ბერ-მონაზვნები და მათი ცხოვრების სტილი

ამ თემაში განვათავსოთ ბერ-მონაზვნებისა და მონასტრულ ცხოვრების შესახებ ღირსი მამებისა და დედების გამონათქვამები. ასევე სიახლეები ქართველი ბერებისა და მონაზვნების შესახებ.

„მეოთხე საუკუნეში ეგვიპტეში ცხოვრობდა ერთი ბერი, რომელსაც სასწაულმოქმედების განსაკუთრებული ნიჭი ჰქონდა მიცემული და ამის გამო დიდი სახელიც გაუვარდა. მალე მან იგრძნო, რომ ამპარტავნება ერეოდა და მას თავისი ძალებით ვეღარ უმკლავდებოდა. მაშინ ბერმა შესთხოვა ღმერთს, ეშმაკეულად ექცია იგი, რათა როგორმე დამდაბლებულიყო. ღმერთმა ისმინა მისი ვედრება და მიუშვა სატანა. მართლაც, სასწაულმოქმედი უეცრად ეშმაკეული გახდა: ხუთი თვის მანძილზე მას ჯაჭვებით აბამდნენ, ხალხმა, რომელიც აქამდე ადიდებდა მას, როგორც წმინდანს, ახლა მიატოვა, რადგან ხმა გავარდა, ბერი შეიშალაო. ასე გათავისუფლდა იგი კაცთა დიდების ტვირთისგანაც და ამპარტავნებისგანაც, შემდეგ კი მადლობა შესწირა ღმერთს, რომელმაც წარწყმედას გადაარჩინა. ამ მოღვაწეს ხსნა მოევლინა მცირედი ტანჯვისა და ხორციელ კაცთა წინაშე შერცხვენის გზით, რომლებსაც არ ესმოდათ, რომ სასწაულების მეშვეობით ეშმაკი ბერის დაღუპვას ცდილობდა, ღმერთმა კი, მოუვლინა რა ეშმაკეულობა, თავისი გამოუთქმელი მოწყალებით უსაფრთხო გზაზე დააბრუნა“.

/წმინდა მღვდელმთავარი ეგნატე ბრიანჩანინოვი/

„2024 წლის 29 მარტს დედოფლისწყაროს ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძარში, ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის მიტროპოლიტმა თეოდორემ მონაზვნად აღკვეცა დედოფლისწყაროს წმინდა მიქაელ ყულოშვილის სახელობის დედათა მონასტრის მორჩილი მარინა (ინაშვილი) და ეწოდა მონაზონი შუშანიკი“.


