პეტი-ჟიო, ასტროლოგიური ქრონიკები

ქრისტიანული რელიგია თვლის, რომ სწორედ სიცოცხლეში გაკეთებულმა სიკეთემ და ახლობლების ლოცვამ უნდა გადაალახინოს სულს ყველა საზვერე გარდაცვალების შემდეგ. თუ ადამიანმა სიცოცხლეშივე აღიარა ცოდვები და გულით მოინანია ისინი, საზვერეებში ეს ცოდვები აღარ მოეკითხება.

I საზვერე - უქმად მეტყველებისა და უხამსი ლაპარაკის ცოდვა (აქ ყველაფერზე მოთხოვენ პასუხს, რაც კი ოდესმე ცუდი უთქვამს, თუკი ვინმესთვის დაუცინია და სხვა)
II საზვერე - სიცრუის ცოდვა
III საზვერე - განკითხვისა და ცილისწამების ცოდვა
IV საზვერე - ნაყროვანებისა (მარხვის გატეხა, ულოცველი ჭამა) და მემთვრალეობის ცოდვა
V საზვერე - სიზარმაცის ცოდვა
VI საზვერე - ქურდობის ცოდვა
VII საზვერე - სიძუნწისა და ვერცხლისმოყვარეობის ცოდვა
VIII საზვერე - ანგარების ცოდვა (მექრთამეობა და მლიქვნელობა)
IX საზვერე - ტყუილისა და ცუდმედიდობის ცოდვა
X საზვერე - შური
XI საზვერე - ამპარტავნება
XII საზვერე - მრისხანება
XIII საზვერე - ძვირსხსენების ცოდვა ანუ ავის ლაპარაკი
XIV საზვერე - ავაზაკობის ცოდვა
XV საზვერე - ჯადოქრობისა და მკითხაობის ცოდვა
XVI საზვერე - სიძვის ცოდვა
XVII საზვერე - მრუშობის ცოდვა
XVIII საზვერე - სოდომის ცოდვა (აქ სისხლის აღრევა და ყოველგვარი უკუღმართი კავშირი განისჯება, აგრეთვე დაფარული საქმეები, რომელთა შესახებ ლაპარაკიც კი სამარცხვინოა)
XIX საზვერე - კერპთაყვანისმცემლობისა და ყოველგვარი მწვალებლობისა
XX საზვერე - ულმობელობა და ყოველგვარი სისასტიკე
თუ ამ საზვერეებს გადალახავს, სული სასუფეველში მოხვდება.

***


(Сальвадор Дали, Галатея со сферами. 1952)


და მაინც ის ბრუნავს!.. გვინდა ეს ჩვენ თუ არ გვინდა.

ბარაბანი დანომრილია 0-დან 89-ის ჩათვლით უჯრებში ჩასმული ყველა რიცხვით, სადაც უმაღლესი მაჩვენებელი მოგების ტოლფასია.

მაგიდა „დანომრილია“ მის გარშემო მსხდომთა ცხოვრებისეული ქრონიკებით.
რომელი მონაწილის რომელ ისტორიაზე დაჯდება რიგითი ნომერი 89?

ჩვენ გავდივართ საზვერეებს.

რას ჩამოვალთ ფსონში?
კიდევ რომელი შევძლებთ ვა-ბანკს?

ვისი ამბავი გახდება შემდეგი პეტი-ჟიო?!..

დოლურა ბრუნავს...

ai du - Ali Farka Toure Original



რიგით 89-ე ქალწულის პეტი-ჟიო

ამბავი #1

საზვერე, გალლა

სამჯერ 12 საათის უძინარი ღამით ისე დაღლილი მიწვა დივანზე ტელევიზორის საყურებლად და ისე ჩასთვლიმა, რომ გადაფარება დაავიწყდა, დაეზარა, თავი აღარ ჰქონდა. ამიტომ როგორც ხშირად მოსდის ხოლმე გაცივდა. ძილში გრძნობდა, რომ ახველებდა, აცემინებდა და ყველა სახსარი სტკიოდა.
გამთენიისას ტელეფონის ზარმა გამოაღვიძა, გაუთავებლად რეკდა. ძლივს წამოვარდა ერთიანად გათოშილი, დაბუჟებული ეცა აპარატს და ყურმილში ქალიშვილის ატირებული ხმა ჩაესმა. სთხოვდა სასწრაფოდ გასულიყო მასთან, მიხვდა რომ ძალიან ცუდად იყო.
ელდანაკრავი ბოლომდე გამოფხიზლდა, სასწრაფოდ ჩაცმა დაიწყო, მერე ხელჩანთაში ყველა საჭირო ნივთს ელვის სისწრაფით მოუყარა თავი. ვიდრე საჯარო დაწესებულების ლიფტის მსგავსი ნებრვებისმომშლელად გაწელილ რეჟიმში მოსეირნე კაბინა პირველ სართულამდე ჩააღწევდა მისი კედლის დიდ სარკეშივე დაივარცხნა თმა თითებით, შეძლებისდაგვარად შეისწორა გაწეწილი ვარცხნილობა და სადარბაზოდან გაიჭრა. გზად მეზობლის და კლასელის მამა შეხვდა, ჩვეულებისამებრ თავის დასაკრავად და მისასალმებლად გამზადებული მაგრამ ქალის სახის დანახვისას მოიფიქრა მხოლოდღა და მოასწრო თქმა: მე ხომ არ გჭირდები, ხომ მშვიდობაა, რითი დაგეხმაროო. ქალმა ჩაუქროლა, არა ყველაფერი კარგადაა, გმადლობთ, საჭირო არ არისო მიაძახა და მანქანაში ჩაჯდა. პირველი რაც გააკეთა ბავშვთან გაუშვა ზარი, რომელიც უპასუხოდ დარჩა. აღარ ახსოვს რა სისწრაფით დაძრა და მოწყვიტა ადგილიდან მანქანა მაგრამ ერთი კი გაულევა თვალწინ დაბალი, მრგვალად ჩასუქებული ქალის ფიგურამ სავსე ცელოფნებით ხელში და რამდენადაც სხვა შესაძლებლობა არ იყო არც ის ახსოვს რა ძალით დაამუხრუჭა. უკვე ახლოში მოესმა ბგერათა ნაკრები „ვიყ“ და ჩათვალა, რომ გზაზე დაუკვირვებლად მოყვიტყვიტე ბატი სავარაუდოდ ბორბლებში ჩაიკარგა. იმდენის გააზრება მოასწრო - დაჯახება არ უგრძვნია, თუმცა ვერ გაიგო სად გაქრა ქალი. ერთი სიკვდილი გაათავა წამებში, გადავიდა მანქანიდან და ხედავს ეს მართლაც ბატი ტასიკო ჩაცუცქული გამალებით კრეფს ბაზრის ჩანთებიდან ასფალტზე ამოყრილ თავის სანოვაგეს. როგორც ჩანს თავად ჩაიმუხლა დაბნეულობისგან მანქანის ბორბლებთან. ეს ხომ არ უბერავსო გულში გაიფიქრა და ქალო რას მიშვრები, მღუპავო უკივლა. თვალებში არ იყურები, სად მოდიხარ, ან თავს რად იკლავ, ან მე რადა მკლავო, ანდა ცოცხალი თუ ხარ ხმა არ უნდა ამოიღოო_ იღრიალა და იღრიალა. ქალმა ხელები გაასავსავა: წადი შენი გზით, მე კარგად ვარ, ავკრიფავ და წავალო. შუა ტრასაზე...
დაჯდა, ეს ვერ არის კარგადო გაუელვა. მერე ისევ გადავიდა იმის დასადგენად ნამდვილად საღსალამათი იყო თუ არა, სასწრაფოს გამოგიძახებ ეხლავეო. ტასიკო წამოდგა, არ მინდა მე კარგად ვარო და გასწია ცელოფნებიანად. გალამაც დაძრა მანქანა და მეხსიერებაში რატომღაც ამოუტივტივდა, რომ უცნაური ხმა გაუშვა ბოლოში მუხრუჭმა, სასინჯავად დაადგა სატერფულს ფეხი, აღმოაჩინა რომ მოშლილია. მოკლედ ვეღარ გაივლიდა გზას. მანქანა ცხვირწინ მდგომი კორპუსის ეზოში რომელიღაც თავისუფალ საგარაჟე ადგილზე დააპარკინგა და პირველივე შემხვედრ ტაქსში შეფრინდა.
შვილი ისევ არ პასუხობდა ზარს, სიმწრისგან ხმა სულ ჩაეხლიჩა. ზღვიდან გადასვლა სთხოვა მძღოლს და 35 წუთის სავალი გზა 5 წუთში კი გაატარა ისე დაჰკიოდა თავზე: ჩქარა და მშვიდობიანად, რაც შეიძლება სწრაფად მიმიყვანე ჩემს შვილთანო. ეგ კიდევ არაფერი, როგორც კი გაჩერდა მანქანა და გადასვლის ჯერი დადგა ფეხები ვეღარ დაიმორჩილა, მუხლებში ძალა საერთოდ აღარ ჰქონდა. მაშინ ბოლომდე გააცნობიერა რომ შეშლამდე ეშინოდა. მძღოლს სთხოვა სახლამდე ასვლაში დახმარება, ზღურბლთან დალოდება და თვითონ ღია კარში შევიდა, წარმოდგენა ხომ არ გააჩნდა იქ რა სცენარი დახვდებოდა. ტუალეტის კარი ოდნავ იყო შეღებული და ისიც იქითკენ წავიდა, შეიხედა და რას ხედავს, ბავშვი უნიტაზშია ჩაკიდებული, გამწვანებულს ჭირის ოფლი სდის და გულს ირევს. გულგახეთქილი ეცა, როგორ ხარ, რა მოგივიდაო მაგრამ ქალიშვილმა ისეთი ამოხედა, ისე დაატრიალა თვალები, ისე გაუგებრად დაილუღლუღა და ისე უღონოდ მოწყვეტილი ეჩვენა მიხვდა, რომ საქმე ბევრად ცუდად იყო, ვიდრე ელოდა. აი მანდ ჩაერთო ის მექანიზი, რაც ერთვებათ ხოლმე ქალწულებს მსგავს სიტუაციებში, ტვინმაც გასცა იმპერატივი: „არ გაბედო კივილი და ისტერიკები, დადექი მედგრადო“. მართლაც იქცა ქვად და კლდედ, ზედმეტების გარეშე აკრიფა 112, მერე მე გადმომირეკა, თან მოკლედ მომიჭრა: ბავშვი მოწამლულია, ცნობიერება აქვს აშლილი, ახლავე ამოდიო... მერე ტაქსის მძღოლი თავის მანქანაში გაუშვა, თან სთხოვა არ დაგვტოვო ვიდრე სასწრაფო არ მოვაო.
მე ორ წუთში ადგილზე გავჩნდი, რადგან ახლოში ვარ. ავედი და რა სურათიც დავინახე თავი ვეღარ შევიკავე, ტირილი ამიტყდა, სამზარეულოში გავედი. ესეც ფეხდაფეხ მომყვა გალომებული და დამიცაცხანა, რეებს აკეთებ, აქ რისთვის დაგიძახე, არ გაბედო ტირილი და ცუდი ფიქრების თავსმოხვევა ჩემი შვილისთვის, აუცილებლად ყველაფერი კარგად იქნებაო. აქეთ რომ დამიწყო დამშვიდება ჭკუიდან გადავცდი კინაღამ, ამ მდგომარეობაში რისი იმედი ჰქონდა არ ვიცი.
რამდენიმე წუთში სასწრაფოს ბრიგადაც ამოვიდა.
ნახევრად უგონო მდგომარეობაში მყოფი ქალწული კლინიკის ინტენსიური თერაპიის ბლოკში გადაიყვანეს. გალამ თავისი მობილური მომცა და მკარნახობდა ვისთან უნდა დამერეკა. მთელი ღამე ქალებს ფეხი არ მოგვიცვლია, საავადმყოფოს მოსაცდელში გავატარეთ. თვითონ კუთხეში ოდნავ მოშორებით სკამზე იჯდა და მშვიდად ბუტბუტებდა.
გოგონა პატარაა, ახალგაზრდა და ჯანმრთლი ორგანიზმი აქვს, ამიტომ მალე მომჯობინდა, დღენახევარი არც დასჭირდა, სახლში გამოწერეს.
ოღონდ გაგვაფრთხილეს, რომ მისი ემოციური მდგომარეობა არ იყო ბოლომდე დასტაბილურებული.
მთელი დღე და ღამე საძინებელში გაატარეს დედა-შვილმა, ორივე ტიროდა, რაზე საუბრობდნენ არ ვიცი. შეიძლება არც საუბრობდნენ, რადგან შევნიშნე რომ ბავშვი ყოველთვის უჩუმრად იკეტება ხოლმე საკუთარ თავში როცა ცუდადაა. მე არაფერი მითხრა გალამ, მას ყველაფერი დარაზული აქვს ცხრაკლიტულებით და მკაცრად გასაიდუმლოებული გრიფებით, მისგან წესიერად ვერაფერს გაიგებ, ყველაფერს მალავს და ფარავს მაგრამ ის არ იქცევა სწორად. ვთვლი, რომ მე ბევრად ადეკავტურად, სამართლიანად და კანონიერად ვორიენტირებ ამ კონკრეტულ სიტუაციაში ვიდრე თავად ის. ვთვლი იმიტომ, რომ გოგონას სიცოცხლის, ჯანმრთელობისა და დაცულობისათვის ეს ერთადერთი სწორი გზაა. მე სხვაგვარად ვერ დავიცავ პირს, რომლის უსაფრთხოებაზე ზრუნვის გარანტიც უნდა ვიყო.

დილით გალას სასწრაფოდ მოუხდა რაიონში გაქცევა გადაუდებელ საქმეზე და ჩემთან მთხოვა ბავშვის გადმოყვანა, მეც ულაპარაკოდ დავთანხმდი. გზაში გამანდო, ჩემი ქალიშვილი ჯერ ძალიან პატარაა საიმისოდ რომ დამოუკიდებლად იცხოვროს ამიტომ ამ ბინას გავუქირავებ და ისევ ჩემთან გადმოსვლაზე დავიყოლიებო. თვითონაც იცის მისი დაყოლიება არ არის ადვილი, ის ზომაზე მეტად თავისნათქვამაა.
დღეს შუადღით ქალწულის დეიდა გვესტუმრა და შუაღამემდე დარჩა. გალა ნახევარ საათში ერთხელ გვიკავშირდებოდა ხან მე, ხან თავის დას, ალბათ ქალიშვილსაც. უკვე ღამის ორი საათი და შვიდი წუთია და პრაქტიკულად ყველანი ისევ სატელეფონო ხაზზე ვართ, ხან საკონფერენციო კავშირის ჩართვა მიწევს. ჩვენ ხომ ბავშვობიდან სულ ასე მოვდივართ. ამაღამაც თავზე დაგვათენდება, ვიცი.

