აკა მორჩილაძე

George Best

აუ, მე მაგრად დამევასა
იმენა, ნაცნობი მომენტია სოფელში რომ ჩახვალ იგივე სიტუაციაა.
მაგრად ვიკაიფე მაგ წიგნზე, გაასწორა .

jadgschloss
რავი მე ვერ ვიკაიფე ჯერ,ვნახოთ წავიკითხავ ინერციით იქნებ გაასწოროს
ის ფილმი ვნახე,უშენოდ მგონი მოვკვდები,სენარის ავტორი აკა მორჩილაძე ყოფილა,როგორც დაიწერა ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლებზეა,წიგთან ახლოსაც ვერ მივა,ისე კი ქართული კინოს კვალობაზე ცუდი არ არის,მომეწონასავით უფრო

George Best

ბოლომდე წაიკითხე და ვნახოთ რა გამოგივა
ეხლა ვკითხულობ სიმინდის რესპუბლიკას და ესეც მაგრად მიდის.
მოკლედ, მე აკა მევასება,რა მაგრად ვუგებ, საოცარი ენა აქვს

ფეხბურთის მოყვარულის ჩანაწერები

კარგი რამ არის საცქერლად კვირა საღამოს თბილისის ტოტალიზატორების დარბაზები:ჭერში ტელევიზორები ჰკიდია,იატაკზე ქვითრები ყრია,ძალიან ბვერი თამბაქო იწევა და ასე.
კვირა საღამოსაც ასე იყო,თამაშები ერთმანეთს მიჰყვა და სულ ბოლოს მთლად მილანი და იუვენტუსი ხვდებოდნენ ერთმანეთს.ვინც ფეხბურთს სახლში უყურებს იმათვისაც კარგი საღამო იყო,მანჩესტერული დერბით გაწყობილი.
ოღონდაც რა არის:ჩვენს ქვეყანაში ახლა იმგვარი ვითარებაა,რომ თითქმის ყოველივე რასაც კაცი შეჩვევია,რაც მართლა უყვარს და რითითაც მართლა ერთობოდა,ისვენებდა დაინტერესდებოდა თითქოს გაფერკმთალებულა.თითქოს ფეხბურთს ცალი თვალით უყურებ,მუსიკას ცალი ყურით უსმენ,წიგნსაც უგულოდ გადაფურცლავ და უკიდეგანო ღვინის სმებიც არ შეინიშნება.
ნასწავლი ხალხი მეუბნება,ასე იცის რევოლუციამო.როცა რაღაცა ისეთი მოვლენა ხდება,რაც თავიდან ბოლომდე გაუვლის კაცს ძვალსა და რბილში,მერე იმის ტანიდან და გონებიდან გამოსვლა ჭირსო,და ეს ფიქრი იჭერს მის თავში უპირატეს ადგილსოდრო მოვა და ესე ყველაფერ ძველებურად და ნაჩვევად დადგებაო.
ასეთი ლაპარაკი ჭკუასთან ახლოა,მაგრამ მოთმენა კი ჭირს,ვითარება კი იმგვარია,რომ შენ დიახაც კი გიყვარს მანკუნიანური დერბი და მილანის თამაში,იმიტომ,რომ მართლა ფეხბურთი გიყვარს,ოღონდაც კი,როგორ უნდა ჩაუჯდე ამ თამაშს,ძველებური მუღამით,როცა ქვეყანად,შენს გვერდით,ყოველივე ხდება ხმაურიანი და მძიმე ამბები.იქ მილანში,ჩაცმა-დახურვის და თმის ვარცხნის ქალაქში ნამდვილი ფეხბურთია და ის შენს სახლშიც შემოდის,მაგრამ შენს სახლში ისეთი ამბებია,რომ შიგ გულში გირტყამს და რაღა ფეხბურთი გამოდის/
საქართველოში ყველა ნაბიჯზე ნაღმი ყოფილა.ჩვენ შეგვეძლო,გვყავერობდა რაღაცეები და გვეცხოვრა ამ ნაღმებზე.ახლა განაღმის ამბავში აფეთქებებიც არის და ამიტომ,სწპრედ წინა საღამოს,ტოტალიზატორის დარბაზში მდგომმა დავატვე,რომ ყველაფერი იცვლება.ნაღმებზე არსებული სიყვარული მიდის და ნაღმები რო აღარ იქნება,ალბათ ხელახლა უნდა დაიბადოს ახალი სიყვარულები.ჩემი ჭკუით,ვისაც რა გვიყვარს ბოლომდე არ უნდა შევუშვათ ხელი და ბოლომდე დავებღაუჭოთ.იმიტომ,რომ ამდენ განაღმვაში გულებიც განაღმული დაგვირჩეს.ქვეყანა არ გაინაღმოს,არ იქნება,მაგრამ ჩვენ პატარა რამეები კი უნდა შევინარჩუნოთ,რათა მერე კვლავ იფეთქოს.
ასე ვიფიქრე ტოტალიზატორში,სადაც რატომღაც მეჩვენა,რომ ფეხბურთის ცქერა ხალხს ტვირთად აწვა და ქვითრები,ანუ ფულის შოვნის იმედი რომ არ ყოფილიყო,დარბაზი ცარიელი იქნებოდა.
15.03.2004