This post has been edited by Jane_Eyre on 23 Sep 2024, 12:55

-"ერთი ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი შემხვდა, მთხოვა -"გეხვეწები მამა გაბრიელს შემახვედრე" -ვუთხარი -"ასე ადვილად ეგ საქმე არ გამოვა დრო მჭირდება მეთქი" - მივდექი, მოვდექი, შევაწუხე ხალხი და როგორღაც მოვახერხეთ მამა გაბრიელთან შეხვედრა, არადა მიკვირდა ამ უღმერთოს იმ წმინდა კაცთან რა უნდა მეთქი,
ტაძრის ეზოში დაგვხვდა მამა გაბრიელი, პირველი მე მივედი, ხელი ჩამომართვა მერაბს კი ეუბნება აქ რამ მოგიყვანაო, ისე უთხრა თითქოს იცნობდნენ ერთმანეთს, მერაბსაც გაუკვირდა მაგრამ არ დაბნეულა და უთხრა:
– "მამა გაბრიელ, რწმენა დავკარგე და ღმერთს ვერ ვპოულობ"
–" მერედა ღმერთს შენი მეზობლის ცოლთან იპოვი?! "– უპასუხა გაბრიელმა,
მერაბი გაშრა, შუბლზე ცვარად მოედო ოფლი, ვეღარ გაუძლო ბერის დაჟინებულ მზერას და თავი ჩაღუნა, იმის იმედით, რომ გაბრიელი მის თვალებში ვეღარ ამოიკითხავდა ყველაფერს,
– "მოდიხარ ჩემთან" – გააგრძელა მამა გაბრიელმა, – "მოდიხარ ჩემთან და მთხოვ ღმერთი გაპოვნინო, გუშინ ბაზარში ღარიბ-ღატაკ პატარა ბიჭს რომ ევაჭრებოდი და რის ვაი ვაგლახით მოაცემინე ის ერთადერთი ცხვარი კაპიკებად, მერმე წახვედი, ჯიბიდან ბღუჯა ფული ამოიღე და აქეთ-იქით აფრიალე, იმ ცხვრის ხაშლამით გამომსკდარმა და ყანწებით გამოფრუტუნებულმა, – აი მაშინ იმ ღატაკი ბავშვის თვალებში რატომ არ ეძებდი ღმერთს?!" – მერაბი თავს ზემოთ ვეღარ წევდა, ეტყობოდა რომ ტიროდა
– "დღეს, ტაძარში მომავალს ჯიბეში მანეთიანიღა რომ გედო და გზად მოხუცი უპოვარი დახმარებას გევედრებოდა რა უპასუხე?! – ტაძარში მივდივარ და სათნლის ფული მაქვს დარჩენილიო?! – რატომ არ დაინახე იმ მოხუცის შიმშილით ჩაცვენილ ლოყებში და ცრემლითა და სირცხვილით სავსე თვალებში უფალი?!შენი უცოდინარი შვილის სამსახურში ასაყვანად, რატომ გააშვებინე ის ბეჯითი ყმაწვილი, თავის საქმეს კარგად რომ აკეთებდა, განა იმის ლოგინად ჩავარდნილ დედას შენი შვილი მიუტანს წამალს, თუ შეენ?!
შენ შვილო ჩემო, ღმერთს ვერ იპოვი მეზობლის ქალის კალთაში, ვერ იპოვი უზომო სმა-ჭამაში, ვერ იპოვი ყველაზე დიდი სანთლის დანთებაში, ვერ იპოვი უსამართლოდ დაწინაურებული შვილის მომავალში, ღმერთი, მეზობლის ზურგში დანის ჩარტყმა კი არა, მეზობლის გვერდში დგომა და გატანაა! ღმერთი გაჭირვებულისთვის ვაჭრობის დაწყება კი არა, იმაზე მეტის მიცემაა, ვიდრე თვითონ აფასებს! ღმერთი ნიჭიერი ახალგაზრდების ხელშეწყობაა, რომლებიც ჩვენს მომავალს აშენებენ და არა მათთვის ხელის შეშლა! ღმერთი უპოვრისათვის 5 კაპიკის ჩუქება უფროა, ვიდრე 2 მანეთიანი კელაპტრების დანთება ტაძარში, რადგან კაცთა სიყვარულით გაცემული 5 კაპიკი, იმ 2 მანეთიან კელაპტარზე მეტად გაანათებს შენს სულს,
ღმერთს არ მიუტოვებიხარ, ღმერთი შენი გულის კუთხეში გადამალე, მთელი გული კი მრუშობას, ვაჭრობას, ბოღმასა და შურს დაუთმე, ამიტომ დღეიდან, თუ მართლა ნანობ, თქვი უარი ყოველივე ამაზე და ღმერთს იმ წამსვე იგრძნობ შენს სულში, გონებაში და სხეულში" -შემდეგ გამიღიმა -" კარგით ახლა ბავშვებო, ნუ დაღონდებით, წამოით ახლა ერთი ჭიქა დავლიოთო…” - ეს იყო ღვთისაგან გამოგზავნილი სასწაულმოქმედი, რომელიც განცდა, რათა ადამიანებისათვის წართმეული და შერყვნილი რწმენა, სიყვარული და სწორი გზაზე სვლა დაებრუნებინა!“....
/მალხაზ კვარაცხელია/

Anna Ricci
დიდი მადლობა, ანა, არ მქონდა წაკითხული

ბერი არის ეს, მართლმადიან ბერს არაფერი სარგებელი არა აქვს

Jane_Eyre

მთავარი არ დაგვავიწყდეს მაგ ყველაფრის ხარჯზე (არანორმალური ძილი, არანორმალური კვება, უსექსობა, ირაციონალური რწმენები) ჰალუცინაციებს რომ ხედავენ და ბოროტი სულები გონიათ

ბერ მონაზვნობა არაფერში არ არის საჭირო ფსალმუნების კითხვა და მარხვა ნებისმიერს შეუძლია მეც ასე ვარ ვლოცულობ ხოლმე 2.5 ან 3 საათი გააჩნია როგორ განწყობაზე ვარ იმას და ვარ ასე მართლაც
რომ სულების ლაპარაკის სიზმრების და ჰალუცინაციების მეტი არაფერი არაა ამაში ალბათ განვდიდები შემდგომ გარდაცვალებისა ღმერთის განდიდების გამო ვნახოთ