და რაზე ფიქრობდა გზაში ტაქსში მჯდომი გალა? ვკითხე.
მას ხილვა ჰქონდა, რომელშიც თვით სატანასთან იყო მიწვეული მეჯლისზე კონტრაქტის გასაფორმებლად და ესაუბრებოდა მას. აზაზელო და მისი მხლებლები გალას ტაქსს შორიახლო მიყვებოდნენ და მოითხოვდნენ მისი შვილის სულს. „თქვენ ვერც ხელეჩოს მოიტანთ და ვერც წალდუნას, ვერც ერთი იარაღით ვერ შეძლებთ ჩემი ვარჯგაშლილი ხის მოჭრას, ან მისი ძირის მოჩეხვას და ამიტომ ვერც ერთ ჩემს ბარტყს, ვერც ერთ ჩემს ვაჟს, ვერ ერთ ჩემს ქალწულს, ვერც ერთი მათგანის სულს ვერ მიიღებთო. თქვენთან კონტრაქტს არ გავაფორმებ, რით ვეღარ შეიგნეთო.“_ პასუხობდა გალა ლუციფერს და მის მოციქულებს.

პატარა ქალწული ისევ ჩემს სასტუმრო საძინებელ ოთახშია, კვლავ არ სურს მითხრას, თუ რითი მოიწამლა, მხოლოდ გაუთავებლად ტირის. საერთოდაც ჩემთან არ სურს საუბარი მაგრამ ვიცი რომ როგორც კი გამოვა სიტუაციიდან, დამელაპარაკება. თუმცა ისიც ვიცი, რას აკეთებს ხოლმე ზედმეტი კითხვების თავიდან ასაცილებლად.
როცა ავუვლი სახლში და ვეკითხები თუ როგორაა, ყოველთვის ასე უყვარს პასუხის გაცემა: მე კარგად ვარ, სჯობს შენი ამბები მომიყვეო, მერე ჩამომიჯდება და მისმენს.

ეს ერთი ოჯახის ერთი პეტი-ჟიოა, რომელიც ვცადე ძალიან ლაითად და მოზომილად გადმომეტანა ფურცლებზე, ისიც გალას ჩაკეტილი ხასიათის გამო. ეს ოჯახი ჩემი დაცვით სარგებლობს.

მსგავსი ამბები გრძელდება წლების მანძილზე, არაერთი პირისა თუ ოჯახის მიმართ (რომელთა კანონიერ ინტერესებსაც ვიცავ) საინტერესოა არა, რატომ გრძელდება და არ წყდება? იმიტომ რომ ვიღაცას ასე ეხუმრება, თურმე ნუ იტყვით და ხალისობენ. ამისთანა რა დაწყევლილ გიჟებად არიან მოვლენილი დედამიწაზე, ა?
რეალურად ისინი უკანონო გზებით მოიპოვებენ ფულს, სხვის მატერიალურ და არამატერიალურ რესურსებს ჭამენ, სხვის ბიზნესებს ეტანებიან ძალადობრივად, სხვის საკუთრებას ჩემულობენ გამოძალვის გზით, სხვისი კუთვნილების მიტაცებისა და ხელში ჩაგდების მიზნით ნებისმიერ სიბილწეზე მიდიან. საბოლოოდ, საქმე ისე გამოჰყავთ რომ იმ დანაშულის მკვლევარებად ასაღებენ თავს, რომლის ორგანიზატორებიც და შემსრულებლებიც თავადვე არიან და რეალურად სხვა არავინ მათ გარდა. ეს ტერორისტული ორგანიზაცია უნდა დასრულდეს .
ისინი უნდა გაიმიჯნონ საზოგადოებისაგან, რომელსაც ჯერ კიდევ შეუძლია მათ გარეშე გადარჩენა აი მათ კი არ შეუძლიათ საზოგადების გარეშე გადარჩენა მართლმსაჯულების სასჯელისაგან. ამიტომაც ეპოტინებიან საზოგადოებას, როგორც სატანები და არ უშვებენ ხელიდან, კვლავ და კვლავ ითრევენ ახალ-ახალ მახეებში.

არათუ მეჩვენება, მთლიანად დარწმუნებული ვარ რომ შევძლებ ვამხილო, თუ რა მექანიზმებით მუშაობს კრიმინალური სამყარო, რადგან გეგმაში მაქვს ბოლომდე ჩამოვახიო ნიღაბი ამ სისხლისმსმელი აფთრების ხროვას. სპეც-დავალების შესასრულებლად გაშვებული ჩემი თანამშრომლების მდიდარ არქივებში შენახულ ვიდეომასალებსა და აუდიოჩანაწერებს, მტკიცებულებებს ამ ტერორისტთა დანაშულებრივი საქმიანობის ამსახველი ფაქტებით კანონის სრული დაცვით გამოვიყენებ.
როგორ? აი ასე. თემიდა მინიმუმ 99 ნაბიჯით წინ დგას ამ აფთრების ხროვაზე, გაცილებით ძველია ვიდრე ვინმეს წარმოუდგენია ეს.

ერთი რამ, რაშიც ზუსტად ვარ დარწმუნებული: არავის გადავატარებ ჩემი დაცვის ქვეშ მყოფი რომელიმე პირის, მისი ოჯახის, ჩემი თანამშრომლებისა და საქმიანი პარტნიორების არც ცხოვრებაზე, არც გულზე, არც სიცოცხლეზე, არც კეთილდღეობაზე, არც უსაფრთხოებაზე, არც ჯანმრთელობაზე, არც ერთი მათგანის კანონიერ ინტერესზე. არავის შერჩენია ჯერ ეს და არც შერჩება, ვინც გინდათ ის იყოს, მე სულ არ მაინტერესებს.

უკანონობა, უსამართლობა და კრიმინალური სამყარო ვერ შემაჩერებს, ვერასგზით.
ძნელია, წარმოუდგენელია მესმის მაგრამ უკეთესია გააკეთოს ყველამ კანონის სასარგებლო ხისტი სვლა, ვის გონებასაც ამ რეალობის დაშვება, დაჯერება და მასთან მორგება ჯერ კიდევ უჭირს (ან ეთაკილება), ძალიან ვურჩევ.

რატომ?
„საზოგადოების კეთილდღეობისთვის და თანადროულად სახელმწიფოებრივი ინტერესების დასაცავად.
მე და ჩემი ჰენრი ყველა სირთულეს ერთად გადავლახავთ. ჩვენ ეს უნდა შევძლოთ და ჩვენ აუცილებლად შევძლებთ“,_ თითქოს ვიღაცას პირობა მისცა სამუშაო მაგიდასთან მჯდომმა ქალმა და კალამი დროებით გვერდზე გადადო, რადგან მობილურზე კვლავ გალას ნომერი გამოჩნდა.

♕ ♡

This post has been edited by Катеньки on 27 Oct 2017, 11:10

თუ პასუხი გაეცი მერე რა ხდება?

რიგით 89 ქალწული, კოსმიური ვოიაჟი

გაყინულ პლანეტათა გალაქტიკა
(ნაწილი პირველი)

სამი დღის წინ ღამით სიზმარმა გამომაღვიძა აფორიქებული.
ავი ზმანება მეწვია მკვდარსულთა სამეფოდან...თან მერამდენედ!
მე ისევ ვხედავ სულის მკვლელთა ძალადობის მსხვერპლთ და თვით ამ მოძალადეებს, შემზარავ კადრებს, სისხლში მცურავ სულებს, სიცოცხლისგან დაცლილ სახეებს. ისინი შემოდიან მიღმიერი განზომილებებიდან და მოსვენებას არ აძლევენ ჩემს მიწიერ ყოფას. ვხედავ, ბოროტება გახდა ყოვლისმომცველი და უზომოდ გამძლე, ხოლო მის შემოქმედს არ სურს უკან დახევა.
შემოუღწევია ოდესმე შენს სულში სხვისი სულის სასოწარკვეთილი, შოკისმომგვრელი კივილის ხმას?
კლარის, ვიცი რომ შენ გესმის ჩემი.

***
„1990 წელი...
ეს უმახინჯესი არსი ოდესღაც სადღაც კიდევ მინახავს ბევრჯერ განკაცებული ამა თუ იმ ცოცხლად დამარხულში. მაშინ მე მას ასე ვუწოდე: ვამპირი, რომელიც ნებისმიერ სულიერთან შერწყმისას წაართმევს მას სულს, ადამიანობას და ცოცხალ ლეშად აქცევს, მსხვერპლიც ნელ-ნელ გააგრძელებს ხრწნას; ვინ ან რა არის ის? ჭურჭელი, სადაც ანტიქრისტე იბადება, ფესვს ღრმად გაიდგამს და ხარობს - სიბილწის სავანე... ამაზრზენი ძალადობით, უსიყვარულოდ შეტენილი თესლაკი, ბინძურ საბუდარში მოხარშული.
ის ყველას და ყველაფერს ცოცხლად დაალპობს - საქმითა თუ ფიქრით მიიმგავსებს, იდენტობის, ერთიანობის, კოლექტიურობის მანევრებს მიმართავს, რათა საკუთარი სულის სიბილწეში მყოფმა თავი მარტოდ არ იგრძნოს. ზუსტი და ადექვატური იყო ეს შეფასება როგორც წარსულში ისე დღეს. საკმარისია სულ ერთხელ ვიგრძნო თუ ვისთან მაქვს საქმე, ამ ამაზრზენ რაობაზე წარმოდგენა არ შემეცვლება. მას საკუთარი ერთი ღირსებაც კი არ გააჩნია, თუ შენგან არ მიიტაცებს მათ (როგორც ვამპირი). ჩემს ერთ-ერთ ნახატში, რომელიც წლების წინ არის შექმნილი მისმა სახემ შემახსენა თავი. ის ისე ძალიან ჰგავდა თავის ნამდვილ არსს.
თუ ცდუნება შეგიპყრობს, შენი წილი დანაშაულის აღიარებას თავს აარიდებ, საკუთარი სულიდან სატანის გაშვება დაგენანება (ან სხვა გამოსავალს არ დაგიტოვებს ის), თუკი ინატრებ შენი ნამდვილი პრობლემის სამუდამოდ დავიწყებას (თავის არიდების, „გაუტკივარების“ გზით), ხოლო ამის პარალელურად ამ უბადრუკის მიერ შემოთავაზებული წინადადება ძალზედ მომხიბვლელად, მომგებიანად მოგეჩვენება, შენ მისი გავლენის ქვეშ მოექცევი.
შენ ის გასწავლის ნიღბების სპექტაკლში ლავირებას და უსაზღვროდ განაწყენებული გამომეტყველებით დამატებითი სარგებელის გამოძალვას შენი მსხვერპლისგან მაშინ, როცა 100%-ით შენ ხარ დამნაშავე.