ყველა მაგის წიგნს აღებული,სარბიელში რო წერდა სვეტებს ეგ ჯობია

This post has been edited by George Best :) on 20 Jan 2013, 21:21

მერე გამოსცეს ვინმემ ცალკე წიგნად...

vaho

ეჰ,მაგას რო თვითონ ან ვინმე მაინც მოაბავდეს თავს მაგაზე კარგი არაფერი იქნებოდა

ბესტი

რა მინახავს მე ჯორჯ ბესტის?
დაახლოებით ათი გოლი ერთ დოკუმენტურ ფილმში და განთქმული კადრი,როცა ერთმანეთზე შემდგარ ჭიქებში ჯორჯი შამპანურს ასხავს,გარშემო კი ყყველა იღიმება.ასევ,წამიკითხავს რაღაცეები მის შესახებ,მისი გვერდი შაბათის ტაიმსის დამატებაში,მისი სამი წიგნი და მისი პირადი ცხოვრების ისტორიები,რომლებშიც სახალისო ბევრი არაფერია,მისი წიგნებისგან განსხვავებით.
ტელევიზორში მიცქერია,როგორ ეხმარებოდა კომენტატორს ერთ-ერთი საფეხბურთო მატჩის გადაცემაში.
გამიგონია ასევე,რო ბესტის ერთ-ერთი მაისური ქუთაისის მუზეუმში ინახება,ხოლო სსრკ-ჩრდ.ირლანდიის მატჩის დროს მას მაგრად ეთამაშა რეზო ძოძუაშვილი.
უფრო დაკვირვებული რომ ვიყო, ყველა იმ ქალის სახელიც მეცოდინება ბესტმა რომ გამოიცვალა.თუმცა,როგორც ამბობენ,ალექსანდრე დიუმას არ ახსოვდა თავისი საყვარლების სახელები და მე რატომ უნდა მახსოვდეს ბესტისა?ალბათ,საბრალო ჯორჯსაც არ ახსოვდა დიდად.
მთელი ამ მასალიდან მკვეთრად მახსოვს ბესტის მიერ გატანილი ხუთი გოლი და ისე მახსოვს,რომ შემიძლია მოვყვე,ამ დღეებშისი-ენ-ენზე და ბი-ბი-სიზე რომ ატრიალებდნენ წინდაწინ ვიცოდი.
მგონი მთავარიც ესაა.თვითონ ბესტი ამბობდა მინდა ამ გოლებით დამიმახსოვრონო და ჩანს ესეც გამოვიდა.
ჩემის მოკლე ჭკუით დარწმუნებული ვარ,რომ ბესტი გენიოსი იყო.მან ერთხელ იხუმრა,ბოთლთან რო არ მეამხანაგა პელეს სახელი არავის ეცოდინებოდაო.მან 28 წლისამ დაანება თამაშს თავი,რეალურად 26 წლისამ.ციხეშიც იჯდა,გაკოტრდა კიდეც,მაგრამ ასეთმა ლოთმა იმდენი მოახერხა,რომ ცხოვრება მაინც ააწყო და ხელახლა გამდიდრდა.
საერთოდ ფეხბურთელს ვარსკვლავის იერი სწორედ ბესტმა მისცა,თავისი ლოთობის და ფლეიბოობის ხარჯზე,მაგრამ მისცა და დღეს რომ მისი მეასედი გაქანების ხალხი მილონრები არიან სწორედ ბესტის დამსახურებაა.
შეიძლებოდა ეს სვეტი გრძნობებით ამევსო,რადგან მართლა ძალიან შემეცოდა კაცი,რომელიც მთელი ორი თვე კვდებოდა რეანიმაციის ოთახში,ადამიანები კვდებიან,ჩვენც ყველანი დავიხოცებით,ყველა ცოდოა,ვინც კვდება,მაგრამ საქმეც ეს არის,რომ როცა ბესტისნაირი ვინმე კვდება,ის რაღაცას ტოვებს მილიონობით ხალხისთვის.
იმ მილიონებში მე ხუთი გოლი დამიტოვა
ვხვდები რა დაუტოვა იმათ ვინსაც ის მინდორზე უნახავს.
ჯორჯ ბესტს ძალიან კეთილი და ალალი ღიმილი ჰქონდა და მან ისე იცხოვრა როგორც შეძლი.
მაგარი ცხოვრება გამოვიდა.

