ირაკლი კირკიტაძე, Irakli Kirkitadze

შეიძლება ბევრს არ გაგიგიათ თანამედროვე ქართველი პოეტი ირაკლი კირკიტაძე. ირაკლის პროზაც მომწონს, მაგრამ უფრო პოეზია. პოეტის დებიუტი შედგა 2011 წლის 16 იანვარს გაზეთ "გალაკტიონში".

ავტორის ლექსები: http://lib.ge/authors.php?1587
ავტორის ბლოგი: http://kirkiii.blogspot.com

ჩემი საყვარელი ლექსი:

ზემოთ ქვესკნელში



მონაბერ ქარებში ჩამალულ აჩრდილებს.
წამებში გარდასულ გაფატრულ არწივებს.
მომაკვდავ დედის დანამულ დანას.
ამ ციხეკოშკთა უმაღლეს ფარდას.

მხოლოდ ფერები, შავი - წითელი.
მარტო გმირები, შენ - ყმაწვილები.
ოღონდ სიყვარულს, გრძნობა - ემოცია.
მაგ გაფითრებულ, სახეს - ხელებს.

დამდგარა წუთი, იმ წვიმის წამი.
რატომ არაფერს აღარ აკეთებთ.
წყლის ამ გუბურას გრძნობით ვამთელებ.
მოდის ის წამი, წუთს, რომ აჩერებს.

აი იმ მთაზე დამდგარა დრტვინვა.
რომ დამალულა ჩვენ შორის "ის" და.
გაიგოს ყველამ, რომ ისევ რაღაც.
აქ ჩამალულა ჩემს გულში მარად.

წავიდეთ თუნდაც ათას გათელილ მიწაზე ჩუმად.
წავიდეთ თუნდაც მრავალ ნაწამებ ხიდთა ზურგებზე.
ავიდეთ თუნდაც ცის იმ სიღრმეში ეს ყველას უნდა.
ავიდეთ თუნდაც იქ სადაც ბევრი ფრთოსანი სუფევს.


05.02.2011

მიმაგრებული სურათი

ირაკლის ახალი ვიდეო არტი.

http://www.youtube.com/watch?v=RcS0PIUw6mQ
* * *
წითელი შავში


შემყვარებია საქანელაში ჩაწვენილი გრძნობები.
მოაქ ქალებს დაწყევლილი ჩემი გულისნადები.
როგორც გურამის გაუხედნავი ემოცია.
როგორც ჩემი გოგონას შავი თმა.

მომწონებია შენი ქათქათა გრძელი თითები.
ისინი არ ერჩიან შავთეთრ კლავიშებს.
მაგრამ გული ნუ დაგწყდება.
მე დაგიკრავ, მე დაგიკრავ ნერვთა სიმებზე.

ჩვენში სახლი ისევე მარტოსულია, როგორც ადრე.
ერთმანეთს მუნჯი თვალებით ველაპარაკებით.
გვინდა თავისუფლება და შორს გაქცევა.
გვინდა ხალხში, მოგვნატრებია თურმე სიყვარულიც.

დიახ, დიახ...
მოგვნატრებია თურმე სიყვარულიც.

This post has been edited by >>>tam<<< on 17 Mar 2011, 12:16

-----------------------------------




This post has been edited by burke on 18 Mar 2011, 03:12