"ვეფხისტყაოსანი", სტურუას სპექტაკლი

მეც რაის ვხედავდი ნესტანად......
რა კარგად შეგირჩევია....

არის ახალგაზრდობაშიც ლამაზი ხალი.. მოიძებნება....

kactus

ის წიგნი გახსოვს მოკლე შინაარსი რომ იყო მოთხრობილი?

uria

კი,როგორ არ მახსოვს,მაგრამ ღმერთი,რჯული,პატიოსნად ვკითხულობდი
"ვეფხისტყაოსანს",ყოველგვარი დამხმარე წიგნების გარეშე და
საზეპიროებსაც ვსწავლობდი.

kactus
საზეპიროებს ვსწავლობდი იძულებით, მაგრამ მთლიანად უკვე სტუდენტობის პერიოდში წავიკითხე. ზაფხული იყო საქმე არ მქონდა)))
წავედი ცეცხლის გადმოსვლის მომლოდინე სასტავში.

This post has been edited by uria on 9 Apr 2026, 19:52

მე ძველი ქართულით დაწერილი ბიბლიის კითხვის შემდეგ ჩავუჯექი შოთას ახლიდან...
სულ სხვა საიმოვნება მივიღე...
* * *
ზვიად გამსახურდიას რუსთველოლოგიური ნაშრომები ქართული ლიტერატურათმცოდნეობის მნიშვნელოვანი ნაწილია. მისი კვლევის მთავარი მიმართულება „ვეფხისტყაოსნის“ სიმბოლური, ალეგორიული და თეოსოფიური გააზრება იყო.

საქართველოს უნივერსიტეტი
გამსახურდიას ძირითადი ნაშრომები პოემის შესახებ:
„ვეფხისტყაოსნის სახისმეტყველება“ (1991): ეს არის ავტორის ფუნდამენტური მონოგრაფია, რომელიც მის სადოქტორო დისერტაციას ეფუძნება. ნაშრომში განხილულია პოემის მხატვრული სტრუქტურა, სიმბოლიკა და ფაბულა ქრისტიანული მისტიკისა და ეზოთერიზმის ჭრილში.
„ვეფხისტყაოსანი ინგლისურ ენაზე“ (1984): ამ მონოგრაფიაში გამსახურდიამ გააანალიზა პოემის ინგლისური თარგმანები, კერძოდ მარჯორი უორდროპისა და კატერინე ვივიანის შრომები.
„ვეფხისტყაოსნის სიმფონია“: ეს არის ზვიად გამსახურდიას ლექსი, რომელიც ეძღვნება რუსთაველის უკვდავ პოემას და მის მუსიკალურობას.

გამსახურდია პოემას განიხილავდა, როგორც საღვთისმეტყველო ნაწარმოებს, ხაზს უსვამდა რუსთაველის ქრისტიანულ მსოფლმხედველობასა და ბიბლიურ წყაროებს.

ნუ განაზოგადებთ.
სკოლაში მართალია, სავალდებულოს ენთუზიაზმის გარეშე ეპყრობი, მაგრამ ასაკის მატებასთან ერთად, თუ მოთმინებას მოიკრებთ და დაუბრუნდებით ვეფხისტყაოსანს, სულ სხვანაირად გააცნობიერებთ მასში ჩაწნულ სიბრძნეს. სულ უბრალო "მიკითხოს, ჰკადრე, იყო-თქო, აქა ერთისა წამითა" ფრაზებითაც კი სიამოვნებ (სამსახურში გამოგადგებათ ).
განა მარტო შოთა? გირჩევთ პერიოდულად გადაიკითხოთ ხოლმე ილია, ვაჟა, დავითი და ათობით სხვა, რომელთა მიმართაც სკოლაში გულგრილი იყავით და "მამლუქს" "ბაევიკად" აღიქვამდით. ბევრ მარგალიტს აღმოაჩენთ, რომლისნაირებიც ზოგჯერ თვითონაც მოგვსვლია აზრად, მაგრამ გაგიკვირდებათ რა უბრალოდ და ზუსტად ჟღერს გენიოსების ხელში.
მადლობა ინტერნეტს, რომ ცხრა მთას იქით გადაკარგულს ხელი მიმიწვდება განძზე. ვუბრუნდები ხოლმე პერიოდულად "სევდიანი, ფიქრთ გასართველად".
ჩემი სუბიექტური აზრით, ყველა წარსული და მომავალი დამპყრობლისგან ასიმილაციის მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა არა იმდენად ჩვენი ბასრი ხმლისა და სწრაფი ცხენების, არამედ სწორედ ჩვენი ეპოსის, პროზის, პოეზიის და მუსიკის გამო.
ვერ გადაგვაშენებენ, მიუხედავად იმისა, რომ "მცირე, დიდი - ყველა ფლიდი, ცუღლუტი და მანკიერი"