დაღლილს ჩამთვლიმა და კვლავ გამომაფხიზლა სულის შემხუთველმა ატმოსფერომ, რომელიც შემცველობით სულაც არ ჰგავდა ჟანგბადს, არც ნახშირორჟანგს. არ ვიცი რა ნივთიერებებით იყო გაჯერებული ჰაერი. აქ დედამიწაზე ყველა საყოფაცხოვრებო-ქიმიური ნაერთის წვის შედეგად გამოყოფილი სუნი ასე თუ ისე ჩემთვის ცნობილი იყო, რა აღარ დამწვია და რა აღარ დამიწვია. ვეცადე უბრალოდ წარმომედგინა ნებისმიერი ფეთქებადსაშიში, ხანძარსაშიში პროდუქტების (რაც ოდესმე მსმენია მაგრამ არ ვიცოდი) წვის შედეგად გამონაბოლქვი ნივთიერებების შესუნთქვისას (და ისინიც, რომელთაც უკვე ვიცნობდი) რას ვიგრძნობდი... მერე შევადარე მაგრამ არა. დედამიწაზე არსებული ვერც ერთი ნივთიერების წვის პროდუქტის სუნი ვერ შეიძლებოდა ყოფილიყო ისე გაუსაძლისად აუტანელი, რაც იმ ატმოსფეროში აღვიქვი. ტემპერატურა? ვვარაუდობ, რომ მაღალი უნდა ყოფილიყო, რადგან სუნთქვა მიჭირდა თუმცა დანამდვილებით არაფერი შემიძლია დავწერო ტემპერატურულ აღქმასთან დაკავშირებით. ნიადაგი? იყო როგორც ქვა, ისე მიწის მსგავსი მძიმე ელემენტი -ტალახი, ოღონდ ერთგვაროვნად აზელილი როგორც თიხა. იმ პლანეტებზე მიწას საზიზღრად მომჟაო გემო ჰქონდა.. წყალი? ვფიქრობ ის მიწისქვეშა დინებებში პოულობდა გზას, კარგად მახსოვს რომ ტალახი საკმაო ოდენობის ტენით იყო გაჯერებული. ამის მიუხედავად წყალი ყველგან მყარ მდგომარეობაში მხვდებოდა ლანდშაფტში. სითხე წარმოადგენდა გაყინულ პლანეტათა საფარველს -აურას (კოსმოსიდან ხედვისას), მაგრამ ცალკე თხევად სუბსტანციას მართლაც ვერ მივაგენი. იყო თუ არა საკმარისი სინათლე? არა, მე სიბნელეში დავბორიალობდი, ოდნავ მბჟუტავ შუქში (რომელიც ალბათ უფრო ანარეკლი უნდა ყოფილიყო რომელიმე მიმდებარე კაშკაშა ვარსკვლავის სინათლისა) მიწევდა გზის გაკვლევა, სადაც იყო დიდი ოდენობით ბუღი, მტვერი, ბინდი. დავასკვენი, რომ გალაქტიკას საკუთარი სინათლის წყარო არ გააჩნდა. შევძელი თუ არა ფერთა გამის გაგება? თუმცა ზოგ პლანეტაზე ნანახი მდიდარი პალიტრით შემოდიოდა აღქმაში, აქ მხოლოდ შავის, რუხის, ყავისფრის, გახუნებული ლურჯისა და მოყვითალო - ჭუჭყიანი თეთრი ფერების კომბინაცია მონაცვლეობდა. რა ჟღერადობას გამოსცემდა პლანეტების ეს ჯგუფი? შეგძნებებში ადამიანის სმენის ორგანოსთვის და საერთოდ დადამიწაზე არარსებული დიაპაზონის მქონე დისონანსური ბგერები აღწევდა, ეს წარმოუგენელად უსიამოვნო იყო. რაც მთავარია, მე არ მესმოდა იქ ჩემი ხმა, თუმცა ვცდილობდი გამეგო რატომ ვერ აღიქვამდა ჩემი სასმენი აპარატი საკუთარ ხმას. მცენარეული საფარი, სიცოცხლის რაიმე ფორმები არსად შემინიშნავს. იქ სულ ეს ორი განცდა დამყვებოდა: პირველი, რომ მე მარადიულ სიკვდილში ვიმყოფებოდი განწირული და მეორე -სასწრაფოდ მინდოდა სიცოცხლეში დაბრუნება.
რაც მთავარია, ციური სხეულების ამ ჯგუფისთვის მხოლოდ გარეგნული იერის გამო არ შემირქმევია „გაყინული პლანეტების გალაქტიკა“. იქ სიცოცხლე იყო გაყინული=მკვდარი.
რა მანძილზე არსებობდა დედამიწიდან ეს კვარტალი? არ ვიცი. ჩავთვალე, რომ მზის სისტემასთან შორს.
მაშინ როცა ეს გავიაზრე განზომილებათა შორის სვლაში მე მას პანდორას საძვალე, საუკუნეთა მანძილზე ერთად თავმოყრილი კაცობრიობის უსაშველო უბედურების სამყაროსეული ნავსაყუდელი, ადამიანურში უფლის არსის (სახის) ნგრევის სატანისეული ფორმულა, თავად სულმკვდართა აჩრდილების სამეფო დავარქვი. კი, სრულიად სწორი და ბუნებრივია რომ ასე მოვიქეცი. გაყინულ პლანეტათა კოსმიური გალაქტიკა მათი ერთგული მსახურის სამფლობელოს წარმოადგენდნენ. თავად მის არსს არ გააჩნდა მორალი ან რჯული. ის იმ ზნეობას ქადაგებდა, რომელიც მოცემულ სიტუაციაში იყო მომგებიანი ადამიანებზე ზეგავლენის მოსაპოვებლად, მათი ცნობიერებით მანიპულირებისა და მათი ცხოვრების მართვის მიზნით.
ჩემს ერთ-ერთ ნახატში მისი განსხეულებული სახე ამოვიკითხე და გულწრფელად შემებრალა ყველა ის მოკვდავი რომელიც მისგან გონებადაბინდული, ბრმად და ყრუდ, უტყვი მდუმარებით, ნებაყოფლობით თავდაღერებული მიიწევდა მის სამფლობელოში სამუდამო ვაებასთან შესარწყმელად...
რა ხდება იქ და რა გზით ხვდებიან იქ სულები? პირველ რიგში გაყინულ პლანეტებზე თვითმკვლელთა და მკვლელთა სულები ცხოვრობენ. შენ ფიქრობ, რომ ისინი მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ გადაბარგდებიან იქ? არაა, ძალიან ცდები კლარის. იქ იმ ადამიანთა სულებიც თანაარსებობენ, რომელთაც მიწიერი ყოფა ჯერ კიდევ არ დაუტოვებიათ. როგორც გინდა ისე ჩათვალე, მაგრამ მე ზოგიერთი მათგანის ფიზიკური სხეულის ადგილსამყოფელად აწმყო დროში დედამიწა აღვიქვი. როგორ შეიძლებოდა ერთი და იგივე პერსონას ერთდროულად ორ პარალელურ განზომილებებში ეცხოვრა? ეს კითხვა დღემდე უპასუხოდ დარჩა ჩემთვის.
თუ თავგანწირვას ისურვებ მარადიულ სიკვდილში განზავების მიზნით, თვითმკვლელობის (სულის მკვლელობის) გზას აირჩევ მისი ერთგულების გამო, სატანას დაუზავდები, საკუთარ სულზე ნებით იტყვი უარს იმ მატრიალური სარგებელის თუ არამატერიალური სიკეთეების მისაღებად, რასაც ის გაძლევს შენი ერთგულების სანაცვლოდ, თუ ეჭვი, ღალატი, უნდობლობა, სასოწარკვეთა, შურისძიება, ვნება, რისხვა მოერევა შენში უფალს, შენ მისი გავლენის ქვეშ მოექცევი. ის დაგეხმარება დაეუფლო შენი პიროვნებისთვის არარსებული მორალით ადამიანთა ქვეცნობიერისა და ცნობიერების მართვის, სულზე ძალადობისა და მისი მკვლელობის ხელოვნებას.

დავიღალე... მე სატანასა და უზენაესს შორის არჩევანის წინაშე მყოფს ბეწვის ხიდზე მომიხდა გავლა და მივხვდი, რომ სიყალბე ხშირ შემთხვევაში ილუზიები ან იქნებ თვალთმაქცობა, ორი საპირისპირო არსიის მოჩვენებითი მსახურებით ცხოვრება, ერთდროულად უსაზღვრო სკეპტიციზმიცა და რწმენაც მისი ყოფიერების ჩვეულებრივი ნაწილი იყო. ის თავის თავში მოიცავდა ერთსაც და მეორესაც ისე აშკარად, როგორც არავინ სხვა... რომელ გზასაც აირჩევდა სწორედ იმ გზით ივლიდა კარგა ხანს ვიდრე ბედისწერა კურსს არ შეაცვლევინებდა და ვინ იცის როდის მიეცემოდა ამისი შესაძლებლობა ან მიეცემოდა კი ოდესმე?!... მას არ გააჩნდა საკუთარი მორალი, მისთვის უცხო იყო ზნეობრივი ნორმები, რომელიც შესაძლოა გამხდარიყო მტიკცე საყრდენი მისთვის. მტერი მოყვრულად მოსული მტერზედაც უარესია))) იცი ეს რას ნიშნავს კლარის? ეს ის საზვერეა, რომლის შეცნობის უნარიც არ შეწევდა მას სულ მარტივი მიზეზის გამო. ის თავად იყო ფარული მტერიცა და ფარული მოყვარეც საკუთარ თავში. საიმისოდ, რათა შეეცნო ეს საზვერე ჯერ თავის ერთ-ერთ ნაწილს უნდა მორეოდა. სწორედ ამიტომ, პირველ რიგში ის თავადვე ხდებოდა საკუთარი თავის დამარცხებულიც და გამაჯვებულიც, მსხვერპლიცა და მკვლელიც, სამიზნეცა და იარაღიც.. მე მას ქვესკნელისა და ზესკნელის ორმაგი მსახური დავარქვი - აბსოლუტურად სამართლიანად მივიჩნიე ასე საჭიროდ, ვცადე ზედმიწევნით ზუსტი ვყოფილიყავი შეფასებისას. ჩემს ერთ-ერთ ნახატში მისმა სახემ შემახსენა თავი.
თუ გაორებულს არჩევანის გაკეთება გაგიჭირდება ორ საპირისპირო საწყისს შორის, თუ იოლად გახდები გარემოებათა ზეწოლის მსხვერპლი, თუ საკუთარ აზრს დაკარგავ საბედისწერო სიტუაციაში, შენ აუცილებლად მისი გავლენის ქვეშ მოექცევი. ის გეტყვისა: „მე ამას შენთვის ვაკეთებ“ და სწორედ ამ დროს უნდა იყო ყველაზე მეტად ფრთხილად მასთან, რადგან ის ყველაფერს სათავისოდ გაკეთებინებს მაგრამ არა შენთვის სასარგებლოდ!
ის შენ შეგაცნობინებს უმწეობისა და თავგანწირვის სტრატეგიების ვირეშმაკული გამოყენების გზით შენთვის უსაზღვროდ და ყოველმხრივ სასარგებლო ნაყოფის მომკას..."

***
"და ასე, არსებობენ მათ შორის: მკვდრადშობილნი, სულთა მაცდურნი, სულის მტაცებლები, სულთა მძარცველები, სულებზე მოძალადენი, სულთა მკვლელები, სულთა გამცილებლები და სულმკვადრთა სამეფოს მცველები.

ამის შესაბამისად იქ, სადაც მოიაზრებიან ისინი, არსებობს მათი დანაშაულის მსხვერპლიც, რადგან:
იქ, სადაც არიან სულის მკვლელები ხდება სულის მკვლელობა;
იქ, სადაც არიან სულთა მაცდურნი ხდება სულთა ცდუნებაში შეყვანა;
იქ, სადაც არიან სულთა მტაცებლები ხდება სულთა მიტაცება, მძევლად ხელში ჩაგდება;
იქ, სადაც არიან სულთა მძარცველები ხდება სულთა გაძარცვა ყოველვარი სიკეთისაგან;
იქ, სადაც არიან სულებზე მოძალადენი ხდება სულზე ძალადობა;
იქ, სადაც არიან სულთა გამცილებლები ხდება სულთა „გადაქაჩვა“ სულმკვდართა საუფლოში;
იქ, სადაც არიან სულმკვდართა სამეფოს მცველები, ხდება სულთა სამარადისო დატყვევება გაყინულ პლანეტათა გალაქტიკაში.
იქ, სადაც არიან მკვდრადშობილნი ხდება ამ ბინძურ არსთა - სულის ჯალათთა სინთეზი და გამთლიანება თვალისგან თითქმის უხილავ, საერთო დანაშაულში."

***
ამ სამი ცხოვრებისეული ხედვიდან სამივე გულისამრევია ჩემთვის. ვერც ერთ მათგანს ვერ მივიღებ, ვერ აღვიქვამ, როგორც ჩემს პირად მრწამსს.
მიუხედავად იმისა, რომ მათაც თავისი ადგილი და ფუნქცია აქვთ სამყაროსეულ კანონზომიერებაში, ჩემი დუმილი თუ უმოქმედობა არ ნიშნავს ტოლერანტობას რომელიმე ამ არსის მიმართ.

მაინც, რატომ მოდიან ეს ზმანებები ჩემთან, ანდა რა უნდათ ჩემგან სულთა მკვლელებს? მე ხომ არაფერს ვეძიები მათ შესახებ.
რატომ ჩნდებიან ისინი ჩემს სიზმრებში ჩემგან სრულიად დამოუკიდებლად და წლების შემდეგ რატომ განსხეულდებიან ჩემს რეალურ ყოფიერებაში? და კვლავ კითხვების სერია: იქნებ ეს კოსმიური გაფრთხილებაა, ან იქნებ მე ვქმნი მათ (მე ვიზიდავ), როგორც ყველა სხვა მოვლენას?

შედეგად, მე ისევ საკუთარი თავისგან ვითხოვ პასუხს: რატომ ვცდილობ მათი ნამდვილი რაობის შეცვლას და გადაკეთბას?!.. მესმის, შეიძლება მხოლოდ გარეგანულად მომაჩვენოს რომ რაღაც მართლაც შეცვალა, მაგრამ რეალურად იგივე დარჩება, რაც იყო.
ამიტომ ყოველ ჯერზე უდიდეს შეცდომას დავუშვებ, როცა რომელიმე მათგანის არსის შეცვლას ვეცდები. წინასწარ ვიცი, რომ ჩემი სიტყვა მათთვის კვლავ დარჩება „ხმა მღაღადებლისა უდაბნოსა შინა“. მაშ რა აზრი აქვს ჩემს ამაო გარჯას? ცუდად ჯდომას, ცუდად შრომა ჯობიაო კი გამიგია მაგრამ ეს ის შემთხვევებია, როცა ცუდად შრომას, სულ არ გაინძრე ის სჯობს.
საერთოდ, ადამიანი არ უნდა დაავალდებულო, რათა გააკეთოს ის საქმე, გაიღოს ის მსხვერპლი, რაც მის სულიერ ძალებს აღემატება. სამაგიეროდ შეიძლება ითხოვო მისგან ისეთი სამსახურის გაწევა, რომელიც ზუსტად მისი საქმეა.
ხოდა ამ არაადამიანებს, მკვლელებსა და მოძალადეებს სულის მატრიცის შეცვლას რომ ვთხოვ, მე თვითონაც ხომ კარგად ვაცნობიერებ, რომ ეს შეუძლებელია. და ამ შეუძლებელს თავისი ლოგიკური გარემოებები, გონივრული საფუძველი გააჩნია.

***
"და მაინც, ვინ არიან ჩემი ნახატების პერსონაჟები სინამდვილეში?!... ისინი არ არიან უბრალოდ მკვლელები. მათი დანაშაულის სიმძიმე ბევრად აღემატება სიცოცხლის ფიზიკურად მოსპობის ვანდალურ აქტს. ისინი - სულის მკვლელები და მძარცველები - გაცილებით საშიში დამნაშავეები არიან. მათ ვერ მოძებნეს თვითრეალიზების გზები, საკუთარი მნიშვნელოვნების დასამტკიცებლად სხვა უფრო ხელსაყრელი საშუალება, ამიტომაც „შედგნენ“ სულთა ჯალათებად. მათ იპოვეს თავი იქ, სადაც საკუთარი სულის მატრიცამ მიიყვანა. მათი ნიღაბი შეეზრდება პიროვნებას, ამ დროს სულიც უკვდებთ და ეგოც. ისინი უკვე აღარაფერს თამაშობენ. მათი არსი არის ის, რასაც წარმოადგენდა მათი ნიღაბი ცოტა ხნის წინ. მათ მოიპოვეს ნავსაყუდელი სამყაროსეულ, ყოვლისმომცველ მარადიულ სიკვდილში. ისინი ეზიარნენ ლუციფერის ცხოვრებისეულ წესდებას მასთან სამუდამო კონტრაქტში შესვლის გზით. არაფერია იმაზე დიდი ბოროტება, ვიდრე სულის (უფლის) მკვლელობა საკუთარის თუ სხვისი. შევიცნობ შორ მანძილზე მათ, ქვეყნის დასალიერშიც კი. ისინი თავად ხდებიან ჩემთვის ხილულნი."