This post has been edited by lashj on 23 Sep 2024, 22:19

„როდესაც მორჩილი ვიყავი ერთ მონასტერში, იქ კიდევ ერთი მორჩილი იყო, ჩემივე ასაკის, მან დიდ სულიერ საზომს მიაღწია, სახე უბრყინავდა. იგი ყველაფერში მაგალითი იყო, დიდი მოღვაწე და მოშურნე. ასევე - ძალიან მოკრძალებული. უფროსი მონაზვნები, როდესაც ის ჩაივლიდა, პატივისცემის ნიშნად ფეხზე დგებოდნენ, და მე უფრო მეტ სარგებელს ვიღებდი ამ მორჩილისგან, ვიდრე ყველა წიგნიდან ერთად, რომლებიც მანამდე წამეკითხა, რადგან ის მორჩილი ჩემთვის ცოცხალი მაგალითი იყო.

ერთხელ მე გული მტკიოდა, ამ დროს შემთხვევით ჩემს კელიაში ის ძმა შემოვიდა, და მე მას ვთხოვე ელოცა ჩემთვის. გასულიც არ იყო, რომ ტკივილმა გამიარა. სხვა დროს, მონასტერში ეშმაკეული მოვიდა და მამებს სთხოვა, განეკურნათ იგი. იღუმენმა იმ მორჩილს უთხრა: „ილოცე, რომ ეშმაკი განიდევნოს ამ საცოდავისგან“. მორჩილმა მიუგო: „თქვენი ლოცვებით, იესო ქრისტემ განდევნოს ეშმაკი“, და გაეცალა თუ არა შეპყრობილს, ეშმაკი იმ ადამიანისგან გავიდა.

აი, როგორი კადნიერება გააჩნდა მას ღვთის წინაშე! აი, როგორ სულიერ საზომს მიაღწია! მე ვლოცულობდი, რომ იგი იმავე წმინდანის საზომამდე მისულიყო, რომლის სახელსაც ატარებდა, ჩემთვის კი იმას ვლოცულობდი, რომ მის საზომს მივწვდომოდი. ასევე მოიქეცი შენც და ხილულად დაინახავ ღვთის ძალას“.

/ღირსი პაისი ათონელი/

ფულით და ბოთლით ინსაზღვრება
სარგებლობა მამაო?

„ხშირად ყოფილა, რომ უდიდესი ცოდვილები უდიდეს მართლებად გარდაქმნილან. მონასტერი სინანულის ადგილია. შეუძლებელია მონანიებაზე უარი ვუთხრათ მას, ვისაც მონანიება სურს და ეძიებს, თუნდაც მას ეშმაკეულის მსგავსად საკუთარი თავის ფლობა არ შეეძლოს. მაშინ, როცა ღვთის მიერ მოცემულია სინანული და მისი თავშესაფარი, ნავსაყუდელი - მონასტერი ღვთისაგან წართმეული არ არის.“

/წმინდა მღვდელმთავარი ეგნატე ბრიანჩანინოვი/

„ოდესღაც იორდანეს მიდამოებში არსებობდა მრავალი მონასტრები; ამ მონასტრებში ცხოვრობდნენ მდუმარებაში: მათ შორის იყო სამი ძმა, ანუ ბერი, რომლებიც მორჩილებდნენ ერთ კეთილმოქმედ მდუმარე ადამიანს, რომელიც იყო წმინდა სულის მქონე. ეს უკეთილშობილესი ხუცესი ძალიან მოშურნეობდა იმისთვის, რომ ეს ადამიანები გამოეხსნა მარადიული სატანჯველებისაგან და იგი მთელ თავის ძალისხმევას მიმართავდა მათ გადასარჩენად. მაგრამ ამ უგუნურებმა ვერ გაიაზრეს ეს და გამუდმებით წუწუნებდნენ თავიანთ ხუცესზე. ამბობდნენ, რომ ის სასტიკი და არგულმოწყალეა, და ათას სხვა რამეებსაც ამბობდნენ მასზე.