28.11.2005

George Best
შენახული გაქვს სარბიელები )) ?
* * *
წლების მიხედვით გამოსცემენ ...
რაც სულაკაურმა გამოსცა და რაც უნდა გაჩუქო 1995-1997 წლებია ათტომეული იგეგმება

Albert Camus
დაკარგული მეგონა და დღე ვიპოვე

ამაზე მეტად არაფერი გამახარებდა.

მართლა? მაგაზე მეტად ვერაფრით გამახარებ და ძალიან დიდი მადლობელი დაგრჩები,თან მაგ დროს ძალიან პატარა ვიყავი და ვერ ვკითხულობდი სარბიელს,მხოლოდ რამოდენიმე სტატია მაქვს,90 თეთრი ღირდა,ინგლისურ ფეხბურთზე

ეს კი ყველა დროის უმაგრესი და უსაყვარლესი ჩემთვის(დათო ყიფიანზე დაწერილთან ერთად)სვეტი
2 მაისი,2003 წელი.საქართველო-რუსეთის თამაშიდან ორი დღის მერე
ფეხბურთი ბრუნდება

საერთოდ ჯობია ვთქვათ,რომ საქართველო გრუზია აღარ არის.
ჯობია ასე ვთქვათ,იმიტომ,რომ ვინც ოთხშაბათ ღამით ზეიმობდა თბილისიში,ვინც ოთხშაბათს ღამით უცინოდა ერთმანეთს,ვინც არ ხულიგნობდა,არამედ იცინოდა და ბღაოდა საკუთარი ღირსების არსებობის გამო,იმათ არ იციან რა არის გრუზია.
ისინი უბრალოდ გვიან დაიბადნენ და არ იციან,რომ არსებობდა გრუზია.
მათ იციან რომ არსებობს საქართველო,რომელმაც ფეხბურთში მინდორზე ათას რამესთან ერთად,გრუზიაც დაამარცხა
ამ უბედურ,დამარცხებულ,ეჭვიან ქვეყანაში ოთხშაბათს საქართველომ გაიმარჯვა.გაიმარჯვა უბრალო,ღარიბმა გაწვალებულმა ქვეყანამ-ყოველგვარი პოლიტიკის,ბრძნული აზრების,უფროსთა დარიგების გარეშე.იცინა და იმხიარულა ამ ქვეყანამ პირველად,როგორც ქვეყანამ და იცინა და იმხიარულა სწორედ იმათთან ბრძოლის შემდეგ,ვინც თავისი ბომბებით და გაუმაძღრობით ორასი წელიწადია,გახრა და გადააგვარა ეს ქვეყანა.
ეს ფეხბურთი იყო.ერთი რიგით მატჩი იყო ევროპული ცხრილებისთვის.საქართველო-რუსეთი,გადადებული,ინტრიგებით სავსე:ნეიტრალური მინდვრებით,უმაყურებლო სტადიონებით,დროშების ჭიდაობებით და უამრავი სხვა ამბებით.
ეს ფეხბურთი იყო,მაგრამ ცხოვრებად იქცა.
იმიტომ,რომ ნამდვილი ფეხბურთი იყო.მგონი საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელებმა პირველად შეიგრძნეს ნამდვილი გამარჯვების გემო.საქართველომ პირველად მოიგო პრინციპული თამაში.მოიგო საქმის ცოდნით და ომით,გაიძლიერებითა და წვალებით,პროფესიონალიზმით.საქართველოს სცოდნია თამაშიც და ბრძოლაც,საქართველოს ნდომებია თამაშიც და ბრძოლაც,და ხალხიც,ეს გახარებული ხალხი,ეს პატარა ბიჭები რომლებმაც არ იციან რა არის გრუზია და ეს ძიაკაცები,რომლებიც მძიმედ,მაგრამ ალალად ივიწყებენ რა არის გრუზია.
