არ მომეწონა არც იდეა, არც წერის მანერა და არც ავტორის ვითომ სკანდალური სტილი-ნამდვილი სახელები და გვარები დაეტოვებინა გმირებისათვის.
მომეწონა ერთადერთი პასაჟი: ეს არის მოთხრობის დაწერის იდეა, სადაც მთავარი გმირი ღამით იპარება ოლშანსკის სასაფლაოზე, თხრის კაFკას საფლავს, იღებს ძვლებს. მერე რეცხავს თავის ქალას, ყბებს, მალებს, ნეკნებს,.. მერე ამტვრევს და ყავის საფქვავში ფქვავს მტვრად ქცევამდე. ამ მტვერს კი ყოველ დილით თითო კოვზს ყრის ჭიქაში, ამატებს შაქარს და სვამს. Instant Kafka.
არის ამაში რაღაცა მანიაკალური

ოღონდ უკვე გაცვეთილი.
და მომეწონა პრუსტის ეპიგრაფი "დოროგა კ სვენუ"-დან -"არასოდეს უნდა გეშინოდეს შორს შეტოპვის, რადგან ჭეშმარიტება კიდევ უფრო შორსაა"
ხოდა შეტოპა ზაზიკომ, მარა "ჩემი ფეხები"-როგორც ილია ჭავჭავაძე იტყოდა.

პრუსტამდე ისეთივე შორია, როგორც ამაღამ სან-ფრანცისკომდე.
This post has been edited by Remediosi on 13 Dec 2006, 00:23