This post has been edited by jasonnj on 9 Apr 2026, 20:10

ნუ განაზოგადებთ.
სკოლაში მართალია, სავალდებულოს ენთუზიაზმის გარეშე ეპყრობი, მაგრამ ასაკის მატებასთან ერთად, თუ მოთმინებას მოიკრებთ და დაუბრუნდებით ვეფხისტყაოსანს, სულ სხვანაირად გააცნობიერებთ მასში ჩაწნულ სიბრძნეს. სულ უბრალო "მიკითხოს, ჰკადრე, იყო-თქო, აქა ერთისა წამითა" ფრაზებიც კი გსიამოვნებს (სამსახურში გამოგადგებათ )
განა მარტო შოთა? გირჩევთ პერიოდულად გადაიკითხოთ ხოლმე ილია, ვაჟა, დავითი და ათობით სხვა, რომელთა მიმართაც სკოლაში გულგრილი იყავით და "მამლუქს" "ბაევიკად" აღიქვამდით. ბევრ მარგალიტს აღმოაჩენთ, რომლისნაირებიც ზოგჯერ თვითონაც მოგვსვლია აზრად, მაგრამ გაგიკვირდებათ რა უბრალოდ და ზუსტად ჟღერს გენიოსების ხელში.
მადლობა ინტერნეტს, რომ ცხრა მთას იქით გადაკარგულს ხელი მიმიწვდება განძზე. ვუბრუნდები ხოლმე პერიოდულად "სევდიანი, ფიქრთ გასართველად".
ჩემი სუბიექტური აზრით, ყველა წარსული და მომავალი დამპყრობლისგან ასიმილაციის მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა არა იმდენად ჩვენი ბასრი ხმლისა და სწრაფი ცხენების, არამედ სწორედ ჩვენი ეპოსის, პროზის, პოეზიის და მუსიკის გამო.
ვერ გადაგვაშენებენ, მიუხედავად იმისა, რომ "მცირე, დიდი - ყველა ფლიდი, ცუღლუტი და მანკიერი"

ზუსტად ამიტომაც მიადგა უსულო რობიკო რუსის დავალებით მთავარ მწვერვალს.... დასანგრევად...


ისე რა გინდა ქოცუნებდეს და რუსს უქიცინებდეს ქართველი კუდს,
98 პროცენტი სულის სიღრმეში ან ავთანდილია ან ტარიელი....ან ფრიდონი....
გააჩნია სულის რა სიღრმეში ჩაფლა ეს გმირი...
ზოგიერთს საერთოდ სულის ფსკერზე ჰყავს გადანახული..
ყველა გოგონა კი თინათინი და ნესტანია.... და ელოდება თავის გმირს ქაჯეთის ციხიდან დამსხნელს,,,,


ხოდა მოვიდა რუსის დავალებით უსულო რობიკო და ყველას გადამალული ტარიელი და თინათინი შეურაცხყო....

მე ყველაზე მეტად მომწონდა/მომწონს ეპიზოდი -
ავთანდილის,ფრიდონის,ტარიელის თათბირები ქაჯეთის ციხის აღების წინ!
სულ ნახატებს ვათვალიერებდი.

არადა, ამ სტილში რომ ჩაეცვა ამ სირს პერსონაჟებისთვის, "მშვიდობა გვინდაო" ერთხელ-ორხელ რომ ეხსენებინა, და ახლა მისი ერთი ქება-დიდება და, ომი დაიწყოო, მიშას გინება იქნებოდა.