***
„როგორ აგრძელებს გზას მკვდრადშობილი დედის საშოდან დღემდე? მკვდარში უფალია ძალადობრივი გზით მოკლული, მის ნაცვლად სიცარიელეა. სიცარიელე კი მოკვდავში როგორც ყოველთვის შობს ბოროტებას განსხავავებით კოსმიური დაოსაგან. სატანის მსახური სიცოცხლისგან განდევნილი საკუთარი ნებით უბრუდება იმ მატერიას, საიდანაც დაიწყო ათვლა მისი ამქვეყნიური ყოფიერებისა. ამ მატერიიდან, რომელშიც ვერ ან არ შეძლო საკუთარი რაობის ზუსტად შეცნობა, კუთვნილი მისიის სწორად ვერც გაგება, ვერც შესრულება და არც სხვას მისცა ამისი საშუალება, მეტიც... ჭეშმარიტი მისიის შემეცნების პროცესში მყოფი სხვათა ცნობიერება სწორი გზიდან არარსებობაში, სიკვდილში გადაიყვანა. სულმკვდარი არსის ადგილი მარადიულ სიკვდილშია, საიდანაც ვეღარასოდეს შემოაღწევს სიცოცხლეში (თუმცა ფიზიკურად ისევ ცოცხალთა შორის აგრძელებს ცხოვრებას) თუ არ დადგება უზენაესის ნება. ის რჩება ტყვედ გაყინულ პლანეტათა (მათ თანამგზავრთა) გალაქტიკაში.“

***
წუხელ კვლავ დეჟავუ მქონდა.
მახსნდება, ღრმა ბავშვობიდან მე ვხატავ ყველა იმ სახეს, ვქმნი სიუჟეტებს, რომლებიც მომავალში შემოდიან ჩემს რეალურ ცხოვრებაში ზუსტად იმავე შინაარსით, იმავე ფორმით, როგორადაც აღვიქვამდი მათ წარსულში ინტერპრეტაციისას. მაგრამ ეს ყველაფერი თითქოს ჩემგან დამოუკიდებლად ხდება, რადგან ხატვის დაწყებამდე წინასწარ არასოდეს ვიცი რა გამომივა.
მე ვეცნობი ყველანაირი ხასიათის ადამიანს, მექმნება მათ შესახებ წარმოდგენები (რაც არასოდეს იცვლება) და ბუნებრივია, ეს განწყობები ყოველთვის არ იქნება პოზიტიური. ჩემთვის არაფერი ადამიანური უცხო არ არის მაგრამ არავის მიმართ არ მიჩნდება ისე მკვეთრად უარყოფითი დამოკიდებულება, როგორც იმ არსის მიმართ, რომელშიც შევიცნობ სულის ჯალათს. ამ კატეგორიის არაადამიანებისადმი არ შემიძლია ვიყო შემწყნარებელი. თუმცა მესმის რომ არ უნდა განვსაჯო, ვერასოდეს შევძლებ გავხდე კონფორმისტი მათი ძალადობრივი არსებობის მიმართ კოსმოსის ყველა განზომილებაში.
აღქმულისადმი შეურიგებლობა არის ის მიზეზი, რაც საბოლოოდ მაინც მოქმედებისკენ მიბიძგებს.

მე ალბათ შთაბეჭდილებების ტილოზე გადატანას ვცდილობ (ან არ ვიცი საიდან ვიღებ „მასალას“ ხატვის პროცესში), რათა შევქმნა რაც შეიძლება სრული წარმოდგენა დანახულის ჭეშმარიტი რაობის შესახებ, პირველ რიგში ჩემთვის. და მინდა ფრთხილად იყვნენ ჩემები, სულ ახსოვდეთ თუ რამდენად ახლოსაა სიკვდილი და როგორი ძნელია ხანდახან მისი ამოცნობა. სულიერი კვდომის კატალიზატორი - განკაცებული ბოროტება, მისი ყველა მატერიალური ფორმით ხშირად იმალება იქ, სადაც მას ყველაზე ნაკლებად დაუწყებენ ძებნას და სადაც ვერც კი შეიტანენ მასში ეჭვს. ის ირგებს მრავალ საბურველს მაგრამ სულ ერთი დეტალიც კი კმარა რათა გამჟღვნდეს... ისინი, ვინც ათვალიერებენ აჩრდილებს - ჩემს პერსონაჟებს, ფიქრობენ (ხან თვეების, წლების განმავლობაში) და მერე საკუთარ შეგრძნებებს მიზიარებენ, ინტერპრეტირებენ ჩემთან ერთად. მეუბნებიან, რომ ჩემი ნახატის სიუჟეტები, რომლებიც ოდესღაც უნახავთ, ახდა მათ ცხოვრებაში ზუსტად ისე, როგორც გაიაზრეს.
უცნაურია, თითქმის ყოველთვის როგორ ახლოს მოდიან ჩემთან ფიქრით და როგორ ხშირად მაფიქრებენ: შემახსენებენ იმ ცოდნას, რომელიც მე დიდი ხნის წინ დავივიწყე.

***
„ჩემგან ხილულ მატერიალურ თუ იმატერიალურ სამყაროში ყველაზე დიდი დანაშაული მაინც სულის მკვლელობა იყო, არის და იქნება. ამ სისასტიკეს ვერაფერი შეედრება.
ეს არის ცოდვა, რომელსაც ვერაფერი გაუტოლდება.
სულის მკვლელები თავად სულმკვდარნი იბადებიან მომდევნო ცხოვრებაში და აგრძელებენ ძველ გზას, იმდიდრებენ წინა ცხოვრების დროს მიღებულ შეგრძნებებსაც და გამოცდილებასაც ახლით... ან უბრალოდ თავადვე დროზე მოეგებიან გონს, აცნობიერებენ თავის ნამდვილ არსს, ამქვეყნიურ მისიას და საერთოდ იმ შესაძლებლობას, რომელიც კვლავ განკაცებით კიდევ ერთხელ მიეცათ. შემოქმედი ხომ თითქმის ყოველთვის იძლევა ამის შანსს.“

***
1986 წელი
„_ მე შენ სათვალეს გჩუქნი, ჩემს სათვალეს, გამომართვი.
_ რა სათვალეს? ეს რას ნიშნავს? რამე სიმბოლოა ეს ნივთი?
_ არასოდეს აყვე სხვას, იცხოვრე და იმოქმედე ისე, როგორც დაინახავ!
ვინ არის? რა სურს, რა მომცა, რატომ მომცა? გავყევი. _ მე უფლისა ვარ შენ ვისი ხარ, მეჩვენე შენი ნამდვილი სახით! (ასე მასწავლა ჩემმა მოძღვარმა)...
მე შევიცანი.“

„იცხოვრე და იმოქმედე ისე, როგორც დაინახავ!“
ეს იოლია სათქმელად. სოციალური როლებით, გარშემომყოფების თუ ჩვენი მოლოდინებით, ჩვენგან დამოუკიდებლად შექმნილი გარემოებებით ყოველთვის არ გვეძლევა შესაძლებლობა ვიცხოვროთ და ვიმოქმედოთ ისე, როგორც ვხედავთ. თორემ სწორი გზა ყველმ ვიცით როდის რომელია. ალბათ ვიცით...
და მაინც, კვლავაც არ მეშვება ჩემი წარსულიდან ზმანება: „არასოდეს აყვე სხვას, იცხოვრე და იმოქმედე ისე, როგორც დაინახავ!“

***
„გაინტერესებს, რომელ პარალელურ განზომილებაში ბინდრობენ უკვდავთა სულები როგორც მიწაზე ყოფნისას, ისე მიწიერი გარდაცვალების შემდეგ? შენ უკვე იცნობ კოსმიური სიმფონიური ორკესტრის გენიალურ ქმნილებებს? დასწრებიხარ ალბათ მათ შესრულებას ლაივში კლარის? თუ ჯერ კიდევ არა, შენ წინ უზარმაზარი ბედნიერება გელის! უკვდავთა სულებს სამყაროსეული ზე-ორკესტრი აერთიანებს.
მათ არ სჭირდებთ „საშვი“ სამოგზაუროდ. მათთვის გზა ხსნილია ნებისმიერი განზომილების ასათვისებლად, ნებისმიერი მიმართულებით.
რაც შეეხება ფიზიკური გარდაცვალების მომდევნო ეტაპს მათთვის... მე ვაკეთებ დაშვებას, რომ მათ სულს თან მიყვება სამშვინველი და ამიტომაც ეძლევათ საშუალება ცნობიერების შენარჩუნების გზით პროგრესირდნენ იმქვეყნიურ ცხოვრებაშიც.
სიბრძნე, სამართლიანობა, ამტანობა, საკუთარი თავის რწმენა - ამ თვისებების მფლობელს შემიძლია ვუწოდო უხუცესი სული, გამორჩეული არსი. ამ და მომდევნო მიწიერ განსხეულებაში მათ ეძლევათ საშუალება შეცვალონ სამყარო უკეთესისაკენ, თუნდაც სულ მცირედით, რომელიც ზღვაში წვეთია. მაგრამ მათ შეუძლიათ შეცვალონ, თუკი დროულად შეიცნობენ თავიანთ ამქვეყნიურ მისიას. ხო, თუკი...“


***
და კვლავ... რა ხდება კლარის?
მოდი გადმოვინაცვლოთ გაყინულ პლანეტათა გალაქტიკიდან პარალელურ განზომილებაში - დედამიწაზე.

მეწებებიან, მიწვევენ სულის მკვლელები ომში.
„დავდივარ სიკვდილის აჩრდილთა შორის და ვხედავ ცოცხლადშობლინი და მკვდრადშობლინი როგორ ლაგდებიან მწკრივში ერთმანეთის პირისპირ. ხდება გარჩევა მათი ვისი სულიც ჯერ კიდევ ცოცხალია მათგან, ვისაც ის არასოდეს დაჰყოლია დაბადებიდან, ანდა ვინც ის მიჰყიდა ეშმას საკუთარი ნებით.“

მე ვთვლი, რომ სიკვდილის ზეობა, ლუციფერთან განზავება, მკვლელის დანაშაულის ბრმა მფარველობა და წაქეზება, სულთა მტაცებლობა, ძარცვა, მასზე ძალადობა არ შეიძლება და არ უნდა იქნეს მიღებული როგორც ჩვეულებრივი ფაქტი! ის, რომ ყველა ეს ბრძოლა უხილავია, რადგან თავად სულია უხილავი ჯერ კიდევ არ ნიშნავს იმას, რომ მასზე ძალადობის შესაძლებლობა არ არსებობს. აბა რას იტყვი კლარის? ამ ყველაფრის გააზრებული მსახურება კიდევ უარესი დანაშაულია, ვიდრე მკვდრადშობილთა ტვირთი. წარმომიდგენია თავად რა სიმძიმის დამნაშავე უნდა იყოს ადამიანი, რომ სულის ჯალათთა თავდაცვად გამოყენება დასჭირდეს მათთან ერთად ჩადენილი ერთობლივი დანაშაულის შესანიღბად!
რამდენად მძიმედ უნდა ჰქონდეს მიქარული სულმკვდართა ერთგულებისთვის სიცოცხლის წინაშე, რათა სიკვდილიდან მარადისობაში დასაბრუნებელი პირი (შანსი) აღარ ჰქონდეს დარჩენილი! როგორც არ უნდა მოვინდომო ამ გალაქტიკის მსახურთა განთავისუფლება სულის ჯალათთა კლანჭებიდან, ამაოა ჩემი ყველა მცდელობა... ეს თვითმკვლელობის გზაა კლარის, შენც კარგად იცი. და თითოეული ეს მძევალი უბრუნდება მშვიდად მკვდარსულთა სამფლობელოს - თავშესაფარს, რომელშიც ოდესღაც მოხვდა გზადაბნეული.
სულთა ჯალათებს სწორედ მისი ფსიქოლოგიური კონსტიტუციის ადამიანები სჭირდებათ იარაღად.
ჯერ ჩაადენინებენ დანაშაულს ან მისგან დამოუკიდებლად აქცევენ საკუთარი დანაშაულის თანამონაწილედ: თვითმხილველად და მოწმედ, ხოლო შემდეგ ამ „ერთობლივი“ დანაშულის „სუ-ჩუ“ რეჟიმში დასამალად-ჩასაფარცხად, ახალი დანაშაულის ორგანიზებისკენ უბიძგებენ, ისიც დაეთანხმება და ჩაერთვება პროცესში.
და ასე მარადიულად, როცა კი დასჭირდებთ მისი დახმარება მიაკითხავენ და მოსთხოვენ: „ერთხელ თუ მოგვეცი, ეხლაც მიდი დროზე გაინძერიო, ცოტათი თუ შეგვაყოფინე, ეხლა ბარემ ბოლომდე შეგვაყოფინე, ხო რა იყო, რა თავი გამოგიდია, რას ინაზებიო“, _ შემოუძახებენ და ისიც მისცემს, შეაყოფინებს, საკუთარ სულს გადასცემს მოსახმარად ლუციფერის მსახურთ. ძნელია წარმოსადგენად? კი, ძნელია. მაგრამ გასააზრებლად და ფურცელზე გადასატანად კიდევ უფრო სიკვდილამდე ძნელია, დამიჯერე. მაშ როგორ შევქმნათ პრეცენდენტი კლარის? ეს გარდაუვალია, ჩვენ ის უნდა შევქმნათ, როცა გარემოებები თვალშისაცემად რეალური და ხელშესახები ხდება. ეჭვი არც მეპარება, რომ მკვდრადშობილთა ტერორისტულ გაერთიანებასთან გვაქვს საქმე, რომლის შესახებაც არაერთხელ გვსმენია წარსულში.

შენ ხომ იცი, დოქტორ ლექტერის სტალკინგისა და მისი კЮროების, იგივე მისი ბუფალობილების ძალადობრივი, აგრესიული თავდასხმების ერთ-ერთი ტრაგიკული მხარე - კრავთა დუმილია კულისებს მიღმა. ეს მდუმარება რაღაცა უხილავი გზით პოულობს გამოსავალს და პარალელურ განზომილებებს ერწყმის. ჩვენ კი კოსმოსიდან გვესმის ამ დუმილის „ხმა“, რაოდენ უცნაურადაც არ უნდა მოგვეჩვენოს. არსებობს სიზმრები, ზმანებები და ამის პარალელურად არსებობს სულთა ერთობა, რომელიც შენარჩუნებულია სიცოცხლის ნებისმიერ ფორმაში გარდასახვისას. ხაზგასმით აღვნიშნავ სიცოცხლის ნებისმიერ ფორმას, რომელშიც სიკვდილი საფუძველშივე გამორიცხულია! სულთა კავშირს საერთო არაფერი აქვს ჯგუფურად, წინასწარგანზრახულად ჩადენილი დანაშაულის დამალვის მიზნით შექმნილ კრიმინალურ გაერთიანებასთან!

