლევიანები
 4. რიცხვები
 5. მეორე კანონი
წინასწარმეტყველები
 6. იესო ნავეს ძე
 7. მსაჯულები
 8. სამუელი (პირველი და მეორე ერთ წიგნად)
 9. მეფეები (პირველი და მეორე ერთ წიგნად)
10. ესაია
11. იერემია
12. ეზეკიელი
13. თორმეტი წინასწარმეტყველი (ოსია, იოელი, ამოსი, აბდია, იონა, მიქა, ნაუმი, აბაკუმი, სოფონია, ანგია, ზაქარია და მალაქია ერთ წიგნად)
14. ფსალმუნები
15. იგავები
16. იობი
17. ქებათა ქება
18. რუთი
19. გოდება
20. ეკლესიასტე
21. ესთერი
22. დანიელი
23. ეზრა (შეიცავდა „ნეემიასაც“)
24. მატიანე (პირველი და მეორე ერთ წიგნად)

ამ ნუსხას ანუ კანონს ღვთისგან შთაგონებულად მიიჩნევდნენ იესო ქრისტე და პირველი საუკუნის ქრისტიანული კრების წევრები.

ქრისტიანულ-ბერძნული წერილების (ანუ ახალი აღთქმის) დამწერებს მხოლოდ ამ წიგნებიდან მოჰყავდათ ციტატები. ციტატების წინ ისინი ხშირად იყენებდნენ ფრაზას „როგორც წერია“ ან მსგავს ფრაზებს, და ამით ცხადყოფდნენ, რომ ეს წიგნები ღვთისგან იყო შთაგონებული (რომ. 15:9). იმ წიგნებს, რომლებიც დედამიწაზე მის მოსვლამდე ღვთის შთაგონებით იყო დაწერილი, იესომ უწოდა „მოსეს კანონი, წინასწარმეტყველთა წიგნები და ფსალმუნები“ (ლუკ. 24:44)

რაც შეეხება აპოკრიფულისგან კანონიკური წიგნების გამორჩევას, ეს არ ხდება ერთი რომელიმე ეკლესიის მამების კრებებზე მოფიქრებულით. ბევრ სიანტერესო რამეს დავწერდი ბევრი დრო რომ მქონდეს.

მაგრამ, მოდი ერთ ფაქტს აინც დავდებ.

ახ. წ. I საუკუნის ებრაელი ისტორიკოსი, იოსებ ფლავიუსი, თავის ნაშრომში მოიხსენიებს იმ წიგნებს, რომლებსაც ებრაელები წმინდად მიიჩნევდნენ. ის წერს: „მრავლადაც არ არის წიგნები, რომლებიც ერთმანეთს ეწინააღმდეგება. ჩვენი წიგნები, რომლებიც სამართლიანადაა აღიარებული [ღვთისგან შთაგონებულად], მხოლოდ ოცდაორია [ანუ იგივე 39 წიგნი, როგორც ეს მე ზემოთ ჩამოვწერე] და დროის ყველა მონაკვეთს მოიცავს.

დროებით.

ორი ვარიანტი იყო - 1. ტექსტების გაანალიზების შემდეგ, ხვდებოდნენ რომ ესა თუ ის ტექსტი ზიანს მოუტანს ხალხის სამართავად და დასაჩმორებლად მოგონილ ორგანოს (ანუ რელიგიას) და რაცხავდნენ არაკანონიკურ ტექსტად. ტექსტები ხვდებოდა სარდაფებში დანდაც ხშირად ნადგურდებოდა კიდევაც.
2. საერთოდ ვერ უგებდნენ თავს და ბოლოს ხელნაწერს (როგორც ეზეკიელის მაგალიტი გვიჩვენებს) და არ თვლიდნენ მათზე ყურადღების გამახვილებას საჭიროდ.

ორივე ვარიანტი არსებობდა და ორივე მათგანის მიზანი ერთი იყო........



Lashab

შენგან არ მოველოდებოდი ამას
რა არის ეს?
რა მცნებაა "სულიწმინდით შთაგონება" ? არ მითხრა ეხლა ამას სერიოზულად აღვიქვამო.

რაც აწყობდათ ტოვებდნენ რაც არა....ბასტა