ამიტომ იყო,პირველად ამდენი წლის შემდეგ ხალხმა ფეხბურთი დაინახა.ყველა გრძნობდა ეს რა თამაშიც იყო ერთი თვის წინათ აგრე დაცემული და ხულიგნობით შერცხვენილი ქართველი მაყურებელი ოთხშაბათს საღამოს იყო ნამდვილი,გულწრფელი და კი არ კლავდა,არამედ ეხმარებოდა თავის ფეხბურთელებს.მგონი ესეც პირველად მოხდა მას შემდეგ,რაც საქართველო აღარ არის გრუზია.
ნამდვილი საქართველო,ნამდვილი ფეხბურთი.
თუ გავიხსენებთ ერთ ზღვისგაღმურ გამოთქმას სულ სხვა ქვეყნის შესახებ,შეგვიძლია ვთქვათ,რომ იმ ღამით საქართველო თბილისის ქუჩებში დაიბადა.საქართველო ხელახლა დაიბადა,ხალხი დაიბადა ხელახლა,რადგან თავისუფლების და იმედის აღუწერელი შეგრძნება,ვაკიდან რომ გამოედინა და თავისუფლების მოედნამდე მივიდა,სხვა რამისაა და არა იმის,რომ საქართველო არის რაღაც სისულელეებით და პოლიტიკით გამოჭედილი ქვეყანა.იქ ჩანდა,რომ ეს ხალხის ქვეყანაა.ჩვენ ხალხი ვართ!ნამდვილი ქვეყნისთვის აუცილებელი ეს სამი სიტყვა იმ ღამეს იყო და ამ სიტყვებს გამაგრება სჭირდება.იქ ახალგაზრდობა იყო,რომელმაც ალბათ ბევრი რამე არ იცის,მაგრამ გრძნობს იმას რაც ნაღდია.იცის რაც ნაღდია.იცის,რომ ოქრო ოქროა,ნაგავი კი-ნაგავი.
და მერე იტყვიან რომ ფეხბურთი მხოლოდ თამაშია.
თუ მხოლოდ თამაში და ფულია კაზინოში დაეტეოდა და ქუჩებს,ქალაქებს და ქვეყნებს არ მოითხოვდა.ღრიალი,ცრემლი და დროშები არ დასჭირდებოდა.
თამაშის შემდეგ რუსებს აღარავინ ახსენებდა.მთავარი საქართველო იყო,იმიტო რომ ეს არ იყო ისეთი აუტანელი რამ,პოლიტიკა რომ ქვია.ეს ცხოვრება იყო.ჩვენი ჩამწვარი,ცამეტი ტყვიით დახვრეტილი ცხოვრება,რომელშიც გაჩდა ნამდვილი,ნამდვილი თამაში,ნამდვილი გრძნობა,ნამდვილი ქვეყანა,ნამდვილი ხალხი.
რუსებმა მგონი კი ეგრეც ვერ გაიგეს რომ სტუმრად იყვნენ,რომ სხვა ქვეყანაში არიან,რომ სახმრეთის გუბერნიაში არ ჩასულან ბურთის ასაკენწლად,რომ ნამდვილ საქართველოში ნამდვილ საქართველოს ვერ დაამრცხებ,როგორც შენ ნაცნობ და ხელქვეით შინაყმას.
ასეთი თამაში იყო,ასეთი ფებხურთი იყო,ასეთი ქვეყანა იყო.ხალხის თითო-თითო ადამიანის და ყველასი ერთად.იმის გარდა ვისაც ჯერ კიდე ატკბობს უვარგისი სიტყვა გრუზია.
ფეხბურთი ბრუნდება,ჩვენი ნამდვილი სიხარული ყველაზე გულწრფელი რამ,რაც შეიძლება ამ ქვეყანში არსბობდეს.

რა გოლი,დემე ჩაწოდება და ასკა
სტადიონზე რა ხდება



ორჯერ მოხეული ბილეთების ნარჩენები




This post has been edited by George Best :) on 20 Jan 2013, 23:15

ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები



ეს ნაწარმოები ინტერნეტში არის სადმე?