ვინ არის დოქტორ ლექტერის ყველაზე ერთგული და ყველაზე დამჯერი ბუფალობილი? ან ვინ არის თავად ლექტერის ლექტერი - მისი მთავარი მფარველი, მისი ხელშეუხებლობის გარანტი. ჰა, გაინტერესებს კლარის? ეს მართლაც რომ საკვანძო საკითხია მთელ ამ ისტორიაში...

***
მე გამოვიხმობ სიკვდილის საუფლოდან -გაყინული პლანეტების გალაქტიკიდან მარადიულ სიცოცხლეში დასაბრუნებლად მკვდრადშობილთა ძალადობის ყველა მსხვერპლს, მათ მძევლებს, გზააბნეულებს.

Full Moon Supermoon wolf howl - Canon T2i 550D video crop mode DSLR with Canon EF 135mm f/2L blue

მე გამოგიხმობთ სულმკვდართა საუფლოდან ყველას, ვისაც გესმით ჩემი. გამოგიხმობთ სიცოცხლეში დასაბრუნებლად: განმრთელებისთვის, აღდეგნისთვის, განახლებისთვის!


This post has been edited by Катеньки on 20 Apr 2018, 18:20

რიგით 89 ქალწული, კოსმიური ექსპედიცია Sagittarius A*
სტარტი სილიკონის იდეოლოგიიდან ცნობიერების ტრანსფორმაციისკენ

სიყვარულის მფრინავი ესკადრონი vs უნივერსალური პროსტიტუციის ლეგალური სახელმწიფო ინსტიტუტი

ვიდრე გადავდგამდეთ ნაბიჯს... კარგად დაფიქრდეთ, თუ ვის მახეში ვიმყოფებით.
სად და როგორ ვითარდება მოქმედება?
წარმოიდგინეთ შუშის სასახლე - ინსტიტუტი, სადაც გამრჯე ახალგაზრდებს ასწავლიან პროსტიტუციის გზით თვითდამკვიდრებას...
წარმოიდგინეთ? მივყვეთ...

არსებობს სივრცე, სადაც ადამიანებს გვიჭირს სწორი ორიენტირება, იოლად ვებმებით მავანის ბინძურ ინტრიგებსა და ხლართებში. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ ერთ-ერთი ასეთი საცვლების ზონაა. აქ სიმართლისა და სიყალბის ერთმანეთისგან გარჩევა ძალიან ძნელია. რაც უფრო უხერხულია შენი მხრიდან ხმის ამოღება, მით უფრო ენერგიულად გიტევენ პროსტიტუტკები. დიახ, დიახ, გაიძულებენ პირში წყალი ჩაიგუბო და დათმო იქ, სადაც კომპრომისი დამღუპველია.
გავა დრო და ეს კარგი ტიპობით, ღისეული კაცობითა თუ ქალობით, თავშეკავებით, აღზრდით, სოციალური კლიშეებით თუ სხვა უამრავი ფაქტორით განპირობებული თავშეკავება და იძულებითი დუმილი, როგორც განმტკიცებული ქცევა შენს წინააღმდეგ შემობრუნდება.
მეძავები სწორედ იმისთვის არსებობენ, რომ გამოღმით შემოგედაონ, რათა გაღმით დარჩნენ მოგებულნი. არსებობენ, რათა დაგაბრალონ ის ძალადობა, გამხილონ იმ ზეწოლაში, რასაც სინამდვილეში თავად ახორციელებენ შენზე - კვლავ და კვლავ სარგებლობენ შენი იძულებითი დუმილით. მათ შეუძლიათ დაგადანაშაულონ, რომ თავად აიძულე ტრეფიკინგში ჩაბმა, მეტიც აქეთ გამოგიყვანენ სექსუალური მოძალადის როლში (მაშინ როცა შენ თვითონ ხარ შენი ცხოვრებითა თუ ქონებით მათი ფარული და ირიბი, აშკარა და ღია ფსიქოლოგიური თუ სექსუალური, ეკონომიკური თუ ფიზიკური ძალადობის მსხვერპლი) ისინი უფრო შორსაც წავლენ და მაინც დაუსჯელნი დარჩებიან. თუ საქმე საქმეზე მიდგა, უმალ მოწმეებს მოიშველიებენ თავისივე კატეგორიის კახპებს შორის და წარმატებულად განაგრძობენ შენს იძულებას, შეცდომაში შეყვანას, ძარცვას, ცრუ ბრალდებებს, დევნას, მუქარას და ა.შ...
რას ელოდებით, ბოზი რისი ბოზია თუ არ იბოზა?!..

ერთი სიტყვით, თან სულს აძლევენ ეშმას და თან გემუქრებიან: „გაჩუმდი, თორემ ხმამაღლა ვიყვირებთ, რომ შენი დავალებით, შენს გამო, შენი გადარჩენის მიზნით ვეწევით პროსტიტუციასო.“ და ასეთ უთვალავ მიზეზს მოიდებენ, ვიდრე საბოლოოდ არ გამოგილაყებენ ტვინს და არ ჩაგაბამენ თავიანთ ბინძურ გეგმებში.
არადა პროსტიტუციისკენ ვერავინ გიბიძგებს. თუ არ ხარ სულით კახპა, ვერავის და ვერაფრის ზეწოლით ვერ გახდები ასეთი. გამონაკლისია ასაკობრივი და გენტიკური ფაქტორი. და მაინც, პროსტიტუტკებად იბადებიან და ასეთებადვე კვდებიან.

რაც მეტად იკავებ თავს, მით უფრო დამანგერეველ ჩიხში ექცევა ცნობიერება. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ შენ აღმოაჩენ, რომ შენი ცხოვრებითა და ქონებით ხარ მძევალი, მარიონეტი პროსტიტუტკების ხელში, იძულებითი მდუმარე თანაამსრულებელი მათ ბინძურ გეგმებში. მათ ფეხზე კიდიხართ შენც და შენი ცხოვრებაც, მათ საკუთარი მიზნები აქვთ, დიადი გეგმები. როგორ გინდა შეაჩერო? წინ მათი საცვლების ზონაში გახლართული მახეები გიწყვია, რომელსაც შეგნებულად გითითხნიან, გიფრიალებენ ცხვირწინ და გაფრთხილებენ: „არ მოგვეკარო, თორემ ვიკივლებთ, რომ ჩვენს პირად ზონაში იჭრები, არც კი გაბედო იმ მთავარი მოტივების შეცნობა, რომელიც ამ ხლართებს მიღმა დავმალეთ. არც კი იოცნებო, რომ ოდესმე შეეხები იმ დანაშაულს, რომელიც ჩვენი საცვლების მახეებს საგულდაგულოდ ამოვაფარეთ! სამაგიეროდ ჩვენ, ამ მახეებით დაზღვეულნი, ყოველთვის თავისუფლად შევძლებთ შემოვიჭრათ შენს ნებისმიერ საკუთრებაში, შემოგიცვივდეთ სახლში, აგიწიოკოთ ოჯახი, წაგართვათ სიცოცხლე, თვალწინ დაგიკლათ საკუთარი შვილები, დაგესხათ თავს ნამუსის ასახდელად, ჩაგიწიხლოთ შენი ჯერარდაბადებული შვილი, დაგაკარგვინოთ ჯანმრთლობა. დიახ, ჩვენ შეგვიძლია დაგინგრიოთ კარიერა, წაგართვათ პროფესია, წაგგლიჯოთ შენი უძრავი და მოძრავი ქონება, მივიტაცოთ და გამოვიყენოთ უკანონოდ შენი კაპიტალი, მივითვისოთ მთელი შენი ცხოვრება, დაუნდობლად გადავუაროთ ყველას და ყველაფერს, რაც შენთვის ძვირფასია. ჩვენ ხომ მაინც დაუსჯელნი დავრჩებით, რადგან ჩვენს უმძმეს დანაშაულს საკუთარი სილიკონის ცხოვრებით ვაზღვევთ მინიმუმ ორმხრივად (ან/და მოწმეთა დახმარებით), ხოლო ჩვენი სილიკონის ცხოვრებას - თვით სილიკონის რეჟიმი უდგას ფარად. რეჟიმი, რომელსაც აწყობს ჩვენი კატეგორიის პროსტიტუტკების მფარველობა და დაფინანსება. და ჩვენც თითოეული პირადი მოტივითა და საერთო ხროვის მოტივით ჩართული ვართ ჯგუფურ ორგანიზებულ დანაშაულში, რომელსაც არც მეტი და არც ნაკლები პროსტიტუცია ჰქვია. წადი და იკივლე რამდენიც გინდა, ძალა აღმართს ხნავს. ჩვენ სარფიანი კონტრაქტის პირობებში კარგად გვიხდიან. გვიხდიან, რათა უკეთ გავძარცვოთ ადამიანები, ფიზიკური თუ იურიდიული პირები!“

კარგად გავუსწოროთ თვალი რეალობას..
თუკი შევეცდებით ჩვენ შევამნევთ, რომ სადღაც შორიახლოს დგას ქალი - საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, ადამიანურ ურთიერთობებში დაუკმაყოფილებელი და უბედური, არშემდგარი, არასაჭირო, არარეალიზებული, სასოწარკვეთილი... მულხმოდრეკილი, ხელაპყრობილი ლუციფერის წინ - მორჩილებით სთავაზობს საკუთარ სულს მარადიულ ექსპლუატაციაში გადასაცემად.
თუ უფრო უკეთ დავაკვირდებით, ჩვენ დავინახავთ ქუჩაში, სამსახურში, პარკში, ბარში, მივლინებაში, კურორტზე, ტრანსპორტში, პოლიტიკაში, ბიზნესში, მასმედიაში, ნებისმიერ სივრცეში ერთი შეხედვით თითქოს ყველა სიკეთით შემკულ ქალს, რომელიც დაჟინებით სთავაზობს იგივე ეშმას სულს: „ჩემი ცხოვრების მესაჭევ, შემომხედე რა კარგი პროსტიტუტკა ვარ! მე ისეთი სასარგებლო ბოზი ვარ, მე ისეთი ჭკვიანი ბოზი ვარ, მე ისეთი საყვარელი ბოზი ვარ, მე ისეთი დამჯერი ბოზი ვარ, მე ისეთი მორჩილი ბოზი ვარ, მე ისეთი თავგანწირული ბოზი ვარ, მე ისეთი მაღალანაზღაურებადი ბოზი ვარ, მე ისეთი შეუცვლელი ბოზი ვარ, მე ისეთი საჭირო ბოზი ვარ, რომ გული თვითონ მიჩუყდება საკუთარ ჩათლახობაზე. დააბანდე მთელი შენი რესურსები, გადაიხადე ჩემი სულის პროსტიტუციაში, რადგან მე შენ უზარმაზარ მოგებას მოგიტან. გაუწიე მფარველობა ჩემი სულის პროსტიტუციას. მე ნებისმიერ ბოზობაზე მოგიწერ ხელს, ნებისმიერ სიბინძურეს ჩავიდენ. ყველა ტიპის სიბილწეს გაგინამდვილებ, მე გავხდები შენი სიყალბის ერთგული მსახური, ერთი სიტყვით ვიპროსტიტუტკებ ნებისმიერ საქმეში, ოღონდაც გამხადე საჭირო, მიმიღე და მაღიარე მნიშვნელოვნად, შემამჩნიე რომ ვარსებობ! მიდი ყოვლისშემძლევ, რაღას უცდი ჩაიბარე ჩემი პროსტიტუტკა სული, გამიფორმე კონტრაქტი და გპირდები შენ მხოლოდ ასმაგად მოგებული დარჩები... მე შენ დაგიცავ წარმოუდგენელი საზღაურის გაღების ფასად - საკუთარი სულით. მე ჩვენს საერთო დანაშაულს, ჩვენს ყველა მიზანს სწორედ ჩემი არშემდგარი ადამიანობით დავუდგები ფარად. დიაღთ, მე პროსტიტუტკა ვარ, მე ვიყიდები, მე ეშმას მოციქული ვარ, რადგან მხოლოდ ამ გზით შემიძლია შევიგრძნო ჩემი მნიშვნელოვნება, ეს არის ჩემი ამქვეყნიური მისია! ნუ მართალია შიგნეული მეთუთქება და გული მეტანჯება რომ ამდენი უდანაშაული ადამიანი უნდა მოვიმწყვდიო ჩემს საცდურში, დავაბოლო, დავაბეტონო, თვითმკვლელობაზე ნებით მოვაწერინო ხელი მაგრამ რა ვქნა, მე ასეთი ჩათლახი ვარ, ეს არის ჩემი ნამდვილი ეგო და სხვაგვარად არც შემიძლია თვითდამკვიდრება...“

პროსტიტუციის მამამთავარიც - თავადაც სულით ბოზი, მოძალადე, არშემდგარი, არაკაცი საქმიანი სახით, ცივი გონებითა და გულში ქირქილით მოიმარჯვებს კალკულატორს... იწყებს ანგარიშს, თუ სად, როგორ, რა ვითარებაში შეიძლება გამოიყენოს სიმდიდრის მოსახვეჭად ესა თუ ის რეგვენი სლექალა ან სირმანჯო.
მერე შეიმუშავებს კონტრაქტს მისთვის სასურველი პირობებით და ოფიციალურად ჩააბამს სულის აღებ-მოცემობაში სხვისი ცხოვრების დატაცების განუზომელი წყურვილით შეპყრობილ ამა თუ იმ ლაჯზე ასახევ პროსტიტუტკას.
თითოეული ასეთი ერთგული ჩინოვნიკი პროსტიტუციის არალეგალური სკოლისა (მამრი თუ მდედრი) არშედმგარი ადამიანია, რომელმაც საკუთარ ამქვეყნიურ არსებობას ვერ მოუძებნა გამართლება. ამიტომ მზადაა იხოხოს ოფორთხოს, ყირაზე გადავიდეს, ნემსის ყუნწში გაძვრეს, იმასხარაოს, ეჭვიანობის სცენები გამართოს, იმანიპულიროს თქვენი გრძნობებით, თვითმკვლელობის ინსცენირება მოაწყოს, ითამაშოს გრძნობები და ვნებები, რომელიც სინამდვილეში არ გააჩნია არც თქვენს მიმართ და არც არავის მიმართ, ისაუბროს და თავი დაიცვას მორალით, რომელიც მისი ცხოვრების წესთან ვერასოდეს მოვა შესაბამისობაში...
გულისამრევია, სულისშემძვრელია.