სულ ცოტა ხანში მიიცვალა ეს ხუცესი და ისინი დარჩნენ მარტონი. თავიანთი ტრადიციისამებრ, ერთ-ერთმა მათგანმა მალე დაიკავა მისი ადგილი და იწყო დარღვევა იმ განაწესისა, რაც დაადგინა ხუცესმა. ამით მას უნდოდა, გამოეჩინა ისეთი გულმოწყალება, რომელიც მისი აზრით, არ გააჩნდა ხუცესს. დანარჩენი ორნი კი ადიდებდნენ ღმერთს იმისთვის, რომ ხუცესად ჰყავდათ თავიანთი სულის შესაფერისი ადამიანი; თუმცა არც მათი დიდება არ იყო მიმართული ღმრთისკენ; მათში უფრო იგრძნობოდა ღმრთისადმი ზიზღიც კი იმის გამო, რომ ისინი იყვნენ თითქოს მოძულებულნი და მიტოვებულნი ღვთისგან! და ასე გადაეშვნენ ისინი ვნებების ჭაობში. მათი ახალი ხუცესი კი არაფერს უშლიდა მათ, რომ მათ თვალში ძალიან სათნო და თავმდაბალი გამოჩენილიყო. არადა სინამდვილეში იგი შინაგანად მთლიანად ჩაფლული იყო სიამაყეში, და მხოლოდ ის აფიქრებდა, რომ იღუპებოდა; თუმცა იმაზე სულაც არ ზრუნავდა, რომ თავი გადაერჩინა.

და რა გამოვიდა ამისგან?

როგორც კი აღესრულა ეს ბოროტი ხუცესი და იგი დაასაფლავეს, მიწამ არამცთუ არ მიიღო იგი, არამედ სამჯერ ამოისროლა სამარიდან ზემოთ. გაოგნებული მოწაფეები მსჯელობდნენ, როგორ მოქცეულიყვნენ და ამ ფიქრებში მოევლინათ კიდეც ანგელოზი, რომელმაც ბრძანა, შეეკრიბათ ადამიანები და მოეყვანათ ერთი ძუკნა ძაღლი; ასეც მოიქცნენ. მერე ძაღლი მასთან ერთად მიაბარეს მიწას, რომ იგი მიეღო მიწას ძაღლად და არა ბერად, რადგან იგი არ იცავდა თავისი კეთილშობილი მოძღვრისგან დადგენილ იმ წესებს, რომელიც მას უნდა გადაფარებოდა საფარველად.

უხუცესის სიკვდილის შემდეგ გარდაიცვალნენ მისი მოწაფეებიც, რომლებიც თავისი უხუცესივით ცოდვების მოუნანიებლად გავიდნენ ამ ქვეყნიდან და ისინიც იმავენაირად დაკრძალეს ძმებმა, ანუ სამარეში მასთან ერთად ჩაასვენეს ძუკნა ძაღლიც. მაგრამ მიწამ მაინც არ მიიღო ისინი და მყისიერად ამოყარა სამარიდან. ამის შემხედვარე ადამიანებმა ახლა უკვე აღარ იცოდნენ, როგორ მოქცეულიყვნენ.

ამ დროს მათ მოევლინათ ანგელოზი, რომელმაც საშინელი გრუხუნით ამცნო: „მოიყვანეთ ამ ძუკნისგან ახლადდაყრილი ლეკვები და ჩაასვენეთ მათთან ერთად სამარეში; რადგან ისინი თავიანთი ცხოვრებით ძალიან ჰგავდნენ ამ ლეკვებს“.

და მიწამაც მიიღო ისინი ლეკვებად და არა ბერებად“

/ღირსი ნილოს ათონელი, მირონმდინარე/

wtf ლეკვები დახოცეს???

wtf ლეკვები დახოცეს???

ლეკვები მეც შემეცოდნენ, მაგრამ ის ბერები უფრო საცოდავები არიან

Jane_Eyre

ბატონო?? კაი მაგალითია ეს რა დონის გამოგონილი ზღაპრებით გაქვთ სავსე "ლიტერატურა".

„მონასტრის ყველა წესი კეთილსინდისიერად შეასრულე და ნებისმიერი საქმე, რომლის კეთებაც ამ წესების თანახმად გმართებს, თვით ღმერთის მიერ სახელდობრ შენთვის გამოგზავნილად შერაცხე; მონასტრის საქმეებზე გაწეული შრომაც უფალს მიუძღვენი, თითქოს თვითონ იგი იდგეს შენ წინაშე და გიყურებდეს“.

/წმ. თეოფანე დაყუდებული/

კინიკური იგავის დეგრადირებული ქრისტიანული ვარიანტია ეგ იგავი და საერთოდ აცდენილია პირველწყაროს