Pakusa1
არა

პეტ ტილმანი

ავღანეთში დაიღუპა გოლიათური იერის ამერიკელი რეინჯერი პეტ ტილმანი.
აღმოსავლეთში მიმდინარე ამერიკული ომების ის ერთი,თითქმის რიგითი ცნობა არაფერს შეიცავს მოულოდნელს,ჯარისკაცები იღუპებიან თავიანთი სამშობლოსგან შორს
დღეს მსოფლიო ძალიან ჭრელია.ამ ამერიკულ ომებს იმპერიალისტურ ომებს უწოდებს და მათ წამომწყებებს საშინლად ლანძღავენ,ზოგიც მიიჩნევს,ეს არის ჯვაროსნული ლაშქრობა ტერორიზმის და სიბნელის წინაამღდეგ.
ამგვარ ვითარებაში განწყობა და მორალური საზომები იმგვარია,რომ ხშირად გმირობას არცა თვლიან გმირობას,ხოლო სიმამაცე უბრალო სისხლისმსმელობადაც შეიძლება მოინათლოს.
ერთი ამერიკელი რეინჯერის დაღუპვა,თალიბებთან თუ ალ-ქაიდასთან ბრძოლაში ეგებ არც იყოს მოულოდნელი ამბავი და მწუხარებაც სტანდარტული და გაუხეშებული გამოდგეს,მაგრამ რახან ჩვენ ვიცით რა არის ომი და როგორ მიდიოდნენ ჩვენი ბიჭები საბრძოლველად,მაინც მინდა რომ პეტ ტილმენის ცხოვრებისა და ბრძოლის ამბავზე ვთქვა.ეს ბიჭი ამერიკული ფეხბურთის განთქმული მოთამაშე იყო და თამაშს თავი დაანება მას შემდეგ რაც ნიუ იორკში ტყუპი კოშკები დაინგრა.არიზონა კარდინალზთან სამ წლიან,მრავალმილიონიან კონტრაქტს უცებ გადაუსვა ხაზი და მოისურვა რეინჯერი შექმნილიყო
აქვე მოგახსენებთ რომ რეინჯერების წთვიური ხელფასი 18 ათასი ამერიკული დოლარია.
ანუ მან დააგდო სიმდიდრე და წავიდა საომრად.ამით მან თავისი უსაფრთხოებაც დააგდო და საყვარელი საქმეც,მან მიატოვა ის დაცული და მდიდარი სამყარო სპორტის ვარსკვლავებს რომ აქვთ მთელ განვითარებულ მსოფლიოში.
რისი სჯეროდა და რისი არ სჯეროდა პეტ ტილმანს?ჩემთვის გასაგებია რისი სჯეროდა მას.მუჰამედ ალიმ ციხე ამჯობინა ამერიკული ჯარისკაცის ჩაფხუტის მორგებას,პეტ ტილმანი ამ ჩაფხუტს ანაცვალა ჯერ უამრავი რამ,მერე სიცოცხლე.პირველი თავისებურ გმირობად,ამბოხებად,ახალი დროის საქციელად ჩაითვალა იმ ბობოქარ 60-იან წლებში.და რაღად ითვლება მეორე 21-ე საუკუნის დასაწყისში?ეს ყველგან და ყველა დროში გმირობად და ვაჟკაცობად იტვლება.ეს ნამდვილი და სუფთა ისტორიაა,რომელიც თვით პეტ ტილმენმა შექმნა ის თავის ძმასთან ერთად(რომელიც ასევე რეინჯერი შეიქმნა)წავიდა საომრად.შარშან რეინჯერად ქცეული ტელმენები ”იესპიენის”არტურ ეშის სიმამაცის პრიზით დააჯილდოვეს,მათ კი დაჯილდოვებაზე თავიანთი უმცროსი ძმა გააგზავნეს,პეტს არ უნდოდა რომ ტელეკამერების წინ ეტრიალა.
აი ასეთი ამბავია.
ახლა ამბობენ რომ ის ყველგან და ყოველთვის ლიდერი იყო.მე მგონია,რომ ეს არ არის მთავარი.მთავარი რაღაცაზე უარის თქმის უნარია.იმის სასარგებლოდ რაც ალალი და ნამდვილი გგონია.

This post has been edited by George Best :) on 22 Jan 2013, 01:38

სანტა ეპერანსას ძველი გამოცემა.. ნაჭრის ჩანთაში რომ დევს პატარა წიგნებად სად შეიძლება ვიყიდო ?

Ronnie James Dio


მისტერ დიქსლია ეგ...

vaho

დიქსლი ნაჭრის ჩანთაში არ დევს !


Ronnie James Dio

თსუს პირველ კორპუსთან ჰქონდა ბუკინისტს ერთხელ..
მეტი არსად არ შემხვედრია.

vaho

მისტერ დიქსლი ქაღალდის ყუთშია

და ეს ნაჭრის რაგაცნაირ ნაქსოვ ჩანთაში ჩადებული წიგნების კრებულია.


jadgschloss

ფასით ხომ არ დაინტერესებულხარ.. ?


მაქვს ეგ ძველი გამოცემა უბრალოდ საჩუქრად მინდა და ჩემი ისე მიყვარს რომ შანსი არაა მაგას შეველიო ))

რამე ახალი რომანი არ გამოუცია მორჩილაძეს? ბოლო 2 წელიწადში რა.