მაგრამ ყველაფერი იწყება ოჯახით, არასწორი აღზრდით. ბავშვს ოქროს თევზები ნებავს - მიართვით, რადგან ეხურუშება. ის პატარაა და მისი ყველა ახირება უნდა დაკმაყოფილდეს. მოგვიანებით, როცა ეს ბავშვი გადის გარეთ უკვე მოზრდილ ასაკში ის აცნობიერებს, რომ ყველა ყველაფერს ასე გამზადებულს ვერ მიართმევს, მისი ახირებები ვერ დაკმაყოფილდება ფეხების დაბაკუნებისთანავე, მისთვის საერთოდ არავის სცალია. არადა ის ჯერ კიდევ ნეგატივიზმში ჩარჩენილი გატუტუტცებული ბავშვია, რომელსაც გასდიოდა ოჯახში და რატომ არ უნდა გაიტანოს საზოგადოებაში ვითომ, ა? ის იგონებს სხვადსხვა მეთოდებს, რათა ყველა ახირების დაკმაყოფილება შეძლოს ერთდროულად, ვიდრე არ შეხვდება ზემოხსენებულ ეშმას - მაფიის მამამთავარს, განსხეულებულს ასეთივე დაუსრულებელ, ჩამოუყალიბებელ ინდივიდში. ტანდემიც ამ გზით იკვრება. ისინი იწყებენ თვითდამკვიდრებისთვის, გამდიდრებისთვის, ძალაუფლებისთვის გზების ძიებას, შეიმუშავებენ მექანიზმებს უპირობო თავდაცვისთვის, სტრატეგიებს - გარანტირებული წარმატებისთვის. მოგვიანებით ისინი ჩართავენ თავისივე მსგავს ინდივიდებს ჯგუფში. ასეთი ადამიანები პოულობენ ერთმანეთს. ასე იქმნება კრიმინალური დაჯგუფება. ეს მათი ცხოვრებაა. ცხოვრება ასკარიდასი გატარებული სასათბურე პირობებში - თვით ლუციფერის ანუსში.

მაშ სად იწყება და როგორ ყალიბდება პროსტიტუცია, როგორც ქცევა? ანდა რას მოიცავს პროსტიტუციის არსი? ეს ბოზობა არ გეგონოთ, ბევრად მრავლისმომცველი განმარტებაა და მოკლედ აღნიშნავს სულის გადაცემას სამუდამო ექსპლუატაციაში ლუციფერისთვის ნებისმიერი მიზნის მისაღწევად. ასე განსაჯეთ, რამდენი მოტივიცა და მიზანიც შეიძლება პროსტიტუტკას გაუჩნდეს ცხოვრების მანძილზე, ის ყველაფერ სასურველს სწორედ ჩათლახობის გზით - ეშმასთან კონტრაქტის პირობებში უპრობლემოდ მიიღებს! შესაბამისად, პროსტიტუციად შეიძლება ჩავთვალოთ მისი ნებისმიერი ქცევა, რისი ჩადენაც შეიძლება დასჭირდეს და რაც შეიძლება განახორციელოს მიზნის მიღწევის პირველი ნაბიჯიდან ბოლო ნაბიჯამდე, პროცესის ყველა ეტაპზე. ეშმაზე სულმიყიდულის საბაზისო მოტივიცა თუ საბოლოო მიზანიც მხოლოდ სხვისი საკუთრების დაუფლებაა ნებისმიერ ასპარეზზე, რაშიც წესიერ ადამიანს ხელი არ უნდა წაუცდეს. ისე, როგორც სატანა ცდილობს მიითვისოს და გააცამტვეროს ყველაფერი, რასაც ქმნის უფალი, ასევე მასთან გარიგებაში მყოფი პროსტიტუტკაც ცდილობს მიიტაცოს, დაამახინჯოს და გამოიყენოს ის, რაც მას არ ეკუთვნის და ეკუთვნის შემოქმედს.
მაგრამ რა წესიერება, რის მორალი, რა ზნეობა, რისი ღირსება? ეგ ზედმეტობები პროსტიტუკას საერთოდ არაფერში აღელვებს, ვიდრე თავდაცვის საშუალებად, შირმად არ დასჭირდება ამ ცნებათა გამოყენება.

საკითხი ძალზედ აქტუალურია მაგრამ რატომღაც მაინც ნებისმიერ კულტურასა და საზოგადოებაში ტაბუირებული. ეს იცის მავანმა და სარგებლობს.
გადავხედოთ მსოფლიოს ისტორიას. არ არსებობს რეჟიმი პროსტიტუციის გარეშე. ის უძველესი პროფესიაა, რომელზედაც იყო, არის და იქნება მოთხოვნა.
თუმცა არსად, არც ერთ ეპოქაში, არც ერთი დინასტიის მმართველობის ჟამს პოლიტიკური ძალაუფლების განმტკიცების, მტრების გზიდან ჩამოცილების, მათი დამორჩილების მიზნით არ ყოფილა გამოყენებული სექსი, მომხიბვლელობა და ბინძური ქალური ხრიკები ისე წარმატებულად, როგორც ეს ხდებოდა მეთექვსმეტე საუკუნეში საფრანგეთის სამეფო კარზე, რაც ეკატერინე მედიჩის რეგენტობის პერიოდს უკავშირდება. ვალუების დინასტიის სახელმწიფო ინტერესების სადარაჯოზე იდგა დედოფლის სპეცნაზი, იგივე „სიყვარულის მფრინავი ესკადრონი“ - ფორმირებული მთელი ქვეყნის მასშტაბით შერჩეული სუსტი სქესის უმშვენიერესი ნაღებით. სპეცნაზის წევრები მორალური ფასეულობების განსაკუთრებული სიმტკიცით მაინცდამაინც არ გამოირჩეოდნენ. ეს იყო ჰარემი, ბორდელი წარმოდგენილი საშუალო ინტელექტის მეძავებით.
სპეცნაზის წევრობა პრესტიჟის გარანტს წარმოადგენდა. ისინი სარგებლობდნენ ყველა სიკეთით, რაც შეიძლებოდა იმ დროისთვის სამეფო კარს მიეცა მისი ხელისუფლების მსახურებაში მყოფი შემსრულებლისთვის.
პირი, რომელიც კეთილი ნებით მიდიოდა და „სპეციალური სახელმწიფო მისიების“ შესასრულებლად ერთვებოდა სპეცნაზის საქმიანობაში აცნობიერებდა კიდეც საკუთარ უფლება-მოვალეობებს. ეკატერინე განსაკუთრებული სისატიკით უსწორდებოდა სპეცნაზის გატუტუცებულ წევრებს. ისინი ხომ ფლორენციელისთვის არც მეტი და არც ნაკლები, დაქირავებული კურტიზანები იყვნენ.
მართალია მედიჩი წარმატებულად იყენებდა ნებისმიერ ძალის მქონე პოლიტიკური კონკურენტისა თუ მოსისხლე მტერთან ანგარიშსწორებისთვის მისი სილიკონის ფერიებს ცალკეულ შემთხვევებში მაგრამ საბოლოოდ ვერც სპეცნაზმა ისხნა დინასტია ნგრევისგან.
რეჟიმს საკუთარ საღი ხედვა უნდა გააჩნდეს, როგორც საშინაო ისე საგარეო ურთიერთობებში. უნდა ჰქონდეს შერჩეული სწორი პოლიტიკური სტრატეგია. მას შეუძლია გამოიყენოს დაქირავებული მეძავები ერთეულ შემთხვევებში მაგრამ სახელმწიფო თავად არ უნდა იმართებოდეს პროსტიტუტკების მიერ. მისი საბაზისო საყრდენი არ შეიძლება და არც უნდა იყოს პროსტიტუცია.

სიყვარულის მფრინავი ესკადრონის წევრები სულის პროსტიტუციას ეწეოდნენ. რა შეიცვალა იმ ეპოქიდნ დღემდე? განსაკუთრებული არაფერი, უბრალოდ პოლიტიკიდან ყველა სხვა ასპარეზზე გადაინაცვლა პროსტიტუციამ. ამიტომ ჩვენ დღეს უკვე ნებისმიერ სფეროსა და სივრცეში ვხვდებით ამ კატეგორიის სილიკონის პროსტიტუტკებს: სილიკონის სხეულით, სილიკონის სულით, სილიკონის ემოციებით, სილიკონის გრძნობებით, სილიკონის ურთიერთიერთობებით, სილიკონის ცხოვრებით, სილიკონის სულით და რაც ყველაზე დიდი ტრაგედიაა - სილიკონის ცნობიერებით! სულ ცოტაც და მორიგი ფეინქილერი თქვენი ტვინის ქსოვილს სილიკონის უსიცოცხლო მასით ჩაანაცვლებს. ის ეცდება კომფორტის ზონაში დაგტოვოთ და ნებისმიერი სიყალბის რეალურად აღქმაში დაგეხმაროთ.
Erika Jayne – PAINKILLR https://www.youtube.com/watch?v=Bx4F4K7BT04
თანაც რას არ იღონებს, რათა მის ხელთ არსებული სილიკონის ხრიკებით დაგიმტკიცოთ, რომ ყველაფერი ნატურალური აქვს, არც ერთი გრამი სილიკონი!

მაგრამ გვახსოვდეს, რა ფორმითაც არ უნდა მიიღოს საზღაური გაწეული სამსახურისთვის კონტრაქტის ერთმა მხარემ, რა ფორმითაც არ უნდა მიიღოს მომსახურება გადახდილი საზღაურის სანაცვლოდ კონტრაქტის მეორე მხარემ, გარიგება მაინც პროსტიტუციად ჩაითვლება.
ანუ მნიშვნელობა არა აქვს ყიდვა-გაყიდვის გარიგების მხარეები რა საშუალებებით ახდენენ ურთიერთანგარიშსწირებას: სხეულის პროსტიტუციით, გრძნობების პროსტიტუციით, ემოციების პროსტიტუციით, სულის პროსტიტუციით, აზრების პროსტიტუციით, მორალის პროსტიტუციით, ადამიანობის პროსტიტუციით. არა აქვს მნიშვნელობა იმდენად, რამდენადაც ყველა მხარე ნებისმიერ შემთხვევაში იმავე ლუციფერთან იმყოფება გარიგებაში, მის პირობებს აკმაყოფილებს ნებით თუ ძალით. აქ ერთადერთი და რეალური მატერიალური რესურსია - მოპოვებული უნივერსალური პორსტიტუციის გზით, სხვა არაფერი!

იქნებ ვცდები? არა, ჯერ კიდევ მშვენიერი სმენა მაქვს! კვლავ, ისმის სადღაც რომელიღაც ასპარეზზე ამა თუ პროსტიტუტკას შემოთავაზება: „ჩემი ცხოვრების მესაჭევ, დააბანდე ჩემი სულის ბოზობაში, მე ისეთი სასარგებლო მეძავი ვარ, მე ისეთი ჭკვიანი ბოზი ვარ, მე ისეთი დამჯერი ბოზი ვარ, მე შენ განუსაზღვრელად დიდ მოგებას მოგიტან...“ თუმცა, რა მრავალფეროვანი ეფექტებითაც არ უნდა გაამდიდროს, როგორი საღებავებითაც არ უნდა ააჭრელოს მისი მიზანი, არსი მაინც ერთი და იგივე რჩება და ის ასე ჟღერს: „მაღიარე, მიყიდე, გადამიხადე და გადაგიხდი უნივერსალური პროსტიტუციით!.“
Veronica Vega - Pay Me https://www.youtube.com/watch?v=D_RfFrkkD6U
საბოლოოდ, ამ მოწოდებას ლუციფერის ყველა მარიონეტი უწყობს ხმას შეთანხმებულად - თითოეული სთავაზობს რა საკუთარ ფერადი პეროებით შენიღბულ სილიკონის ცხოვრებას ექსპლუატაციაში გადასაცემად ზუსტად იგივე განსხეულებულ ეშმას...
https://www.youtube.com/watch?v=iG3VfKlfDEk Big Spender (Sweet Charity (1969) Hey Big Spender!)
უცნაურია მაგრამ ფერიათა ამ მრავალფეროვან არჩევანში პირადად მე ვერონიკასი ყველაზე მეტად მჯერა, რადგან აქვს საიმისო ტრაკი, რათა ყოველგვარი შელამაზების გარეშე ერთიანად ჩამოახიოს შირმა პროსტიტუციული გარიგების ბინძურ არსს.

გამოვიდეთ ილუზიებიდან!
ეს პროსტიტუციული აღებ-მიცემობის, ყიდვა-გაყიდვის, იგივე სილიკონის გარიგებაა, რომლის ერთადერთ და ჭეშმარიტ მოტივს სახელად ამ გარიგების პირობებით შეთანხმებული იოლი მეთოდებით საკუთარი სისხლიანი დანაშაულის დაფარვაა, სხვისი საკუთრების დაუფლება, სხვისი რეალური ცხოვრების მიტაცება, სხვისი შემოქმედების ნგრევა და ამ გზით საკუთარი კეთილდღეობის გამოწყობა ჰქვია.
სატანას რატომღაც არ სურს უკან დასახევი გზა დაუტოვოს მისი კაბალური გარიგების რომელიმე მხარეს.
ამიტომ აზაზელოს პირობებეზე მორგებულ კონტრაქტში, რომელიც მის ანუსში შედგა და იმავე სამფლობელოში გრძელდება უზენაესის ადგილი არ არის!

ხოდა დაკავებული ხარ პროსტიტუციით ან მისი ლეგალიზაცის საკითხით? დაკავდი, თავში ქვა გიხლია, ოღონდ დაარქვი შენს ქცევას ის სახელი, რაც არის სინამდვილეში.
დაინტერესებული ხარ სხვისი ქონების მიტაცებითა და ძარცვით? დაარქვი შენს ქმედებას ყაჩაღობა, მძარცველობა და თაღლითობა, გამოძალვა, რაც არის სიმართლე.
თავი დაანებე მიკიბულ-მოკიბულს. ყველაფრის არევ-დარევას, ქაოსის ორგანიზებას და რაც მთავარია შეეშვი საზოგადოების ცნობიერების გასილიკონებას, ადამიანთა ტვინის გაპროსტიტუტკებას.
არავინაა ვალდებული შენი სულის სიმახინჯე, შენი ბინძური მოტივები დააზღვიოს საკუთარი ცხოვრებით, სიცოცხლით, კეთილდღეობით თუ თავისუფლებით.
შეწყვიტე იმ იმედით ცხოვრება, რომ სილიკონის საცვლებით დაზღვეული შენი ბინძური ბიზნესი ნებისმიერი სირთულიდან გამოიძვრენს თავს. კოკა ყოველთვის ვერ მოიტანს წყალს, ის სადღაც რაღაცას აუცილებლად შემოემსხვრევა!