This post has been edited by picpic on 9 Apr 2026, 20:39

ჩემი ფავორიტები:
მიკვირს, კაცი რად იფერებს საყვარლისა სიყვარულსა:
ვინცა უყვარს, რად აყივნებს მისთვის მკვდარსა, მისთვის წყლულსა?!
თუ არ უყვარს, რად არა სძულს? რად აყივნებს, რაცა სძულსა?!
ავსა კაცსა...
...
გასრულდა მათი ამბავი ვითა სიზმარი ღამისა.
გარდახდეს, გავლეს სოფელი, - ნახეთ სიმუხთლე ჟამისა! -
ვის გრძლად ჰგონია, მისთვისცა არის ერთისა წამისა
ვწერ ვინმე...

რუსთაველი ცოცხლობს ხალხში.
შეადარეთ:
რა არის ჩვენი სიცოცხლე,ჩიტივით გაგვიფრინდება
ჩვენს ნასახლარზე ოდესღაც ბალახი აბიბინდება.
იმასაც მოკლედ უვლია, ვინც გრძლად ეგონა იარა,
თოფს ჟანგი შესჭამს, ჟანგს მიწა,კაცის გულს - დარდი, იარა.
მოვა სიკვდილი უჩინო, ერთ წამში აგვყრის იარაღს,
ჩვენ რას წავიღებთ იმქვეყნად,სხვას არა წაუღია რა .

This post has been edited by jasonnj on 9 Apr 2026, 20:49

ჩემი ფავორიტი

Ein Brunnen singt. Die Wolken stehn
Im klaren Blau, die weißen, zarten.
Bedächtig stille Menschen gehn
Am Abend durch den alten Garten.

Der Ahnen Marmor ist ergraut.
Ein Vogelzug streift in die Weiten.
Ein Faun mit toten Augen schaut
Nach Schatten, die ins Dunkel gleiten.

ეს ნახატები რუსულ გამოცემაში იყო .
* * *

შუბი ვსთხოვე, ხელი ჩავყავ მუზარადის დასარქმელად;

საომარად ატეხილი ვიყავ მათად გამტეხელად;

ერთსა წავსწყდი უტევანსა, წავგრძელდი და წავე გრძელად.

მათ ურიცხვი რაზმი ეწყო, წყნარად დგეს და აუშლელად.



446

ახლოს მივე, შემომხედნეს, "შმაგიაო", ესე თქვესა.

მუნ მივჰმართე მკლავ-მაგარმან, სად უფროსი ჯარი დგესა;

კაცს შუბი ვჰკარ, ცხენი დავეც, მართ ორნივე მიჰხდეს მზესა,

შუბი გატყდა, ხელი ჩავყავ, ვაქებ, ხრმალო, ვინცა გლესა!



447

შიგან ასრე გავერივე, გნოლის ჯოგსა ვითა ქორი,

კაცი კაცსა შემოვსტყორცე, ცხენ-კაცისა დავდგი გორი;

კაცი, ჩემგან განატყორცი, ბრუნავს ვითა ტანაჯორი,

ერთობ სრულად ამოვწყვიდე წინა კერძი რაზმი ორი.



448

ერთობილნი მომეხვივნეს, მგრგვლივ შეიქმნა ომი დიდი;

ვჰკრი რასაცა, ვერ დამიდგნის, სისხლსა მჩქეფრსა აღმოვჰღვრიდი;

ცხენსა კაცი გაკვეთილი მანდიკურად გარდავჰკიდი.

სითცა ვიყვი, გამექციან, მათ შექმნიან ჩემი რიდი.

პოპურია?

ნუ, თუ საბაევიკოდ გინდა, კარგია. მაგრამ ვინ?
ჩემი სეხნია მომოა?

This post has been edited by jasonnj on 9 Apr 2026, 21:04

ყველაზე მაგარი და გამორჩეული რაც ქართველს ოდესმე შეუქმნია ჯაყოს ხიზნებია