რაც შეეხება დეიდა ნარგიზას...
ის ფიქრობს, რომ პროსტიტუციულ საქმიანობას, რა სივრცესაც არ უნდა მოიცავდეს მისი პროდუქტი, რა თანმხლები მოტივიათაც არ უნდა იყოს ის ჩადენილი, რა ტიპის ადამიანური რესურსებიც არ უნდა იყოს გამოყენებული მისთვის: სილიკონის ცხოვრება, სილიკონის აზრები, სილიკონის გრძნობები, სილიკონის ემოციები, სილიკონის სული, სილიკონის ადამიანობა, სილიკონის იდეოლოგია და ა.შ.. უბრალოდ გამართლება არა აქვს და მორჩა.
ერთობლივ ნაშრომში მიმოვიხილავთ პროსტიტუციული ცნობიერების ფორმირების რელიგიურ, ფილოსოფიურ, სამართლებრივ, ფსიქო-სოციალურ, მორალურ-ეთიკურ, პოლიტიკურ, ეკონომიკურ ფაქტორებს.
ნამუშევრის სახელწოდება დაახლოებით ასე ჟღერს: „პროსტიტუციის როლი საზოგადოებრივი ცნობიერების ფორმირებისა და მართვის პროცესში; პროსტიტუციული იდეოლოგიის გამოყენებითი ასპექტები სახელმწიფოს მდგრადი პოლიტიკურ-ეკონომიკური განვითარების მენეჯმენტში.“
მოკლედ, ჩვენ განვიხილავთ და ფარდას ავხდით ყველა იმ მექანიზმს, რომელთა დახმარებითაც პროსტიტუციის გათანამედროვებული პიარ-ტექნოლოგიები გამოყენებულია, როგორც სოციალური, პოლიტიკური და ეკონომიკური სისტემის მთავარი საყრდენი, მართვის უნივერსალური ბერკეტი და პროგრესის მიღწევის ერთადერთი შეუცვლელი გარანტი.
დარწმუნებული ვარ ეს საკითხი ააღელვებს ყველას, ვინც პროსტიტუციის წყალობით შენიღბული ამა თუ იმ დანაშაულის დაუსჯელად დარჩენილ პრეცენდენტს ერთხელ მაინც შეხვედრია პირისპირ საკუთარ ცხოვრებაში. ასეთი შემთხვევები უამრავია, ყველა ასპარეზზე.
მაშ ასე, დეიდა ნარგიზი შუშის სასახლის პროსტიტუციული იდეოლოგიის წინააღმდეგ. უცნაურად ჟღერს არა? მაგრამ ეს ერთადერთი საშველია, რათა დავუსპირისპირდეთ ამ ინსტიტუტის არსის სიმახინჯეს და თავიდან ავიცილოთ მისი ლეგალიზაციის დამანგრეველი შედეგები.
რას გავაკეთებთ დეიდასთან ერთად? აქ ჩვენ პროსტიტუციის ძლიერ და სუსტ მხარეებს განვიხილავთ და გაჩვენებთ, თუ ერთის მხრივ, რამდენად ნეგატიური შედეგების მოტანა შეუძლია საზოგადოებისთვის, სახელმწიფოსთვის ამ ინსტიტუტის ლეგალიზაციას და მეორეს მხრივ, რამდენად უუნაროა მთელი თავისი არსით, როგორც ცნობიერების, სხვათა ცხოვრების მართვის ბერკეტი. უუნაროა, რადგან საზოგადოებაში ყოველთვის იარსებებენ ადამიანები, ვინც მოახერხებს ყველაფრისთვის ზუსტი შეფასების მიცემას. ჩვენ უნდა გვეყოს გამბედაობა და დავარქვათ ჩვენს აზრებს, ქმედებებს, ცხოვრებას ზუსტი სახელი. უნდა გვეყოს ძალა იმ შემთხვევაშიც კი, როცა ჩვენ თავად ვიმყოფებით პროსტიტუციის ბრმა და იძულებით მსახურებაში.

დეიდა თვლის, რომ პირადი საცვლები ქუჩაში არასოდეს ფრიალებს. და რომც იფრიალოს, ის არავის აინტერესებს, ვიდრე ძალით არ შეთხრი ცხვირში ან სულაც თავზე არ წამოაცმევ თავხედური გზით საზოგადოებას. ხოლო მას მერე, რაც წითელ ტილოსავით აგიფრიალებენ ცხვირწინ საკუთარ ვნებაალეწილ, გრძნობააღერღილ, გიჟმაჟ ალისფერ სილიკონის ნიფხავს (ანუ იმას, რისი ადგილიც რომელიმე ცენტრალურ გამზირზე წამოჭიმული სახელმწიფო დაწესებულების დროშის ტარზე არ არის), ხოლო მერე ამ საცვლებით შენს სავალ ყველა გზას საგულდაგულოდ გაგიხლართავენ, უკვე ჩნდება ინტერესი: „კი მაგრამ რა ხდება, რაშია საქმე? საინტერესოა რა მოტივი ამოძრავებთ? და კიდევ უფრო მეტ ინტერესს იწვევს, თუ რა იმალება ამ ნიფხავხლართების მიღმა... ცხადია, რაღაც ძალიან მძიმე და საშინელი რეალობა, რისი გამოჩენაც მის ავტორებს სასტიკად არ სურთ.

ისიც საინტერესოა რა აკავშირებს პროსტიტუციაში ჩართულ ჯგუფის წევრებს ერთმანეთთან. ურთიერთნდობისა და ურთიერთპასუხსიმგებლობის მაღალი ხარისხი შერეული ურთიერთმადლიერების განცდებთან განპირობებულია კრიმინალური დაჯგუფების მონაწილეთა ჯგუფური ინტერესით. მათ საერთო დანაშაული აკავშირებთ, რომელიც საგულდაგულოდ უნდა შენიღბონ.
და თუ არ გაკავშირებს, თუ არ ხარ მათი პროსტიტუციული გარიგების ნაწილი, თუ არ იღებ წლების მანძილზე უნივრსალური პროსტიტუციით მატერიალურ სარგებელს, მაშინ გამოდი და დაამტკიცე!
ფაქტი ერთია, შუშის სასახლის არალეგალური უნივერსალური პროსტიტუციული მოღვაწეობა ქმედების ყოველგვარ კანონიერ, ჯანსაღ და გონივრულ საზღვრებს სცილდება.
ჩვენ არც მეტი, არც ნაკლები საქმე ჩვეულებრივ დელიქვენტური ხასიათის სოციალურ ქმედებასთან გვაქვს.

ხოლო პროსტინების ბარიკადების ტიპი თუ არსი და სილიკონის სცენარებით შესრულებული სილიკონის როლები თავად მიგვანიშნებს, თუ სად და რა მიმართულებით უნდა ვეძებოთ საცვლების ზონაში დაგებული მახეებით შენიღბული სინამდვილე.

არ მინდოდა ამ საკითხს შევხებოდი, შესაძლოა ჰომოფობობაშიც დამდონ ბრალი მაგრამ გვერდს ვერ ავუვლი. როგორ ფიქრობთ, რა მოტივით იმართება ლგბტ საზოგადოების წევრების საპროტესტო აქციები? ისინი ფინანსების, გრანტების მოსაზიდად გამოდიან ქუჩაში და არა იმიტომ, რომ ვინმე უვარდება ხელკეტებით საძინებლებში. ისე, როგორც ლგბტ სუბკულტურის მიზანმიმართული ქმედების შემთხვევაში, ეს საჯაროდ და უადგილოდ აფრიალებული სილიკონის საცვლებიც იგივე მოტივითა და მექანიზმით მუშაობს. მის ავტორსა და მფლობელს იგივე მიზანი ამოძრავებს: მოგება, მიღწევა მიუღწევლისა, მიტაცება სხვისი საკუთრებისა და ამ მთავარი მოტივის სისრულეში მოყვანისას ჩადენილი ყველა დანაშაულის დაუსჯელად დატოვებისა.
ასე მაგალითად: ყოველთვის შეიძლება გაამართლო ეჭვიანობის ნიადაგზე ჩადენილი მკვლელობა - ძლიერი სულიერი აღელვების მდგომარეობაში. მაგრამ ქონების გაძარცვისა და მიტაცების მოტივით მისი მფლობელის წინააღმდეგ ჩადენილ ნებისმიერ დანაშაულზე თუ მის მკვლელობაზე უპირობოდ მოგეთხოვება კანონის, ერისა თუ ბერის წინაშე პასუხი.

ხოდა ეშმაზე სულმიყიდულმა პროსტიტუკამაც, რომლის ძირითადი მოტივი სხვისი საკუთრების მიტაცებაა კარგად იცის, როგორ და რითი დააზღვიოს მის მიერ ჩადენილი თუნდაც მკვლელობა (ყველაზე მძიმე დანაშაულთა შორის), თანაც ისე რომ დაუსჯელი დარჩეს.
ესეც პროსტიტუციის ერთ-ერთი უნივერსალური შემთხვევა, როგორც დელიქვენტური ქცევის დაცვის მექანიზმი ნებისმიერი მოტივით ჩადენილი ნებისმიერ სიმძიმის დანაშაულის დასაზღვევად და მასზე ბრალის შესამსუბუქებლად ან სულაც მოსახსნელად.
როგორ განვითარდება მოვლენები, თუკი მოხდება პროსტიტუციის ლეგალიზაცია? რა მოხდება და სილიკონის ფერიები ბოლომდე ჩამოგვაცმევენ საკუთარ საცვლებს თავზე. რა მოხდება და სილიკონის ცნობიერებით, ცხოვრებით, გრძნობებით, ემოციებით, ფიქრებით, ქცევებით, სილიკონის იმედებით შენიღბული მათი ყველა დანაშაული ისევ დაუსჯელი დარჩება. ისინი კვლავ დაიყოლიებენ ახალ თაობებს, დააშავებენ კიდევ უფრო მეტს, საბოლოოდ გააბოზებენ თქვენი შვილების ტვინებს, მიიტაცებენ თქვენს ყველა კანონიერ საკუთრებასა და უფლებას.

ვიცი, თქვენს შორის არიან ადამიანები, ვინც ჯერ კიდევ შორსაა რელობის სწორი აღქმისგან.
ასევე დარწმუნებული ვარ, რომ რაღაც ნაწილი საზოგადოებისა ვინც ამ პოსტს წაიკითხავს, აუცილებლად დამეთანხმება.
ხოდა ჩვენ საკუთარ თავებსაც და ერთმანეთსაც ვექაჩებით უკეთესი სოციალური წყობისკენ, სწორი დამოკიდებულებებისკენ, ჯანსაღი იდეებისკენ, თავისუფალი თანაარსებობისკენ, სადაც არავინ არავის არ ავალდებულებს მისი ბინძური გეგმების სისრულეში მოსაყვანად არც ქმედებას და არც უმოქმედობას, არც რაიმე ფასეულის დათმობას და არც მისთვის მნიშვნელოვნად ღირებულის მსხვერპლად გაღებას.

გვეყოს გამბედაობა და გადავყაროთ შუშის სასახლეში ძალით თავსმოხვეული სილიკონის აზრები!
ვიდრე ამას არ გააკეთებთ, გვახსოვდეს, რომ ჩვენი ცხოვრებითა და მთელი საკუთრებით ვართ პროსტიტუციის მძევალი!
ვიდრე ამას არ მოვახერხებთ, ვერასოდეს გამოვალთ ლუციფერთან წილნაყარი სილიკონის მარიონეტის მდგომარეობიდან!
პირადად მე ეს პერსპექტივა რაღაც ძალიან არ მომდის თვალში.
ამიტომ კოსმიური ექსპედიციის Sagittarius A* სტარტს გახსნილად ვაცხადებ.
კეთილი ნების მოხალისეებს მოგიწოდებთ ტრანსფორმაციისკენ.
წინ ჯანსაღი ცნობიერების დასაბრუნებლად!

Sagittarius A*


This post has been edited by Catherina on 30 Aug 2018, 15:01

წმიდა სამების მოთხოვნა, უფლისმიერი ჭეშმარიტება კი ასე გამოიყურება: უზენაესის რწმენით, მისი მსახურებით მის ტაძარში რეალური ცნობიერებიდან იდეალურ ცნობიერებამდე, სადაც ინდივიდუალური განვითარების შესაძლებლობის უფლება რჩება თითოეული პიროვნებას, მის ცნობიერებას, რამეთუ თითოეულ ჩვენთაგანს ჩვენი კონკრეტული გზა გვაქვს (რომელსაც ვერავინ ჩაგვინაცვლებს), ჩვენი მისია, ჯვარი, ტვირთი გვეკისრება წმიდა სამების მიერ, რომელსაც რაც მეტად გავექცევით, მით მეტად წავიქცევით და ბოლოს ყველა ერთად დავიქცევით.

Sagittarius A*
[YOUTUBE]9rZtF_H0cDc&feature=emb_title[/YOUTUBE]





ეს ბოლო ძალიან მალე ჩანს, გარანტიას ამ დასასრულისთვის თავად ეშმა გვპირდება: გზა სრულ არაფერში, გაყინულ პლანეტაზე ერთიან საინფორმაციო ველში, მკვდარი სულებით და ცოცხლად დარჩენილი ცნობიერებით, მეხსიერებით, რომელსაც არა აქვს გამოსავალი. ერთი ცოდნი ბაზა - დატყვევებული ერთ პლანეტაზე.
არც სამოთხეში, არც ჯოჯოხეთში (რომელიც ბევრად სჯობს ამ სივრცეში გაყინვას საუკუნეთა მანძილზე). ჯოჯოხეთში ან სამოთხეში შესასვლელად სულია
საჭირო, სულია საშვი. მკვდარი საშვით კი იქ არავინ შეგვიშვებს. სული უკვდავია ზოგადად მაგრამ არსებობს გამონაკლისები, რაც არის ყველაზე დიდი
დანაშაული უფლისმიერ სამყაროში: ნებაყოფლობითი თვითმკვლელობა საკუთარი თუ სხვათა სულებისა.

ბოროტის შთაგონება: ცნობიერების სტანდარტული სქემა, ინდივიდუალური ცნობიერებიდან კოლექტიურ ცნობიერებამდე მართვის სრული კონტროლით.

***
რა შეგვიძლია ჩვენ, რათა ვიყოთ დაცულები უფლის მიერ?
მსახურება მართლმადიდებლურ ქრისტიანულ ტაძარში - უზენაესთან გამთლიანება სულიერად, ცნობიერად ლოცვით,
რწმენით უფლისადმი, რათა ბოროტი ვერასოდეს მოგვეკაროს და ვერ გვძლიოს, ვერასოდეს დაგვამარცხოს, ვერასოდეს
დაგვაშროს ჩვენს შემოქმედთან (და მის შემოქმედთან).

წმიდა სამებას ვებარებოდეთ.

Катеньки
Catherina
ორივე ეკატერინეს სალამი... რამხელა პოსტები დაგიდიათ'? ჩავუჯდები როცა მოვიცლი და
გადავიკითხავ...

მოკლე შინაარს ხომ ვერ დაწერდით რაზეა თემა?

კირიე ელეისონ (უფალო, შეგვიწყალენ)
https://www.youtube.com/watch?v=yNkcVbqJjLI&feature=related

21 დეკემბერს ზეციური კარიბჭე იხსნება – მოვლენა, რომელიც 2000-3000 წელიწადში ერთხელ ხდება
ცნობილი ასტროლოგი მიხეილ ცაგარელი fortuna.ge-სთან ექსკლუზიურ ინტერვიუში ჰყვება, თუ რატომ არის მნიშვნელოვანი წლევანდელი 21 დეკემბერი.
https://nostal.ge/2020/12/14/21dekembers-zeciuri-karibche/
მიხეილ ცაგარელი:

21 დეკემბერს ხდება მოვლენა, რომელიც 2000-3000 წელიწადში ერთხელ ხდება, იხსნება ზეციური კარიბჭე ანუ ხდება კვანტური გადასვლა ახალ ვიბრაციულ მუხტზე. კაცობრიობა აქამდე გარკვეულ სიხშირეებზე ცხოვრობდა. არსებობს სიხშირეების ველი, შკალა, რომელიც იზომება და აქამდე იყო 20 ჰერცი, ბოლო პერიოდში აიწია 30 ჰერცამდე, 21 დეკემბერს კი მიაღწევს 41 ჰერცს.

უნდა გავითვალისწინოთ, რომ ადამიანების სხვადასხვა თვისება გარკვეულ სიხშირულ მონაცემს შეიცავს, მაგალითად, შიში – 0,2 ჰერცს, ბრაზი – 0,6-3,3-მდე, გადამეტებელი სიამაყე – 3.1 ჰერცს, დიდსულოვნება – 95 ჰერცს შეიცავს, ხოლო მადლიერება – 45-ს, თანაგრძნობის უნარი – 150-ს, სიყვარული კიდევ უფრო ზევით ადის.

პოზიტიური ხასიათის შტრიხები და თვისებები მოგვცემს საშუალებას, ვიყოთ წარმატებულები, ადამიანები, ვისაც მართავს წყენა, სიბრაზე და შიში, ამ გადასვლას ცუდად გადაიტანენ. მართალია, სამყარო დაეხმარება, რომ ეს სიხშირე მაქსიმალურად ასწიოს, მაგრამ ყველა ამას ვერ მოერევა.

პანდემიაც არ არის შემთხვევითი. სამყაროში ხდება გადატვირთვა, რომელიც დიდი ხანია დაიწყო. მისი პირველი მაჩვენებელი 2000-იანი წლებიდან ინდიგო ბავშვები შემოვიდნენ, მათ უფრო სუფთა ენერგია აქვთ. 2012 წლის 21 დეკემბერი მეორე ეტაპი იყო, რომელიც ბევრს სამყაროს დასასრული ეგონა, მაგრამ სინამდვილეში პოლუსების ენერგია გადანაწილდა, ჩრდილოეთ და სამხრეთ პოლუსებმა შეიცვალეს ადგილმდებარეობა, ამან გამოიწვია ბევრი სახის პრობლემა, რომელიც დღემდე გრძელდება. 2020 წლის 21 დეკემბერს გვექნება ამისი პიკი. დედამიწას გადავყავართ სიხშირის მეხუთე განზომილებაში. გადატვირთვის შემდეგ ჩვენ ძველებურად ვერ ვიცხოვრებთ, წინა პლანზე უნდა წამოიწიოს კეთილშობილებამ, სიყვარულმა და თანაგრძნობის უნარმა. ჩვენ ვნახეთ, რამდენი ადამიანი წაიყვანა პანდემიამ ამ ქვეყნიდან, ეს ის ადამიანები იყვნენ, რომელთაც ეს გადასვლა ვერ გადაიტანეს. 21 დეკემბერს შეიძლება ზოგიერთმა იხილოს საოცარი სიზმრები, ზოგს გაეხსნას ნათელხილვის უნარი. მთავარია, არ შეიქმნას პანიკა და მშვიდად უნდა შევხვდეთ ამ თარიღს. შესაძლოა, ზოგმა სხივური ნათება დაინახოს, რომელიც 21 დეკემბერს მოხდება. ამ დღეს მზე გადადის თხის რქის ზოდიაქოში და აღწევს ყველაზე დაბალ წერტილს თავისი განვითარებისა, ხდება ძველი მზის კვდომა და ახლის დაბადება, ამას უწოდებდნენ ნათელის გამარჯვებას ბნელზე და ახალ წელს ამ დღეს აღნიშნავდნენ. 31 დეკემბერს არ აღნიშნავდნენ.

21 დეკემბერს ასევე ხდება ორი დიდი პლანეტის, სატურნისა და იუპიტერის შეერთება, რაც იშვიათი მოვლენაა, ერთმანეთს 20 წელიწადში ერთხელ ხვდებიან, ეს ორი პლანეტა გადაინაცვლებს მერწყულის ზოდიაქოში, საიდანაც დაიწყება კაცობრიობის განვითარების ახალი ერა. ახლა ეს ორი პლანეტა ერთმანეთს შეხვდება მერწყულში, ტყუპებში და შემდგომ – სასწორში. ჰაერის სტიქია მოდის წინა პლანზე და იწყება ახალი, 60-წლიანი სატურნისეული განვითარების ციკლი, რაც უნდა უკავშირდებოდეს დემოკრატიული საწყისების განვითარებას, თანასწორუფლებიანობას და ბევრ სასიკეთო ტენდენციას. ადამიანები ძველი გზებით ვეღარ ივლიან. ადამიანები მიდიოდნენ ბოღმის, შურის, წყენის გზით და მთავარი გახდა ფული და არა სხვა რამ.

2021 წელი რთული იქნება, მათ შორის, ფინანსური და ეკონომიკური კუთხითაც. ზოგიერთი ქვეყნის ეკონომიკა შეიძლება ჩამოიშალოს, ზოგი ელექტროფულზეც გადავა.

შემდეგი წელიწადი არ არის მსუბუქი, თუმცა არ იქნება ისეთი მძიმე, როგორიც იყო 2020. 2021 წლის მეორე ნახევარი უფრო უკეთესი იქნება და მისცემს ქვეყნებს საშუალებას, იყოს სტაბილურობა პანდემიის და სხვა კუთხით.

2022 წელს ეკონომიკური აღორძინება დაიწყება, თუმცა გადატვირთვა, რომელიც ახლა ხდება, სულიერი და მენტალური, დაახლოებით ოთხი წელი გაგრძელდება და 2025 წელს დასრულდება. იქნება დიდი ბრძოლა გლობალისტებსა და ანტიგლობალისტებს შორის. ახლა ცაზე შეიძლება ითქვას, დიდი დაპირისპირებაა. ბევრი უარყოფითი ენერგიაა. ბოლო ხანს ნაცრისფერ უცხოპლანეტელთა ჯგუფები მართავდნენ ჩვენს სამყაროს და ისინი იწვევდნენ ომებს, მკვლელობებს, ქურდობებსა და სხვა ნეგატივს. ახლა დადგა გადატვირთვის დრო. ახლა მოაწყდნენ ჩვენს მზის სისტემის ზონას ნათელი კოსმიური ენერგიები და იწყება სერიოზული დაპირისპირება შავ და თეთრ ძალებს შორის, რაც ამ უკანასკნელის გამარჯვებით დასრულდება 2025 წელს. ჩვენც თუ შევუწყობთ ხელს ნათელი ენერგიის გაზრდას, კარგი იქნება.

Live Stream The Great Conjunction of Jupiter and Saturn
https://www.youtube.com/watch?v=LHNwLqza37k...ature=emb_title


This post has been edited by Катеньки on 21 Dec 2020, 20:28

Minimalist

მე მგონ ჩვენი კომენტარები ნაკლებად აინტერესებთ ორივეს, დიდი ტექსტების
წერით არიან გართულები... მე რატომღაც მგონია რომ ერთი და იგივე პიროვნება
დგას ამ ორ, ეკატერინეში...
Катеньки

ეს საიდან მოიტანე? საინტერესოა...

* * *
პს.
Minimalist
ეხლა დავაკვირდი რომ ერთ ეკატერინეს ავატართან მინაწერში
უწერია Big Mother... და მეორეს კი: Дочки-Матери... ანუ ერთი
დიდი დედაა და მეორე ერთერთი ქალიშვილია... აი ასეთი მაგიური
კავშირების მომსწრეც გავხდით ამ ფორუმზე... შენც ხვდები ჰო?

* * *
Artist
სამწუხაროდ, მე საფრთხეებს, საშიშროებას მატად ვხედავ, ვიდრე პოზიტიურ მხარეებს. ასეც უნდა იყოს.
გქონია განცდა მანამდე, შემოქმედების პროცესში, მერე, მუდმივად - არაადამიანური შიშისა და არანორმალურად
დიდი ტკივილისა, რომელიც კონკრეტულ შემთხვევას, მოვლენას უკავშირდება და რასაც გლოვამდე მიყავხარ?
როცა იცი, რა მოხდება, აფრთხილებ მაგრამ შეცვლას, შეჩერებას ვერ ახერხებ შექმნილი სიტუაციის გამო.


This post has been edited by Катеньки on 13 Jan 2021, 12:03

კოსმოსში, სხვა პლანეტებზე ყველაფერს განსხვავებული ვიზუალური ფორმა აქვს, სხვაგვარი სუნი, გემო, ხმა
(ბგერათა სიხშირე, დიაპაზონია საკმაოდ ფართო, დისჰარმონიულიც და ჰარმონიულიც).
ტემპერატურა თითქმის გაურკვეველია, შემადგენლობაც ელემენტებისა, ნივთიერებებისა, სტიქიათა: სითხეები, ნიადაგი, ჰაერი,
სინათლის წყარო სხვაგვარია და ა.შ.. ფერთა გამა წარმოუდგენლად ლამაზია.
ხშირად გამჩენია სურვილი დამეხატა, თუმცა მე ფერწერა არ ვიცი.
დრო - მას აქვს წარსული, აწმყო და მომავალი. გადის სწაფად ან ნელა.
სივრცე - სავარაუდოდ, მას ბევრად მეტი განზომილება უნდა ჰოქნდეს, ვიდრე სამია.
იქ ყოველთვის ჩანს საფრთხეები, რომლებიც გველოდება.

Led Zeppelin - Stairway to heaven LIVE




რძიანი გზა (Via Lattea)...
ირმის ნახტომი, აგრეთვე ცნობილი როგორც რძიანი გზა, ხარის ნავალი, იერუსალიმის გზა, დათვისფეხა, ცის-იკანკლედი, დევის ნამუხლარი (ლათ. Via Lactea; ბერძ. Γαλαξίας გალაქსიას — „რძიანი გზა“) არის გალაქტიკა, გიგანტური ვარსკვლავური სისტემა, რომელშიც ჩვენი მზის სისტემა, ასევე ყველა შეუიარაღებელი თვალით ხილული ვარსკვლავი, პლანეტა და ციური სხეული მდებარეობს; დაკვირვებადი სამყაროს მილიარდობით გალაქტიკიდან ერთ-ერთი.



აგებულება და სტრუქტურა
გალაქტიკა შედგება ელიფსური ფორმის ცენტრისგან, რომელიც გარშემორტყმულია გაზისა და კოსმიური მტვრის დისკით, ხოლო ვარსკვლავები ქმნიან ოთხ მკაფიო სპირალისებურ მკლავს. ირმის ნახტომის დიამეტრი დაახლოებით 30 ათასი პარსეკია (100 000 სინათლის წელი) და მისი სისქე კი დაახლოებით 1000 სინათლის წელიწადია. გალაქტიკა შეიცავს სულ მცირე 200 მილიარდ ვარსკვლავს (თანამედროვე შეფასება მერყეობს 200-დან 400 მილიარდ ვარსკვლავამდე). 2009 წლის იანვარის მონაცემებით გალაქტიკის მასა არის მზის მასის 3×1012, ანუ 6×1042 კგ. მისი ძირითადი მასა მოდის არა ვარსკვლავებისა და ვარსკვლავთშორისი აირის, არამედ უჩინარი შავი მატერიის ჰალოზე.



Sagittarius A*
https://www.youtube.com/watch?v=9rZtF_H0cDc...ature=emb_title
გალაქტიკის ცენტრი
გალაქტიკის ცენტრი არის ამოზნექილი და სიგანეში დაახლოებით 8 ათასი პასეკია. მის ცენტრში მდებარეობს ზემასიური შავი ხვრელი (მშვილდოსანი A*), რომლის გარშემო ბრუნავს საშუალო მასის შავი ხვრელი. მათი ერთობლივი გრავიატაცია აიძულებს მათ გარშემო მყოფ ვარსკვლავებს იბრუნონ უჩვეულო ტრაექტორიაზე.

This post has been edited by Катеньки on 17 Jan 2021, 13:25

Катеньки

დიახ მქონია მასეთი განცდა ტკივილისა, რომელიც შემდგომაც სულ მტკივნეულად განიცდება გახსენება რომელიც
არ გავიწყდება ადამიანს...

სამწუხაროა ნამდვილად როდესაც ადამიანები პოზიტიურ მხარეებს ნაკლებად ხედავენ და მის გაძლიერებაზე არ ზრუნავენ...
მხოლოდ ნეგატიურის ხედვა აძლიერებს ამ ნეგატიურს და ცალმხრივად ვითარდება მოვლენებიც... ყოველ ნეგატიურთან
ძევს პოტიურიც და ესეც უნდა ითქვას ანუ დანახულ იქნას... ხანდახან ადამიანმა ცასაც უნდა შეხედოს და ბუნებაც განიცადოს...